Supreme Court quashes recidivism conviction due to missing prior prison sentence completion requirement. The court found the lower court erred in applying recidivism rules.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's conviction for recidivism and remanded the case for retrial. The defendant had committed a new offense while on probation for a suspended sentence, meaning the prior sentence had not been legally completed. The General Prosecutor argued that the statutory requirement for a completed prior prison term was missing, rendering the recidivism charge invalid. The court agreed, noting that the five-year recidivism period only begins after the prior sentence is fully served, which had not occurred here.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 64 § 1 k.k.; Art. 75 § 4 k.p.k.; A five-year recidivism period runs from the completion of the prior sentence, and if that sentence remains suspended or is revoked, the prerequisite for recidivism is not met.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 51/13 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)SSN Rafał MalarskiSSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)Protokolant Dorota Szczerbiak w sprawie K. R. skazanego z art. 244 k.k. i art. 178a § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 20 marca 2013 r. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 7 września 2010 r. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 7 września 2010 r. Sąd Rejonowy uznał K. R. za winnego tego, że w dniu 27 czerwca 2010 r. w S., nie stosując się do orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 21 października 2008 r., zakazu prowadzenia w ruchu lądowym wszelkich pojazdów mechanicznych oraz rowerów, a także znajdując się w stanie nietrzeźwości – 1, 25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, kierował rowerem po drodze publicznej, przy czym czynu tego dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia orzeczonej przez Sąd Rejonowy w S. wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r., kary 1 roku pozbawienia wolności orzeczonej za umyślne przestępstwo podobne z art. 178a § 2 k.k., którą odbywał w okresie od 7 stycznia 2009 r. do 16 lipca 2009 r. i za czyn ten, na podstawie art. 244 k.k. i art. 178a § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. skazał go, zaś na mocy art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, orzekając ponadto wobec niego zakaz prowadzenia rowerów i wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat.Wyrok ten uprawomocnił się bez jego zaskarżenia zwykłym środkiem odwoławczym.
Obecnie Prokurator Generalny zaskarżył ten wyrok kasacją, wniesioną na korzyść K. R., w której zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 64 § 1 k.k., polegające na skazaniu oskarżonego K. R. za popełnienie przestępstwa art. 244 k.k. i art. 178a § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w warunkach określonych w art. 64 § 1 k.k. pomimo braku ku temu przesłanek wskazanych w tym przepisie. Podnosząc powyższe, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest zasadna w stopniu przemawiającym za jej uwzględnieniem w trybie określonym przepisem art. 535 § 5 k.p.k.Nie może być żadnej wątpliwości co tego, że treść wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 23 listopada 2005 r.,– uwidocznionego w przypisanym K.
R. czynie, jako podstawa przyjęcia jego odpowiedzialności na płaszczyźnie art. 64 § 1 k.k. – nie odpowiadała wszystkim warunkom tego unormowania. Powołany przepis stanowi, że sprawcy można wymierzyć karę nadzwyczajnie obostrzoną w sytuacji, gdy uprzednio został on skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, a obecnego przestępstwa umyślnego, podobnego do popełnionego uprzednio, dopuścił się w ciągu 5 lat od odbycia co najmniej 6 miesięcy tej kary. Tymczasem z przytoczonego wyroku wynika wprawdzie, że K.
R. wymierzono, na mocy art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 86 § 1 k.k., łączną karę pozbawienia wolności w rozmiarze roku, ale kara ta nie obejmowała skazania za przestępstwo podobne w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy. W jej skład wchodziło bowiem skazanie za ciąg przestępstw zakwalifikowany na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k. – na karę roku, oraz skazanie za przestępstwo określone w art. 178a § 2 k.k. – na karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W świetle powyższego jest jasne, że tylko czyn określony w art. 178a § 2 k.k. mógł być przedmiotem rozważań z punktu widzenia podobieństwa przestępstw, w rozumieniu art. 64 § 1 k.k., do czynu z art. 178a § 2 k.k. będącego przedmiotem osądu w niniejszej sprawie.
W takim razie, już z samego założenia nie mogło być mowy o uznaniu, by przesłanka odbycia przez oskarżonego kary pozbawienia wolności w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy została spełniona. Jak trafnie podnosi Prokurator Generalny, przywołując szereg judykatów Sądu Najwyższego (poczynając od 1985 r.), w pełni ugruntowany jest pogląd, że w wypadku orzeczenia kary łącznej pozbawienia wolności, 5-letni okres przewidziany w art. 64 § 1 k.k. biegnie od odbycia kary łącznej, przy czym kara za przestępstwo poprzednie, do którego odnosi się podobieństwo przestępstwa ponownego musi być orzeczona w rozmiarze co najmniej 6 miesięcy pozbawienia wolności.Spoglądając z tej perspektywy, rzeczą drugorzędną, choć przecież także istotną jest to, że wykonanie kary łącznej, wymierzonej K.
R. omawianym wyrokiem Sądu Rejonowego w S., zostało warunkowo zawieszone. Z dalszego toku tej sprawy wynika bowiem, że postanowieniem Sądu Rejonowego z dnia 23 kwietnia 2008 r., zarządzono wykonanie tej kary (na odpisie wyroku widnieje adnotacja o jej odbyciu w okresie od dnia 7 stycznia 2009 r. do dnia 16 lipca 2009 r.). Następnie jednak, postanowieniem Sądu Okręgowego z dnia 14 lipca 2009 r., orzeczenie to uchylno i postępowanie w przedmiocie zarządzenia wykonania wymierzonej kary pozbawienia wolności umorzono – z powodu upływu okresu wskazanego w art. 75 § 4 k.p.k. (upływu okresu próby i dalszych 6 miesięcy).
W tym stanie rzeczy, oczywistą rację ma Prokurator Generalny, że przesłanka odbycia przez oskarżonego kary pozbawienia wolności – niezależnie od wymaganego jej rozmiaru – również nie została w sprawie niniejszej spełniona. Faktu tego – na potrzeby oceny prawnej rozważanego zachowania oskarżonego – nie sposób było przyjąć ani na datę popełnienia przez oskarżonego przestępstwa – w dniu 27 czerwca 2010 r., ani na datę orzekania o nim, ponieważ w tym już czasie, wobec uchylenia rozstrzygnięcia zarządzającego wykonanie kary, prawnie skuteczne pozostawało zawarte w wyroku orzeczenie o warunkowym zawieszeniu jej wykonania.
W powyższym świetle zarzut kasacji jawi się jako oczywiście zasadny. Uchybienie przez Sąd Rejonowy wskazanemu w tym zarzucie przepisowi prawa materialnego miało charakter rażący, w rozumieniu art. 523 § 1 k.p.k. Trafnie podnosi autor skargi kasacyjnej, że zawarte w aktach sprawy dokumenty – znane zarówno występującemu z oskarżeniem prokuratorowi, jak i orzekającemu Sądowi – nie dawały żadnych przesłanek do przyjęcia, iż zarzucanego czynu oskarżony K. R. dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanych w art. 64 § 1 k.k. Celnie też wskazuje Prokurator Generalny, że omawiane uchybienie wywarło istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku.
Po pierwsze, dokonano wadliwej oceny prawnej działania oskarżonego, co znalazło wyraz w nieprawidłowym opisie przypisanego mu czynu oraz w błędnej jego kwalifikacji prawnej. Po wtóre, ustalenie o popełnieniu przestępstwa w warunkach recydywy stanowi okoliczność obciążającą przy wymiarze kary i mogło wywrzeć wpływ na karę ferowaną in concreto. Po trzecie wreszcie, skazanie z zastosowaniem art. 64 § 1 k.k. ma znaczenie z punktu widzenia treści art. 78 § 1 k.k. Z tych wszystkich względów zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, polecając Sądowi Rejonowemu powtórne przeprowadzenie postępowania w celu dokonania ponownej, z uwzględnieniem przedstawionych zapatrywań (art. 518 w zw. z art. 442 § 3 k.p.k.), oceny prawnej ustalonego zachowania oskarżonego w myśl obowiązujących przepisów prawa.