Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 49/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding procedural violations and telecom data admissibility.

Numero d'incarto IV KK 49/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued for procedural violations regarding the victim's identification and the admissibility of telecom data obtained by police. The court rejected these claims, noting the victim's identification was based on clothing details and that police data collection complied with statutory powers.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 20c ust. 2, 6 ustawy o Policji; Art. 180c, 180d Prawa Telekomunikacyjnego; The Supreme Court holds that a cassation appeal is obviously unfounded when the lower court's reasoning regarding the admissibility of police-collected telecommunications data and the victim's identification of the accused is legally sound and supported by the record.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded appeal telecommunications data admissibility police investigative powers victim identification evidence

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
14 - 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny odniósł się do prawidłowości wykorzystania danych telekomunikacyjnych, i to stanowisko jest akceptowane przez Sąd Najwyższy.Kierując się przedstawionymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak w postanowieniu.
Art. 20c ust. 2 ustawy o Policji
z art. 20c ustawy o Policji polegające na uznaniu za dowód w postępowaniu karnym danych telekomunikacyjnych oraz sprawozdania WWK KWP pomimo, że przedmiotowe sprawozdanie nie stanowi opinii biegłego, a dane telekomunikacyjne zostały uzyskane z naruszeniem art.
Art. 20c ust. 6 ustawy o Policji
z art. 20c ustawy o Policji polegające na uznaniu za dowód w postępowaniu karnym danych telekomunikacyjnych oraz sprawozdania WWK KWP pomimo, że przedmiotowe sprawozdanie nie stanowi opinii biegłego, a dane telekomunikacyjne zostały uzyskane z naruszeniem art.
Art. 180 § 1 Prawa Telekomunikacyjnego
(postanowienie zostało wydane na podstawie art. 180 § 1 prawa telekomunikacyjnego i art.
Art. 180c Prawa Telekomunikacyjnego
z art. 180c i 180d prawa telekomunikacyjnego,3.rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia tj.
Art. 180d Prawa Telekomunikacyjnego
art. 280 § 1 k.k
skazanego z art. 280 § 1 k.k.
art. 91 § 1 k.k
z art. 91 § 1 k.k., i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 września 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.
art. 457 § 3 k.p.k
art. 173 § 1 k.p.k
polegające na nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 173 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 49/15 POSTANOWIENIE Dnia 2 czerwca 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r., sprawy O. C. skazanego z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 30 września 2014 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 11 kwietnia 2014 r. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.

UZASADNIENIE

W kasacji obrońca skazanego O. C. zarzucił:1.rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 173 § 1 k.p.k. poprzez przeprowadzenie okazania w sposób sugerujący osobę sprawcy,2.rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia, tj. art. 433 § 2 w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. polegające na nierozważeniu zarzutu apelacji dotyczącego obrazy art. 218 § 1 k.p.k. w zw. z art. 180c i 180d prawa telekomunikacyjnego,3.rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia tj. art. 393 § 1 k.p.k. w zw. z art. 20c ustawy o Policji polegające na uznaniu za dowód w postępowaniu karnym danych telekomunikacyjnych oraz sprawozdania WWK KWP pomimo, że przedmiotowe sprawozdanie nie stanowi opinii biegłego, a dane telekomunikacyjne zostały uzyskane z naruszeniem art. 20c ust. 2 ustawy o Policji i nie stanowią dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 393 § 1 k.p.k.;i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym.W pisemnej odpowiedzi na kasację Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł o oddalenie kasacji z uwagi na jej oczywistą bezzasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Odnośnie pierwszego zarzutu z kasacji.Przypomnieć na wstępie należy, iż z protokołu okazania wizerunku osoby poprzez odtworzenie nagrań z kamer sklepu „Biedronka” pokrzywdzonemu wynika że, cyt.

„o godzinie10:40, 35 s widzę mężczyznę, który ubrany jest w ciemną kurtkę z kapturem, luźne spodnie chyba z materiału i koszulkę lub bluzę z bliżej nieustalony logo. Można odczytać litery „S. ..." Ja rozpoznaję tego mężczyznę jako jednego ze sprawców. (...) Poznaję go po rysach twarzy i ubraniu, przede wszystkim koszulce. Ten sam mężczyzna pojawił się również o godzinie 10:42, 30 s i wówczas widać jak pcha wózek sklepowy. (...) W/w mężczyzna pojawia się o godz. 10:42,50 s i idzie w kierunku kamery. Widać na jego głowie blizny." (k. 486, tom III).Sąd Apelacyjny odniósł się do kwestii rozpoznania skazanego przez pokrzywdzonego E. K., co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (str. 21-23).

Pokrzywdzony rozpoznał skazanego „bardziej" po ubiorze, na co wskazuje uzasadnienie sądu okręgowego, a które to stanowisko zostało podzielone przez Sąd Apelacyjny.Co do zarzutów kasacyjnych 2 i 3. Poza sporem jest, że Sąd Apelacyjny, odwołując się do treści art. 20 c ustawy o Policji, podkreślił, iż w celu zapobiegania lub wykrywania przestępstw Policja może mieć udostępniane dane, o których mowa w art. 180 c i 180 d ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - prawo telekomunikacyjne, oraz może je przetwarzać. Stąd też Policja ma prawo w ramach przyznanych uprawnień w zakresie czynności rozpoznawczych o takie dane zwrócić się i je posiadać, po czym wykorzystać dla prowadzonych spraw i w tej sytuacji, zdaniem tego Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia „aby w postępowaniu karnym wykorzystano dowód dotknięty istotnymi brakami formalnymi" (k. 15- 16 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).

Artykuł 20 c ust. 6 ustawy o Policji przewiduje, że materiały uzyskane w wyniku czynności podjętych na podstawie art. 20c ust. 2 ustawy, które zawierają informacje mające znaczenie dla postępowania karnego, Policja przekazuje właściwemu miejscowo i rzeczowo prokuratorowi. Sąd wskazał, iż prokurator w toku postępowania przygotowawczego wydał w dniu 10 czerwca 2013 r. (k. 669 - 676, tom IV) postanowienia o zwolnieniu z tajemnicy służbowej żądając wydania wykazu połączeń telefonicznych danego operatora za okres 1 listopad 2012 r.

– 31 grudzień 2012 r. (postanowienie zostało wydane na podstawie art. 180 § 1 prawa telekomunikacyjnego i art. 218 § 1 k.p.k.) Tym samym materiały te uzyskane zostały procesowo od operatora danej firmy telekomunikacyjnej. Sąd Apelacyjny w zakresie oceny analizy połączeń telefonicznych i danych uzyskanych od operatorów odesłał do analizy dokonanej przez Sąd I instancji, podkreślając, iż ten Sąd wypowiedział się w sposób przekonywujący, dostatecznie jasno i wyraziście. Na k. 14 - 17 uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd Apelacyjny odniósł się do prawidłowości wykorzystania danych telekomunikacyjnych, i to stanowisko jest akceptowane przez Sąd Najwyższy.Kierując się przedstawionymi wyżej motywami, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak w postanowieniu.