Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 480/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation against conviction for sexual assault with violence, upholding lower court's evidence assessment.

Numero d'incarto IV KK 480/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a second-instance judgment convicting the defendant of sexual assault with violence. The defense argued that the appellate court failed to consider all facts and violated procedural rights by ignoring evidence of the defendant's innocence. The court rejected these claims, noting that the lower court properly evaluated objective evidence such as call records, medical reports, and surveillance footage, which contradicted the defendant's version of events.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 197 § 1 k.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 185c § 3 k.p.k.: The Supreme Court upheld the lower court's assessment of evidence regarding the credibility of witness statements and the existence of objective facts supporting the prosecution's version of events, ruling that the absence of contradictory evidence does not constitute a procedural violation.

Parole chiave

Generato dall'IA
sexual assault with violence cassation appeal dismissal assessment of evidence witness credibility objective evidence procedural violation criminal conviction testimonianza inattendibile

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 197 § 1 k.k.
B.skazanego z art. 197 § 1 k.k. i in.
Art. 157 § 2 k.k.
z art. 157 § 2 k.k. w zw.
Art. 11 § 2 k.k.
z art. 11 § 2 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art.
Art. 158 § 1 k.k.
i art. 158 § 1 k.k. w zw.
Art. 280 § 1 k.k.
Art. 46 § 1 k.k.
Ponadto Sąd na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej kwoty 10.000 zł.
Art. 5 § 2 k.p.k.
akt IV KK 480/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Art. 7 k.p.k.
5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art.
Art. 410 k.p.k.
Art. 424 § 1 k.p.k.
z art. 424 § 1 k.p.k. polegającą na pominięciu przy wyrokowaniu wszystkich okoliczności ujawnionych w toku rozprawy i uwzględnieniu wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego z pominięciem źródeł dowodowych wykazujących jego niewinność.
Art. 185c § 3 k.p.k.
Należy uznać, że nie zaistniały przesłanki z art. 185c § 3 k.p.k. Po przesłuchaniu świadka K.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 480/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Piotr Mirek na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 9 grudnia 2020 r., w sprawie M. B.skazanego z art. 197 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w G.z dnia 5 maja 2020 r., sygn. akt VI Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w G.z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów postępowania kasacyjnego, 3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adwokata A. S., Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym 23% VAT, za sporządzenie i wniesienie kasacji.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w G., wyrokiem z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. III K (...), uznał M. B. za winnego tego, że w dniu 20 sierpnia 2018 r. w G. w pobliżu ul. P., groźbą użycia przemocy wobec pokrzywdzonej, która wzbudziła w niej obawę, że będzie spełniona oraz przemocą w postaci szarpania i ciągnięcia za włosy, bicia po twarzy i głowie, szarpania, popychania i przytrzymywania za głowę i za ręce doprowadził K.U. do stosunku oralnego i analnego, czym spowodował u pokrzywdzonej powierzchowny uraz powłok głowy z przejściowym krwawieniem z nosa, obrzękiem i zaczerwienieniem lewego policzka, okolicy szczęki i skroniowej oraz uraz prawej piersi z zasinieniem skóry, naruszając prawidłowe czynności narządów ciała na okres poniżej 7 dni, przy czym zarzucanego mu czynu dopuścił się będąc uprzednio skazanym za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 3 lat pozbawienia wolności, czym wypełnił znamiona przestępstwa z art. 197 § 1 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. 64 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 4 lat pozbawienia wolności.

Ponadto Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną K. U. w jakiejkolwiek formie, a także zakaz zbliżania się do niej na odległość mniejszą niż 50 metrów przez okres 5 lat. Ponadto Sąd na mocy art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek zadośćuczynienia za krzywdę poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonej kwoty 10.000 zł. Powyższy wyrok został zaskarżony apelacjami, które złożyli obrońca oskarżonego i osobiście oskarżony. Obrońca oskarżonego w środku odwoławczym zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych, jak również obrazę przepisów postępowania karnego, tj. art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k. w zw. z art. 424 § 1 k.p.k. polegającą na pominięciu przy wyrokowaniu wszystkich okoliczności ujawnionych w toku rozprawy i uwzględnieniu wyłącznie okoliczności przemawiających na niekorzyść oskarżonego z pominięciem źródeł dowodowych wykazujących jego niewinność.

Obrońca oskarżonego wnosił w apelacji o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu lub, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji.Z kolei oskarżony w ramach apelacji zakwestionował swoje sprawstwo, powołując się na brak dowodów oraz błędne ustalenia faktyczne. Nadto podniósł, że w sprawie nie została ponownie przesłuchana pokrzywdzona K. U., co uniemożliwiło mu zadawanie pytań i prowadzenie obrony.

Na tej podstawie wniósł uniewinnienie. Sąd Okręgowy w G., wyrokiem z dnia 5 maja 2020 r., sygn. VI Ka (...), utrzymał zaskarżony wyrok w mocy. Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżył w całości obrońca oskarżonego, podnosząc w kasacji zarzuty rażącego naruszenie prawa procesowego, a to:1.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 170 § 4 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść wyroku, a polegało na nienależytym i niepełnym rozważeniu zarzutów apelacji oraz nieuwzględnieniu wniosków dowodowych złożonych w toku postępowania odwoławczego, w sytuacji gdy w rozpoznawanej sprawie należało dokonać ostatecznej weryfikacji wiarygodności psychologicznej pokrzywdzonej na tle wniosków biegłej A.

B. i biegłej M. T. poprzez ponowne przesłuchanie pokrzywdzonej z udziałem biegłego psychologa, niezależnie od faktu, iż Sąd Rejonowy dokonał odmiennej oceny zasadności przeprowadzenia tego dowodu, oddalając zgłoszony wniosek na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w sprawie;2.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 185c § 1a i 3 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 2 a contrario i § 4 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k., które miało wpływ na treść wyroku, a polegało na niezasadnym oddaleniu wniosku dowodowego o ponowne przesłuchanie pokrzywdzonej w trybie art. 185c § 3 k.p.k., podczas gdy bezkrytyczne zaaprobowanie przez Sąd ad quem zasadności oddalenia wniosku dowodowego obrońcy oskarżonego o ponowne przesłuchanie pokrzywdzonej doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia rażąco niesprawiedliwego tj. utrzymania w mocy wyroku Sądu Rejonowego, który zapadł z naruszeniem prawa do obrony, zwłaszcza że oskarżony nie był reprezentowany przez obrońcę w chwili dokonywania tak istotnych i jak się okazało - niepowtarzalnych czynności procesowych, do jakich należy przesłuchanie pokrzywdzonej i złożenie przez biegłą sądową M.

T. ustnej opinii uzupełniającej, w której opiniująca dokonała rażącej zmiany wniosków końcowych, pomimo tego, iż ustna opinia uzupełniająca została wydana bez przeprowadzenia ponownego badania psychologicznego pokrzywdzonej, a w opinii głównej - na podstawie przeprowadzonego badania - biegła wskazała stanowczo, iż pokrzywdzona prezentuje niski walor wiarygodności psychologicznej oraz podatność do stosowania kłamstwa.3.art. 7 k.p.k. w zw. z art. 172 k.p.k. w zw. z art. 170 § 1 pkt 3 k.p.k., które miało istotny wpływ na treść wyroku, poprzez dokonanie w postępowaniu odwoławczym dowolnej oceny dowodów w postaci zeznań pokrzywdzonej i opinii biegłych oraz dowodów w postaci zeznań świadków:

P. K., T. A., M. U. i A. K., podczas gdy Sąd ad quem nie wziął pod uwagę istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, które wynikały z wyjaśnień oskarżonego oraz spójnych z tymi wyjaśnieniami zeznań świadków M. M. oraz A. M., którzy w przeciwieństwie do wyżej wymienionych świadków, uznanych przez Sąd za wiarygodnych, mieli bezpośredni kontakt z oskarżoną i z pokrzywdzoną, a nadto nie mają motywu, aby zeznawać w sposób odmienny od rzeczywistego przebiegu zdarzenia z krytycznego dnia i faktach poprzedzających to zdarzenie, o których inni świadkowie nie mieli wiedzy.Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie wyroku Sądu Okręgowego w G. i uniewinnienie skazanego M.

B., ewentualnie o uchylenie ww. wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G..Odpowiedź na kasację złożył prokurator, wnosząc o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasację uznać należało za oczywiście bezzasadną i jako taką oddalić. Zmierzała ona w istocie do podważenia ustaleń faktycznych, poczynionych przez Sąd pierwszej instancji, a zaaprobowanych przez Sąd odwoławczy. Rację ma prokurator, gdy wskazuje, że Sąd odwoławczy w sposób kompleksowy zweryfikował zarzuty apelacyjne, zasadnie aprobując wyrok Sądu pierwszej instancji.Sąd Najwyższy nie podziela stanowiska skarżącego, wyrażonego w pierwszym zarzucie kasacji.

Zgromadzony materiał dowodowy nie daje podstaw do uznania zeznań świadka K. U. za niewiarygodne. W szczególności, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu kasacji, wiarygodności takiej nie podważa treść pisemnej opinii biegłej M. T.. W toku postępowania wyjaśniono bowiem genezę rozbieżności, zaistniałych między opiniami poszczególnych biegłych. Co więcej, treść opinii pisemnej została skorygowana w toku przesłuchania biegłej przed Sądem. W konsekwencji należy przyjąć, że w realiach niniejszej sprawy w ogóle nie zaistniała rozbieżność pomiędzy treścią opinii sporządzonej przez biegłą M.

T., a pozostałymi opiniami psychologicznymi, sporządzonymi w sprawie, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd odwoławczy (pkt 3.1. uzasadnienia). Nie wystąpiły zatem żadne przesłanki obiektywne, które przemawiałyby za koniecznością ponownego przesłuchania pokrzywdzonej w obecności psychologa. Nie wystąpił „brak wiarygodności psychologicznej”, o którym mowa kasacji. W konsekwencji zarówno oddalenie wniosku dowodowego, jak i akceptacja jego oddalenia nie stanowiły rażącego naruszenia prawa.Nietrafny okazał się także drugi z zarzutów kasacji.

Jak już zaznaczono wyżej, w ocenie Sądu Najwyższego zasadnym było zarówno oddalenie dodatkowych wniosków dowodowych, jak i zaakceptowanie przez Sąd Odwoławczy analogicznej decyzji, podjętej przez Sąd pierwszej instancji. W toku postępowania dowodowego pokrzywdzona, zeznając jako świadek, w sposób spójny opisała przebieg wydarzeń, których dotyczy niniejsza sprawa. Co istotne, jej wersja korespondowała z ustaleniami poczynionymi na podstawie dowodów o charakterze obiektywnym. I tak, z rejestru połączeń jednoznacznie wynika, że to oskarżony zabiegał o kontakt z pokrzywdzoną, dzwoniąc do niej kilkanaście razy, z czego większość połączeń nie została odebrana.

Opis samego sposobu ataku na pokrzywdzoną znajduje potwierdzenie w opinii biegłego lekarza, który w swojej opinii ocenił charakter obrażeń, jakich doznała ze strony oskarżonego. Ponadto, co zostało ustalone na podstawie nagrań z monitoringu, w momencie wsiadania do taksówki oskarżona miała przy sobie wyłącznie swój własny plecak. Podważa to w sposób zasadniczy wersje lansowaną przez oskarżonego, wedle której pokrzywdzona miała dopuścić się kradzieży. Ponadto, jak wskazuje sam oskarżony, po rzekomej kradzieży udał się jeszcze do sklepu i robił w nim zakupy.

Te wszystkie okoliczności, a także inne, o których mowa w uzasadnieniach wyroków obu instancji, zostały wzięte pod uwagę w procesie orzekania. Odnosząc powyższe do zarzutu należy zwrócić uwagę, że skarżący w żaden sposób nie wykazał, w jaki sposób obecność obrońcy w trakcie przesłuchania miałaby wpłynąć na treść zeznań pokrzywdzonej. Nie wskazał na wątpliwości bądź luki w jej depozycjach, które mogłyby zostać usunięte, przeciwstawiając im jedynie alternatywną wersję zdarzeń, która także w ocenie Sądu odwoławczego trafnie uznana została za niewiarygodną.

Należy uznać, że nie zaistniały przesłanki z art. 185c § 3 k.p.k. Po przesłuchaniu świadka K. U. nie wyszły bowiem na jaw istotne okoliczności, które należałoby uznać za sprzeczne z wersją zaprezentowaną podczas przesłuchania pokrzywdzonej. W tym zakresie nie doszło do naruszenia przepisów procedury.Na uwzględnienie nie zasługiwał także trzeci z zarzutów kasacji, odwołujący się do wadliwej – zdaniem skarżącego – oceny zeznań świadków P. K., T. A., M. U. i A. K., pozostających w sprzeczności z zeznaniami świadków M.

M. oraz A. M..W pierwszej kolejności należy zauważyć, że Sąd odwoławczy nie czynił w tym zakresie własnych ustaleń dowodowych, a jedynie dokonał oceny ustaleń dokonanych przez Sąd pierwszej instancji. Po drugie, Sąd odwoławczy trafnie zaakceptował ocenę dowodów, zaprezentowaną w uzasadnieniu Sąd odwoławczego. Sąd Rejonowy przeprowadził analizę zeznań wymienionych świadków, wskazując w uzasadnieniu wyroku, dlaczego uznano je za wiarygodne (k. 1013 - 1014). Sąd wskazał także, z jakich powodów uznał za niewiarygodne zeznania świadków M.

M. oraz A. M. (k. 1013), powołując się na bliskie więzi łączące ich z oskarżonym. Należy też zwrócić uwagę na fakt, że o ile za wersją prezentowana przez pokrzywdzoną przemawia także szereg dowodów obiektywnych, o których była już mowa wyżej, o tyle wyjaśnienia oskarżonego znajdują poparcie wyłącznie w zeznaniach tych dwóch, powiązanych z nim świadków. Trafnie wskazał Sąd odwoławczy, że ocena materiału dowodowego, przeprowadzona przez Sąd pierwszej instancji, była zgodna ze standardem opisanym w art. 7 k.p.k.

To raczej poczynienie ustaleń zgodny z życzeniem skarżącego pozostawałoby w sprzeczności z logiką oraz doświadczeniem życiowym.W świetle powyższych argumentów żaden z zarzutów podniesionych przez skarżącego nie zasługiwał na uwzględnienie. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy oddalił kasacje jako oczywiście bezzasadną.