Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding judge impartiality and declares appeal inadmissible for suspended sentence.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the defense failed to prove the specific judges on the appellate bench lacked impartiality. Although the defense cited judges previously found unimpeachable in other contexts, those individuals did not sit on the panel that rendered the contested verdict. Additionally, the court declared the portion of the appeal challenging the control of the suspended sentence inadmissible under the Criminal Procedure Code.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.; Art. 379 pkt 4 k.p.c.: A defect in court composition exists when a judge appointed via the new KRS procedure compromises independence, but the appellant must specifically identify the unimpeachable judges actually sitting on the panel.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 484/24 POSTANOWIENIE Dnia 26 marca 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz w sprawie M.S., skazanego z art. 271 § 1 i 3 k.k. w zw. z art. 12 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu, w trybie art. 535 § 3 k.p.k., w dniu 26 marca 2025 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt II AKa 235/23, zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt III K 15/20, p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.
UZASADNIENIE
W sprawie złożonej podmiotowo M.S. wyrokiem Sądu Okręgowego w Rybniku z dnia 10 czerwca 2022 roku. sygn. akt III K 15/20, został uznany za winnego tego, że w okresie od 14 sierpnia 2003 r. do 7 listopada 2003 r. w K., jako Wiceprezes Zarządu „D. ” Sp. z o.o. w C. , i jednocześnie Prezes Zarządu „G. ” Sp. z o.o. w K., działając wspólnie i w porozumieniu z K. N. jako Prezesem Zarządu „R. ” Sp. z o.o. z siedzibą w K. oraz A. K. – Prezesem Zarządu „D. ” Sp. z o.o. w C. , w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, brał udział w wystawieniu poświadczających nieprawdę dokumentów mających uwiarygodnić rzekomy zakup mułu przez spółkę „D.
” sp. z o.o. w postaci:-faktury VAT nr […] z dnia 14.08.2003 r., na kwotę 17.422,78 zł, poświadczającej nieprawdę co do rzekomej sprzedaży mułu w ilości 1.503,26 ton przez spółkę „R. ” sp. z o.o. z siedzibą w K. spółce „G. ” sp. z o.o. z siedzibą w K. ,-faktury VAT nr […] z dnia 1.09.2003 r., na kwotę 17.422,78 zł, poświadczającej nieprawdę co do rzekomej sprzedaży mułu w ilości 1.503,26 ton przez spółkę „R. ” sp. z o.o. z siedzibą w K. spółce „G. ” sp. z o.o. z siedzibą w K. ,-faktury VAT nr […] z dnia 7.11.2003 r., na kwotę 11.769,18 zł, poświadczającej nieprawdę co do rzekomej sprzedaży mułu w ilości 1.015,46 ton przez spółkę „R.
” sp. z o.o. z siedzibą w K. spółce „G. ” sp. z o.o. z siedzibą w K. , -faktury VAT z dnia 14.08.2003 r. wystawionej w imieniu „G. ” Sp. z o.o. w K. na kwotę 18.706,57 zł, poświadczającej nieprawdę co do rzekomej sprzedaży spółce „D. ” Sp. z o.o. mułu w ilości 1.503,26 ton-faktury VAT z dnia 1.09.2003 r. wystawionej w imieniu „G. ” Sp. z o.o. w K. na kwotę 18.706,57 zł, poświadczającej nieprawdę co do rzekomej sprzedaży spółce „D. ” Sp. z o.o. mułu w ilości 1.503,26 ton,-faktury VAT z dnia 7.11.2003 r. wystawionej w imieniu „G.
” Sp. z o.o. w K. na kwotę 12.636,38 zł, poświadczającej nieprawdę co do rzekomej sprzedaży spółce „D. ” Sp. z o.o. mułu w ilości 1.015,46 ton,tj. przestępstwa z art. 271 § 1 i 3 k.k. zw. z art. 12 k.k. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r.), za które – na mocy 4 § 1 k.k. w zw. z art. art. 271 § 3 k.k. i przy zastosowaniu art. 33 § 2 i 3 k.k. – wymierzono mu karę roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wymiarze 100 stawek dziennych, przy ustaleniu jednej stawki na kwotę 100 złotych każda.Sąd I instancji, na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 2 k.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 30.06.2015 r. oraz art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego M. .S kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby wynoszący 3 lata, zaliczając na poczet kary grzywny okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie, uznając tym samym karę grzywny za wykonaną w całości.Od tego wyroku apelację wniósł prokurator, m.in. na niekorzyść M.
S. Podniósł zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mającego wpływ na jego treść oraz rażącej niewspółmierności kary wymierzonej oskarżonemu M. S.. Wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w stosunku do oskarżonego M. .S poprzez zmianę kwalifikacji prawnej i wymierzenie mu kary 4 lat pozbawienia wolności.Sąd Apelacyjny w Katowicach wyrokiem z dnia 28 lutego 2024 r., sygn. akt II AKa 235/23, zmienił zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć dotyczących M. S. w ten sposób, że wymierzoną mu karę pozbawienia wolności obniżył do roku, a okres próby skrócił do dwóch lat, w podstawie prawnej tego rozstrzygnięcia przepis art. 70 § 1 pkt 2 k.k., zastępując art. 70 § 1 pkt 1 k.k.Od tego wyroku kasację wniósł obrońca skazanego, podnosząc następujące zarzuty:1. rażące naruszenie prawa procesowego mające postać bezwzględnej przyczyny odwoławczej, a to art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. poprzez nienależytą obsadę sądu polegającą na tym, że sędzia sprawozdawca został powołany w Sądzie Apelacyjnym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw;2. rażące naruszenie prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. poprzez ich niezastosowanie polegające na nienależytym rozpoznaniu zarzutu apelacyjnego dotyczącego naruszenia art. 443 k.p.k., uznaniu, że zakaz reformationis in peius w zakresie dotyczącym ustaleń faktycznych dotyczy wyłącznie sentencji wyroku a nie jego uzasadnienia oraz dokonaniu nowych niekorzystnych ustaleń faktycznych w ponownie prowadzonym postępowaniu odnośnie tego, iż oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, co miało wpływ na treść orzeczenia, albowiem ustalenie znamienia kwalifikującego powodowało surowsze zagrożenie kary a przede wszystkim dłuższy termin przedawnienia, który przy typie podstawowym już upłynął, co powinno prowadzić do umorzenia postępowania i zaakceptowaniu takiego rozstrzygnięcia przez Sąd Apelacyjny, co stanowiło nienależyte rozpoznanie zarzutu apelacyjnego i brak rzetelnego odniesienia się do niego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, co uniemożliwia kontrolę w drodze nadzwyczajnego środka odwoławczego.Autor kasacji wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę wyroku w zaskarżonej części poprzez zmianę kwalifikacji prawnej na typ podstawowy i umorzenie postępowania na podstawie art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.Prokurator w odpowiedzi na kasację, wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu tj. wystąpienia w sprawie okoliczności, o której mowa w art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym stanowiskiem Sądu Najwyższego począwszy od uchwały trzech połączonych Izb:
Cywilnej, Karnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 23 stycznia 2020 r. (BSA I-4110-1/20, OSNK z 2020 r., z. 2, poz. 7): „nienależyta obsada sądu w rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. albo sprzeczność składu sądu z przepisami prawa w rozumieniu art. 379 pkt 4 k.p.c. zachodzi także wtedy, gdy w składzie sądu bierze udział osoba powołana na urząd sędziego w sądzie powszechnym albo wojskowym na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2018 r. poz. 3), jeżeli wadliwość procesu powoływania prowadzi, w konkretnych okolicznościach (podkr. – SN), do naruszenia standardu niezawisłości i bezstronności w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności”. Stanowisko to zostało powtórzone w późniejszych orzeczeniach Sądu Najwyższego, w tym zwłaszcza w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., I KZP 2/22 (OSNK 2022/6/22) oraz zostało potwierdzone w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (zob. np. wyrok z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie Reczkowicz przeciwko Polsce, skarga nr 43447/19) oraz judykatach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. m.in. zob. wyroki TSUE w sprawach:
C-585/18 i in., C-824/18, C-791/19, C-487/19).W kontekście analizowanej problematyki nie może być zatem mowy o jakimkolwiek automatyzmie, lecz należy wykazać okoliczności, które mogłyby rzutować na niespełnienie przez sąd orzekający z jego udziałem standardu niezawisłości i bezstronności. Lektura kasacji prowadzi natomiast do wniosku, że takiego obowiązku obrońca nie zrealizował. Co więcej, w uzasadnieniu kasacji wskazał na dwoje sędziów, co do których rzeczywiście Sąd Najwyższy niejednokrotnie stwierdzał, że sąd z ich udziałem nie spełnia standardów niezawisłości i bezstronności, tyle że osoby te w ogóle nie zasiadały w składzie Sądu Apelacyjnego w Katowicach, który wydał zaskarżony wyrok.
Dla porządku zauważyć należy, że sędzia X.Y. wprawdzie uzyskał nominację na urząd sędziego Sądu Apelacyjnego w Katowicach w wyniku procedery awansowej z udziałem Krajowej Rady Sądownictwa w składzie ukształtowanym w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r., jednak ani obrońca skazanego nie wykazał wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności tego sędziego, ani też Sądowi Najwyższemu nie są znane z urzędu okoliczności, które mogłyby podważać przekonanie o braku wspomnianych atrybutów sędziego.Jeśli chodzi o zarzut wadliwej kontroli instancyjnej, to z uwagi na to, że skazanemu została wymierzona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, kasacja w tej części okazała się niedopuszczalna (art. 523 § 2 k.p.k.).
Jedynie zatem na marginesie wolno zauważyć, że Sąd odwoławczy rozważył zarzut obrazy art. 443 k.p.k. i odniósł się do tego zagadnienia obszernie na s. 18 uzasadnienia, a autor kasacji nie podważył wyrażonego tam stanowiska.Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego.[SOP][a.ł]