Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 512/25 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal claiming judges were improperly appointed and lacked impartiality. Appeal rejected as obviously unfounded. Costs awarded to defense counsel.

Numero d'incarto IV KK 512/25
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claim that judges were improperly appointed and lacked impartiality. The defense argued that specific judges were appointed by the President upon KRS request, violating independence, while the prosecution opposed the appeal. The court ruled that the appointment process followed statutory procedures and prior rulings confirmed the judges' impartiality, rendering the appeal baseless.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 17 ust. 1 k.r.s.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously unfounded if the alleged lack of judicial impartiality stems from a standard appointment procedure by the President upon KRS request, without evidence of personal bias or conflict of interest.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal judicial impartiality KRS appointment procedure presidential judge appointment obviously unfounded appeal defense counsel costs judicial independence revoca della sospensione condizionale

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
W postanowieniach: z dnia 28 lutego 2023, IV KK 43/22, po zbadaniu dokumentacji nadesłanej z KRS dotyczącej jego powołania SN stwierdził, że jego udział w składzie orzekającym nie prowadzi do stwierdzenia wystąpienia bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.
Art. 1 § 2 k.k.
obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. oraz art. 4, 7 i 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k.;
Art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. oraz art.
Art. 4, 7 i 410 k.p.k.
oraz art. 4, 7 i 410 k.p.k. w zw.
Art. 424 § 1 i 2 k.p.k.
z art. 424 § 1 i 2 k.p.k.;
Art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k.
art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. Wyrokiem z dnia 19 maja 2025 roku, sygn.
Art. 535 § 3 k.p.k.
IV KK 512/25 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 lutego 2026 r.,‎sprawy A.P.
Ustawa z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw
art. 535 § 3 k.p.k
IV KK 512/25 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 lutego 2026 r.,‎sprawy A.P.
art. 226 § 1 k.k
skazanego z art. 226 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 512/25 POSTANOWIENIE Dnia 4 lutego 2026 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 4 lutego 2026 r.,‎sprawy A.P. skazanego z art. 226 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, ‎od wyroku Sądu Okrętowego w Rybniku z dnia 19 maja 2025 r., VI Ka 77/25, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Raciborzu z dnia 26 listopada 2024 r., II K 178/24, p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. K.Z., Kancelaria Adwokacka w R., kwotę 885,6 (osiemset osiemdziesiąt pięć złotych i sześćdziesiąt groszy), w tym 23 % Vat, za sporządzenie i wniesienie kasacji w charakterze obrońcy z urzędu skazanego A.P.;

3) zwolnić skazanego A.P. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i przejąć je na rachunek Skarbu Państwa. [WB]

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Raciborzu wyrokiem z dnia 26 listopada 2024 r., sygn. akt II K 178/24, uznał A. P. za winnego tego, że:- w dniu 6 kwietnia 2023 roku w R. przy ul. [...] na terenie Zakładu Karnego w R. znieważył ppłk. A. L. przy użyciu słów obraźliwych podczas i w związku z wykonywaniem przez niego obowiązków służbowych funkcjonariusza Służby Więziennej Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w R., z tym ustaleniem, że bezprawny zamach na A. L. został podjęty z powodu wykonywanego przez niego zawodu funkcjonariusza Służby Więziennej i zajmowanego stanowiska Zastępcy Dyrektora Zakładu Karnego w R., tj. popełnienia czynu określonego w art. 226 § 1 k.k. Za przypisane przestępstwo wymierzono A. P. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczenie powyższe zostało zaskarżone przez obrońcę oskarżonego, który zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

1) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 1 § 2 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. oraz art. 4, 7 i 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 i 2 k.p.k.;

2) obrazę przepisów postępowania, która miała wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 170 § 1 pkt 2 i 3 k.p.k. Wyrokiem z dnia 19 maja 2025 roku, sygn. akt VI Ka 77/25, Sąd Okręgowy w Rybniku utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, który zaskarżył wyrok sądu odwoławczego w całości i zarzucił mu wystąpienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającej na:1.wydaniu orzeczenia przez Sąd I instancji, który był nienależycie obsadzony, ponieważ w wydaniu orzeczenia brał udział sędzia Sądu Rejonowego w Raciborzu X.

Y. powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Rejonowego w Raciborzu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3 z późn. zm.);2.wydaniu orzeczenia przez Sąd odwoławczy, który był nienależycie obsadzony, ponieważ w wydaniu orzeczenia brał udział sędzia Sądu Okręgowego w Rybniku X.1 Y.1 powołany do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego Sądu Okręgowego w Rybniku przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa, ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2018 r. poz. 3 z późn. zm.).W związku z tymi zarzutami, obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Rybniku.

Złożył również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. W odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja jest oczywiście bezzasadna. Przede wszystkim obrońca nie wskazał w kasacji żadnych okoliczności dotyczących powołania Sędziego X. Y. na stanowisko Sędziego Sądu Rejonowego, a Sędziego X.1 Y.1 na stanowisko Sędziego Sądu Okręgowego, a świadczących o braku ich bezstronności i niezależności, oprócz udział w procedurze ich powołania na wymienione stanowiska Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej nowelizacją z 2017 r.

Jeśli chodzi o Sędziego X. Y., to w jego przypadku mamy do czynienia z powołaniem na stanowisko Sędziego Sądu Rejonowego, a nie z powołaniem do Sądu wyższej instancji. Nie zachodzi sytuacja, w której sędzia wykazuje swój brak bezstronności poprzez powiązania z władzą wykonawczą służące zdobyciu awansu zawodowego. Z kolei Sędzia Sądu Okręgowego X.1 Y.1 był już testowany w postępowaniu kasacyjnym. W postanowieniach: z dnia 28 lutego 2023, IV KK 43/22, po zbadaniu dokumentacji nadesłanej z KRS dotyczącej jego powołania SN stwierdził, że jego udział w składzie orzekającym nie prowadzi do stwierdzenia wystąpienia bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.

To stanowisko potwierdzone zostało następnie w postanowieniu z dnia 22 września 2025, IV KK 346/25. Wprawdzie Sąd Najwyższy podkreślił, że to stanowisko wynika z oceny uzyskanych informacji i w razie ich zmiany może ono ulec zmianie w przyszłości, jednak w badanej sprawie nie wykazano takich okoliczności, które doprowadziłyby do zmiany stanowiska w przedmiocie oceny niezależności i bezstronności SSO X.1 Y.1. Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. [r.g.][a.ł] ‎