Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 492/18 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed criminal cassation as obviously unfounded due to lack of serious procedural error.

Numero d'incarto IV KK 492/18
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal cassation as obviously unfounded and ordered the defendant to bear the costs. The defense argued for procedural violations regarding evidence admission and sentencing proportionality, but the Court found these claims to be mere repetitions of the appellate court's reasoning. The decision emphasized that the appellate court had thoroughly addressed all arguments and that the cassation attempt was an attempt to re-evaluate factual findings, which is outside the Supreme Court's jurisdiction.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is admissible only if it demonstrates a serious procedural error capable of affecting the judgment; otherwise, it is dismissed as obviously unfounded, and the appellant bears the costs.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal serious procedural error appellate review factual findings costs of proceedings violazioni delle norme procedurali complessità della procedura indigenza processuale non provata

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 519 k.p.k.
Art. 523 § 1 k.p.k.
519 k.p.k.), strona wnosi kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego i ciąży na niej obowiązek wykazania zaistnienia rażącej obrazy prawa i to mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.).
Art. 636 § 1 k.p.k.
Art. 170 § 1 k.p.k.
art. 170 § 1 k.p.k. i art.
Art. 410 k.p.k.
i art. 410 k.p.k., polegające na bezpodstawnym oddaleniu wniosków dowodowych i nie przeprowadzeniu poszczególnych dowodów z zeznań świadków; art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
410 k.p.k., polegające na bezpodstawnym oddaleniu wniosków dowodowych i nie przeprowadzeniu poszczególnych dowodów z zeznań świadków; art. 433 § 2 k.p.k. i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
i art. 457 § 3 k.p.k. oraz art.
Art. 4 k.p.k.
Wobec skazanego orzeczono również środek karny z art. 42 § 3 k.k.
Art. 7 k.p.k.
4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art.
Art. 9 § 1 k.p.k.
7 k.p.k., art. 9 § 1 k.p.k.
Art. 201 k.p.k.
Do zastosowania art. 201 k.p.k. nie wystarcza, gdy wątpliwości, o których mowa w tym przepisie, leżały wyłącznie po stronie obrońcy i skazanego, gdyż możliwość dopuszczenia nowej ekspertyzy pojawia się, jeżeli obiekcje pojawią się po stronie organu procesowego.
Art. 42 § 3 k.k.
Wobec skazanego orzeczono również środek karny z art. 42 § 3 k.k. i środek kompensacyjny z art.
Art. 46 § 2 k.k.
i środek kompensacyjny z art. 46 § 2 k.k.W kasacji obrońca zarzucił zaskarżonemu wyrokowi odwoławczemu rażące naruszenie prawa procesowego, tj.
Art. 177 § 2 k.k.
K.skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw.
Art. 178 § 1 k.k.
z art. 178 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w T.z dnia 2 marca 2018r., sygn.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 492/18 POSTANOWIENIE Dnia 14 listopada 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2018 r., sprawy P. K.skazanego z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w T.z dnia 2 marca 2018r., sygn. akt II Ka […], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.z dnia 7 listopada 2017r., sygn. akt II K […], p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego P.K. kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Okręgowy w T., wyrokiem z 2 marca 2018r., utrzymał w mocy zaskarżony apelacjami prokuratora, skazanego i obrońcy wyrok Sądu Rejonowego w T. z 7 listopada 2017r., mocą którego P. K. został skazany na karę 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności za popełnienie czynu zabronionego z art. 177 § 2 k.k. i art. 178 § 1 k.k. Wobec skazanego orzeczono również środek karny z art. 42 § 3 k.k. i środek kompensacyjny z art. 46 § 2 k.k.W kasacji obrońca zarzucił zaskarżonemu wyrokowi odwoławczemu rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 170 § 1 k.p.k. i art. 410 k.p.k., polegające na bezpodstawnym oddaleniu wniosków dowodowych i nie przeprowadzeniu poszczególnych dowodów z zeznań świadków; art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. oraz art. 4 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 9 § 1 k.p.k. polegające na nie rozważeniu bądź nienależytym odniesieniu się do zarzutów apelacji, na nie uwzględnieniu okoliczności przemawiających na korzyść skazanego i na błędnej ocenie materiału dowodowego; rażącą niewspółmierność wymierzonej skazanemu kary.Prokurator Prokuratury Rejonowej w D. w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna.Po raz kolejny należało przypomnieć, że zgodnie z obowiązującym rozwiązaniem ustawowym (art. 519 k.p.k.), strona wnosi kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego i ciąży na niej obowiązek wykazania zaistnienia rażącej obrazy prawa i to mogącej mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.).

W trybie kasacji dochodzi do kontroli zaskarżonego orzeczenia tylko z punktu widzenia naruszenia prawa, z wyłączeniem w zasadzie badania prawidłowości ustaleń faktycznych, gdyż Sąd Najwyższy rozpatrując skargę kasacyjną, nie jest powołany do dokonywania ponownej oceny dowodów. W sprawie P. K. treść kasacji obrońcy w istocie ilustrowała upozorowanie zarzutów kasacyjnych. W nadzwyczajnym środku zaskarżenia nie tylko nie sprecyzował, jakich błędów dopuścił się Sąd odwoławczy, sprawując kontrolę apelacyjną, ale wręcz wprost kwestionował ocenę materiału dowodowego przeprowadzonego przez Sąd I instancji, domagając się od Sądu Najwyższego ingerencji w ustalenia faktyczne poczynione na etapie pierwszoinstancyjnym.

Skarżący wyłącznie instrumentalnie poprzedził podniesione zarzuty przepisami charakterystycznymi dla postępowania kasacyjnego, w dalszej części prezentując jedynie swoją wersję oceny dowodów i wyrażając niezadowolenie z prawidłowych ustaleń, w pełni zaaprobowanych w wyniku kontroli apelacyjnej.Sformułowanie zarzutu w punkcie 1 kasacji, wskazujące na naruszenie art. 170 § 1 k.p.k., miało na celu zakwestionowanie ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, podczas gdy Sąd Okręgowy zaakceptował ocenę materiału dowodowego przeprowadzoną na etapie pierwszoinstancyjnym.

Jednocześnie, wbrew twierdzeniom zaprezentowanym w kasacji, stosownie do art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., odniósł się do analogicznego zarzutu apelacji. Zważając na fakt, że efektem pełnej aprobaty dla przeprowadzonego postępowania dowodowego i ustalonego stanu faktycznego było oddalenie złożonych wniosków dowodowych przed Sądem odwoławczym, powiązane z zadowalającą argumentacją wykazującą istnienie przesłanek z art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k., procedowanie organu apelacyjnego zasługiwało na pełną akceptację Sądu Najwyższego.

Już z tych przyczyn, które uczyniły przedmiotowy zarzut niekasacyjnym, należało w tej części oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną. Wyłącznie dla porządku dodać trzeba, że prowadząc postępowanie dowodowe Sąd Rejonowy miał do czynienia z wystarczającym materiałem dowodowym, zarówno osobowym (wyjaśnienia skazanego i zeznania świadków), jak i rzeczowym (monitoring), pozwalającym na poczynienie niewątpliwych ustaleń, zaaprobowanych przez Sąd odwoławczy. Na uznanie zasługiwało rozumowanie, że gdyby strona dysponowała bezpośrednimi świadkami mogącymi potwierdzić wersję zdarzenia przedstawianą przez skazanego, to wniosek o przesłuchanie takich osób zostałby zgłoszony od razu, a nie dopiero na odwoławczym etapie postępowania.

Eksponowane przez obrońcę odosobnione dowody w postaci zeznania W. J. i treści notatki urzędowej sporządzonej przez P.K., z powodów wskazanych w uzasadnieniach Sądów obu instancji, nie pozwalały na sformułowanie wniosku, że P. K. nie był kierowcą w czasie zdarzenia. W pełni należało podzielić argumentację Sądu Okręgowego, zeprezentowaną na str. 15 uzasadnienia, odnośnie ponownego przeprowadzenia eksperymentu procesowego w celu zbadania, czy w czasie jazdy mogło dojść do zamiany miejsc między skazanym a D. K. Dodać należało, że przeprowadzony eksperyment nie okazał się przełomowy w sprawie, gdyż nie doprowadził do kategorycznych konstatacji, a w zestawieniu z pozostałymi dowodami nie wytrzymał krytyki.

Sąd odwoławczy nie widział potrzeby dopuszczenia kolejnej opinii biegłego, jako że opinia biegłego R. J. pozwalała na wyciągnięcie jednoznacznych wniosków, a przy tym była rzetelna i logiczna. Do zastosowania art. 201 k.p.k. nie wystarcza, gdy wątpliwości, o których mowa w tym przepisie, leżały wyłącznie po stronie obrońcy i skazanego, gdyż możliwość dopuszczenia nowej ekspertyzy pojawia się, jeżeli obiekcje pojawią się po stronie organu procesowego. Taka sytuacja nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego omawiany zarzut mógł być oceniony jedynie w kategoriach błędu w ustaleniach faktycznych i nie mógł odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku.

Nadmienić należało, że Sąd odwoławczy na str. 14 -18 odniósł się do w gruncie rzeczy identycznego zarzutu apelacji, zaś powtarzanie prawidłowej argumentacji tegoż Sądu było zbyteczne. Zarzut pominięcia przez biegłego zeznań D. D. przy sporządzaniu opinii świadczył o pobieżnej lekturze pisemnych motywów Sądu odwoławczego przez skarżącego i w tym zakresie należało odesłać autora kasacji do treści tego dokumentu procesowego.Zarzut rażącego naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. również okazał się bezzasadny w stopniu oczywistym.

Podnosząc ten stricte kasacyjny zarzut, obrońca nie podjął nawet próby podważenia syntetycznej, lecz w pełni odpowiadającej wymogom art. 457 § 3 k.p.k. argumentacji zawartej w uzasadnieniu sądu odwoławczego, prezentując jedynie, podobnie jak uprzednio w apelacji, własną ocenę dowodów i domagając się uczynienia jej podstawą orzeczenia. Drobiazgowa analiza akt prowadziła do wniosku, że Sąd odwoławczy odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji i uczynił to w sposób obszerny i wyczerpujący. Rozpatrując przedmiotowy zarzut, trudno było nie dostrzec prawdziwych intencji zawartych wprost w uzasadnieniu zarzutu.

Wskazanie na naruszenie zasad procedury karnej, wynikających z art. 4, 5 § 2, 7, 9 § 1 k.p.k., miało na celu zdublowanie zarzutów apelacji i ponowne okazanie niezadowolenia z oceny materiału dowodowego, co utwierdziło Sąd Najwyższy o oczywistej bezzasadności zarzutu. Jedynie na marginesie należało przypomnieć stronie, że samo wskazanie artykułów określających reguły postępowania bez wykazania, jakich naruszeń prowadzących do niezastosowania tychże zasad dopuścił się Sąd, w zestawieniu z faktem, że organ apelacyjny nie zmieniał poczynionych ustaleń, w żadnym razie nie mogło prowadzić do potraktowania zarzutu kasacyjnego jako zasadnego.Jako całkowicie bezzasadny był zarzut z punktu 3 kasacji.

Skarżący wskazując na okoliczności, które w jego mniemaniu powinny zdecydować o wymiarze kary w stosunku do skazanego, zdawał się nie pamiętać, że Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie nie wymierzał kary, a jedynie kontrolował orzeczenie Sądu pierwszej instancji i należycie wykazał brak cechy rażącej niewspółmierności kary z przywołaniem utrwalonej już wykładni tej przesłanki odwoławczej.Z tych powodów Sąd orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.Mając na względzie treść art. 636 § 1 k.p.k., Sąd Najwyższy obciążył skazanego obowiązkiem pokrycia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.