Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 500/22 Generato dall'IA

Supreme Court quashes summary penalty for flag waving at football match due to insufficient evidence proving intent to hinder identification.

Numero d'incarto IV KK 500/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed a summary penalty decision against T. Z. for waving a large flag at a football match, ordering the case to be retried. The Regional Court had convicted T. Z. under Article 57a of the Mass Events Safety Act, finding he waved the flag to hinder the identification of pyrotechnic users. However, the Ombudsman argued that the evidence was insufficient to prove the specific intent required for the offense, as the video footage only identified the act of waving without confirming the prohibited purpose. The Supreme Court agreed, ruling that the existing documentary evidence did not eliminate reasonable doubt regarding the defendant's intent, necessitating a full court trial with direct evidence presentation.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 57a ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych; Art. 93 § 2 k.p.w.: A summary penalty decision is invalid if the available evidence fails to conclusively prove the specific intent required for the offense, mandating a full trial to resolve reasonable doubts.

Parole chiave

Generato dall'IA
summary penalty procedure intent requirement insufficient evidence mass events safety act reasonable doubt standard flag waving offense quashing summary decision bandiera

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 57a ust. 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych
Z.‎ukaranego z art. 57a ustawy z dnia 20 marca 2009 r.
Art. 93 § 2 k.p.w.
Otóż, zgodnie z art. 93 § 2 k.p.w., orzekanie w postępowaniu nakazowym możliwe jest jedynie wtedy, gdy okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości.
Art. 537 § 2 k.p.k.
Z..Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k. i art.
Art. 535 § 5 k.p.k.
i art. 535 § 5 k.p.k., orzekł jak w wyroku.
art. 109 § 2 k.p
F., a na mocy art. 109 § 2 k.p.w.
art. 435 k.p.k
art. 111 k.p
i powołując się na przepis art. 111 k.p.w., orzeczeniu temu zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art.
art. 93 § 2 k.p
Otóż, zgodnie z art. 93 § 2 k.p.w., orzekanie w postępowaniu nakazowym możliwe jest jedynie wtedy, gdy okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości.
art. 535 § 5 k.p.k
i art. 535 § 5 k.p.k., orzekł jak w wyroku.
art. 537 § 2 k.p.k
Z..Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
IV KK 59/09
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 września 2009 r., IV KK 59/09, LEX nr 524057, i z dnia 4 listopada 2014 r., III KK 143/14, LEX nr 1545148).Zgodnie z art.
III KK 143/14
Supreme Court dismisses summary conviction due to lack of evidence and statute of limitations. Ruling voids order and terminates proceedings. Ruling voids order and terminates proceedings.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 500/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 31 stycznia 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący, sprawozdawca)‎SSN Piotr Mirek‎SSN Andrzej Stępka w sprawie T. Z.‎ukaranego z art. 57a ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych‎po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 31 stycznia 2023 r.,‎kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na korzyść‎od wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie‎z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt IV W 725/20, uchyla zaskarżony wyrok i sprawę T. Z. przekazuje Sądowi Rejonowemu w Częstochowie do ponownego rozpoznania.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Częstochowie wyrokiem nakazowym z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt IV W 725/20, uznał T. Z., jak i pozostałych obwinionych, tj. K. W., M. W., J. N., K. K., Ł. G., R. L., M. F. za winnych popełnienia zarzucanych im czynów polegających na tym, że w dniu 15 lutego 2020 r., po godz. 20:00, w B. przy ul. […], w czasie trwania meczu piłkarskiego pomiędzy drużynami R. i L., rozłożyli i trzymali flagę wielkoformatową klubu piłkarskiego R. w celu uniemożliwienia rozpoznania osób odpalających pirotechnikę w postaci rac świetlnych, co spełniało znamiona wykroczenia z art. 57a ustawy z dnia 20 marca 2009 o bezpieczeństwie imprez masowych i za to, na podstawie tego przepisu w związku z art. 24 § 1 i 3 k.w., wymierzył im kary grzywny po 2000 zł., oraz na podstawie art. 65 ust. 2 powołanej ustawy orzekł wobec T.

Z., jak i pozostałych obwinionych, środek karny w postaci zakazu wstępu na wszelkie imprezy masowe - na okres 2 lat. Orzeczenie zawierało również rozstrzygnięcie dotyczące kosztów procesu (k. 138 - 140).Wobec niezłożenia przez T. Z. sprzeciwu od powyższego wyroku, orzeczenie uprawomocnił się on wobec obwinionego z dniem 20 lutego 2021 r. (k. 138). Pozostali obwinieni skorzystali z przysługujących środków zaskarżenia i ostatecznie wyrokiem Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 13 stycznia 2022 r., sygn. akt VII Ka 996/21, R.

L., K. K. , Ł. W., M. F., a na mocy art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 435 k.p.k. także K. W., M. W. i J. N. zostali uniewinnieni od popełnienia zarzucanych im we wniosku o ukaranie czynów (k. 284).Od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 28 października 2020 r., sygn. akt IV W 725/20, kasację złożył Rzecznik Praw Obywatelskich. Zaskarżył ten wyrok w całości na korzyść ukaranego T. Z. i powołując się na przepis art. 111 k.p.w., orzeczeniu temu zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 93 § 2 k.p.w., polegające na przyjęciu, że okoliczności przypisanego ukaranemu czynu i jego wina nie budzą wątpliwości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie zarówno wina jak i okoliczności popełnienia tego czynu budziły poważne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia kwestii.W konkluzji Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Rejonowego w Częstochowie i przekazanie sprawy temu Sądowi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich jest zasadna w stopniu oczywistym, umożliwiającym jej rozpoznanie w trybie określonym w art. 535 § 5 k.p.k., to jest na posiedzeniu bez udziału stron.

Trafnie podnosi Rzecznik Praw Obywatelskich skarżący, że zaskarżony kasacją wyrok Sadu Rejonowego w Częstochowie, został wydany z rażącym naruszeniem przepisu prawa procesowego wskazanym w petitum kasacji, a to naruszenie miało istotny wpływ na jego treść. Otóż, zgodnie z art. 93 § 2 k.p.w., orzekanie w postępowaniu nakazowym możliwe jest jedynie wtedy, gdy okoliczności czynu i wina obwinionego nie budzą wątpliwości. Ziszczenie się wskazanego warunku wymaga zatem dokonania ustaleń, w świetle których zaistnienie czynu zabronionego jako wykroczenia, sprawstwo oraz wina obwinionego nie budzą wątpliwości.

Brak owych wątpliwości musi wynikać z załączonych do wniosku o ukaranie, a uznanych przez sąd za ujawnione, materiałów dowodowych. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że postępowanie nakazowe jest instytucją prawa procesowego, której stosowanie zastrzeżono do najbardziej oczywistych przypadków, tj. wówczas, gdy materiał dowodowy istniejący w aktach sprawy jest tak jednoznaczny, że nie nasuwa żadnych istotnych wątpliwości, co do winy i okoliczności popełnienia zarzuconego czynu (por. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 23 września 2009 r., IV KK 59/09, LEX nr 524057, i z dnia 4 listopada 2014 r., III KK 143/14, LEX nr 1545148).Zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych, karalnym jest zachowanie osoby, która w miejscu i w czasie trwania masowej imprezy sportowej używa elementu odzieży lub przedmiotu w celu uniemożliwienia lub istotnego utrudnienia rozpoznania osoby.

Tak stypizowane wykroczenie należy do kategorii czynów kierunkowych znamiennych celem. Użycie przez ustawodawcę w tym przepisie określenia „w celu" oznacza, że wykroczenie to można popełnić jedynie umyślnie. Słusznie wskazuje Rzecznik Praw Obywatelskich, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy powinien zatem ponad wszelką wątpliwość wykazywać, że w czasie trwania meczu piłkarskiego pomiędzy drużynami R. i L., T. Z. rozłożył i trzymał flagę wielkoformatową klubu piłkarskiego R. w celu uniemożliwienia rozpoznania osób odpalających pirotechnikę w postaci rac świetlnych.

Tymczasem na materiał dowodowy odnoszący się do zachowania T. Z., składały się jedynie notatka urzędowa, protokół przesłuchania świadka - funkcjonariusza Policji T. K. oraz nagranie na płycie CD, które w sposób ogólny przedstawiają i opisują zdarzenie polegające na rozwinięciu i zwinięciu podczas meczu piłkarskiego dużej flagi tzw. sektorowej o wielkości ok 20 m. x 50 m. (k. 21,22, 28, 34). Z zeznań funkcjonariusza Policji M. M., wynika, że dokonując analizy nagrań monitoringu meczu rozpoznał T. Z. jako jedną z wielu osób rozwijających i zwijających „sektorówkę" (k. 43v).

Co istotne, T. Z. nie był przesłuchiwany w toku czynności wyjaśniających. Pismem z dnia 15 lipca 2020 r. oświadczył jedynie, że „chciałby złożyć zeznania" (k. 86).W ocenie Sądu Najwyższego powyższe dowody nie dawały pewności, że to właśnie obwiniony T. Z. swoim zachowaniem wypełnił znamiona wykroczenia określonego w art. 57a ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych. Wynika z nich jedynie, jak trafnie wskazuje Rzecznik Praw Obywatelskich, że na jednym z nagrań monitoringu zidentyfikowano mężczyznę rozwijającego i zwijającego flagę, w osobie T.

Z.. Zasadniczo zaś zachowanie takie nie jest działaniem zabronionym przez przepisy prawa, gdyż norma zawarta w art. 57a ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwa imprez masowych, nie penalizuje czynności w postaci zwijania i rozwijania flagi sektorowej podczas meczu piłkarskiego.Biorąc powyższe pod uwagę, w świetle dowodów wskazanych we wniosku o ukaranie nie można było, bez bezpośredniego przeprowadzenia dowodów uznać, że okoliczności czynu i wina T. Z. nie budzą wątpliwości. W tej sytuacji Sąd Rejonowy w Częstochowie był zobligowany skierować sprawę na rozprawę, przeprowadzić postępowanie dowodowe i wyjaśnić wszystkie okoliczności istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia w zakresie czynu zarzucanego T.

Z..Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 2 k.p.k. i art. 535 § 5 k.p.k., orzekł jak w wyroku.