Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 475/20 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit due to improper assessment of mitigating circumstances.

Numero d'incarto IV KK 475/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The appellate court had increased the compensation award and adjusted the legal basis for sentencing after reviewing expert opinions regarding the victim's injuries. The Supreme Court found the defense failed to provide substantive arguments against the factual findings or the proper application of mitigating circumstances, deeming the lower court's evaluation of evidence correct.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 410 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.: A cassation appeal is groundless if the cassation court finds that the lower court did not arbitrarily assess the evidence and that the appeal does not contain substantive arguments challenging the factual findings or the correct application of mitigating circumstances.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal obviously groundless mitigating circumstances free evaluation of evidence compensation award factual findings costs of proceedings precedenti penali rilevanti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:1.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a to art. 7 k.p.k. w zw.
Art. 410 k.p.k.
Art. 433 § 2 k.p.k.
czynu;2.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 201 k.p.k.
G..Gdy chodzi natomiast o wywołanie kolejnej opinii biegłych, to słusznie Sąd Apelacyjny stwierdził, że brak jest ku temu przesłanek, o których stanowi art. 201 k.p.k. Znów odesłać w tym miejscu trzeba obrońcę do pisemnych wywodów Sądu ad quem.
Art. 158 § 1 k.k.
skazanego z art. 158 § 1 k.k. i in.
Art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw.
Art. 57a § 1 k.k.
z art. 57a § 1 k.k. w zw.
Art. 64 § 2 k.k.
z art. 64 § 2 k.k. i art.
Art. 11 § 2 k.k.
i art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz z art.
Art. 46 § 2 k.k.
i jako podstawę prawną nawiązki orzeczonej wobec oskarżonego przyjął art. 46 § 2 k.k., a jej kwotę podwyższył do 100.000 zł, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy w pozostałym zakresie.Z kasacją od prawomocnego wyroku wystąpił obrońca skazanego.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 475/20 POSTANOWIENIE Dnia 9 grudnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki w sprawie J. G. skazanego z art. 158 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. w dniu 9 grudnia 2020 r., kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt XXI K (…), postanowił:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt XXI K (…), J. G. został uznany za winnego przestępstw: z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. i art. 11 § 2 k.k., za które wymierzono mu karę 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 2005 r., za które wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, z orzeczeniem nadto jako kary łącznej kary 5 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, na poczet której zaliczono okres rzeczywistego pozbawienia wolności oskarżonego. Nadto, wyrokiem tym orzeczono nawiązkę na rzecz pokrzywdzonego w kwocie 50.000 zł, a także orzeczono o kosztach sądowych.Od wyroku tego apelowali: pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego w zakresie rozstrzygnięcia o nawiązce, podnosząc, że orzeczono ją w kwocie nieuwzględniającej poniesionej przez pokrzywdzonego szkody i doznanej krzywdy oraz obrońca oskarżonego, który zarzucił zaskarżonemu wyrokowi:

a) błąd w ustaleniach faktycznych skutkujący skazaniem za pierwsze z wyżej wymienionych przestępstw, b) rażącą niewspółmierność nawiązki oraz c) naruszenie art. 7 i 410 k.p.k. poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego.Po rozpoznaniu tych apelacji, Sąd Apelacyjny w (…), wyrokiem z dnia 18 czerwca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że wyeliminował z kwalifikacji prawnej oraz podstawy wymiaru kary art. 57a § 1 k.k. i jako podstawę prawną nawiązki orzeczonej wobec oskarżonego przyjął art. 46 § 2 k.k., a jej kwotę podwyższył do 100.000 zł, utrzymując zaskarżony wyrok w mocy w pozostałym zakresie.Z kasacją od prawomocnego wyroku wystąpił obrońca skazanego.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił:1.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., polegające na przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego i błędnej ocenie okoliczności leżących u podstawy wymiaru kary, a przede wszystkim nieuwzględnieniu w należytym stopniu okoliczności łagodzących, które to naruszenie skutkowało wymierzeniem skazanemu kary nieadekwatnej do popełnionego przez J. G. czynu;2.rażące naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść wyroku, a to art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., polegające na nierozważeniu w sposób kompleksowy i rzetelny zarzutów apelacji oraz nieprawidłowym przeprowadzeniu kontroli instancyjnej, co doprowadziło do przeniesienia błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, oraz przeprowadzenie oceny zgromadzonego materiału dowodowego w sposób sprzeczny z zasadami prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w efekcie czego utrzymany został w mocy niesłuszny wyrok Sądu pierwszej instancji.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy właściwemu Sądowi do ponownego rozpoznania.W odpowiedzi na tę kasację, prokurator wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, dlatego podlegała oddaleniu na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.Przypomnieć na wstępie trzeba, że kasacja to nadzwyczajny środek zaskarżenia.

W skardze tej można wskazywać wyłącznie na uchybienia określone w art. 439 k.p.k. lub inne, ale przy tym rażące naruszenie prawa, do jakiego doszło w postępowaniu odwoławczym, co w konsekwencji mogło mieć istotny wpływ na treść wyroku sądu drugiej instancji. Oceniając z tej perspektywy wniesioną w niniejszej sprawie kasację nie budzi wątpliwości, że skarga ta wywołać zakładanego przez jej autora efektu spowodować nie mogła. Otóż, w pierwszym jej zarzucie obrońca sygnalizuje naruszenie prawa, które polegało na przekroczeniu granic swobodnej oceny materiału dowodowego i błędnej ocenie okoliczności leżących u podstawy wymiaru kary, co skutkować miało wymierzeniem skazanemu kary nieadekwatnej do popełnionego przez niego czynu.

Rzecz jednak w tym, że kasacja przysługuje od wyroku sądu odwoławczego. Jak wynika przy tym już z części historycznej niniejszego uzasadnienia, w rozpatrywanej sprawie Sąd Apelacyjny kary oskarżonemu nie wymierzał, lecz jedynie kontrolował orzeczenie Sądu pierwszej instancji w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Tym samym w ogóle nie mógł naruszyć przepisów wymienionych w omawianym zarzucie kasacji. Skarżący nie pokusił się przy tym o wskazanie w tym zakresie na naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., formułującego wymogi prawidłowej kontroli instancyjnej.

Przedmiotowy zarzut okazał się oczywiście bezzasadny również i z tego względu, że jest on całkowicie gołosłowny. Skarżący w uzasadnieniu kasacji w ogóle się doń nie odnosi. Nie jest więc jasne, w czym konkretnie obrońca upatruje naruszenia podanych przepisów.Także drugi zarzut kasacji nie mógł znaleźć uznania Sądu Najwyższego. Zapoznanie się z treścią uzasadnienia Sądu Apelacyjnego dowodzi bowiem, że kontrola odwoławcza była prawidłowa, a sposób odniesienia się do zarzutów apelacji przekonujący. Skarżący w ramach omawianego zarzutu raz jeszcze wyraża swe wątpliwości odnośnie do tego, czy skazany jednorazowym uderzeniem miękkim obuwiem rzeczywiście spowodował poważne obrażenia stwierdzone u pokrzywdzonego.

Obrońca kolejny raz powołuje się tu na rozbieżności w ocenie stanu zdrowia pokrzywdzonego po badaniach przeprowadzonych na Izbie Przyjęć Szpitala w S., a następnie w C.. W związku z tym ponownie wskazuje na potrzebę wywołania kolejnej opinii sądowo-lekarskiej.Rzecz jednak w tym, że kwestie te zostały już szczegółowo przeanalizowane przez Sąd Apelacyjny. Skrótowo tylko podnieść w tym miejscu trzeba, jako że uzasadnienie wyroku tegoż Sądu jest znane skarżącemu, że wskazano tam m.in., że już na Izbie Przyjęć Szpitala w S. stwierdzono u pokrzywdzonego konkretne obrażenia, zaś z powodu braku współpracy i niemożliwej do wykonania diagnostyki pokrzywdzony został przekazany do Izby Wytrzeźwień.

Nadto, w oparciu o przeprowadzone dowody wykluczono, aby pokrzywdzony doznał obrażeń w radiowozie w trakcie transportu albo podczas pobytu na Izbie Wytrzeźwień. Słusznie więc skonstatował Sąd Apelacyjny, że żadne z obrażeń ciała pokrzywdzonego, o których mowa w wyroku, nie powstało wskutek zdarzeń późniejszych niż zadanie mu ciosu przez J. G..Gdy chodzi natomiast o wywołanie kolejnej opinii biegłych, to słusznie Sąd Apelacyjny stwierdził, że brak jest ku temu przesłanek, o których stanowi art. 201 k.p.k. Znów odesłać w tym miejscu trzeba obrońcę do pisemnych wywodów Sądu ad quem.

Dość wspomnieć, że Sąd ten wywiódł, iż z dostępnej opinii biegłego wynika już, że poważne obrażenia pokrzywdzonego, o jakich mowa w wyroku, mogły stanowić skutek uderzenia przez współoskarżonego i upadku pokrzywdzonego na twardą nawierzchnię po zadaniu mu ciosu nogą w twarz przez J. G.. W opinii tej wskazano nadto, że prawdopodobne jest, iż objawy, które nie zostały zdiagnozowane u pokrzywdzonego w czasie pierwszego badania bezpośrednio po zdarzeniu, a które mogły przypuszczalnie już wtedy występować, nasiliły się na tyle, że mogły zostać ujawnione dopiero po wielu godzinach, a to podczas kolejnej diagnozy.

Wreszcie, Sąd Apelacyjny zauważył, że w oparciu o dostępną opinię można przyjąć, iż lekarz udzielający pomocy w szpitalu w S. nie rozpoznał wszystkich ujawnionych ostatecznie obrażeń, przy czym kluczowe jest to, że „obrażenia te byłyby w takim samym zakresie”. W efekcie Sąd odwoławczy przyjął, że na Izbie Przyjęć Szpitala w S., częściowo wskutek braku współpracy ze strony nietrzeźwego i agresywnego pokrzywdzonego, postawiono niepełne, a w konsekwencji błędne, rozpoznanie. Nie miało to jednak żadnego wpływu na trafność ostatecznego rozpoznania, na którym oparł się biegły w swej opinii.Sąd odwoławczy miał na uwadze też okoliczność, że oskarżony tylko jeden raz „zadał cios” nogą, na którą nałożone było miękkie obuwie typu „adidas” w twarz pokrzywdzonego.

W ocenie tego Sądu okoliczność ta nie przeczy ustaleniom faktycznym, gdy się zważy, że pokrzywdzony silnie trafiony nogą w twarz przez o wiele cięższego, wysportowanego i świetnie zbudowanego napastnika, uderzył tyłem głowy o twarde asfaltowe podłoże. Kasacja obrońcy sprowadza się do wyrażenia odmiennego stanowiska niż Sąd Apelacyjny na omawiane kwestie. Obrońca nie przedstawił w istocie jakiejkolwiek argumentacji podważającej wywody Sądu ad quem. Z tego względu kasacja ta nie mogła okazać się skuteczna. Stanowi ona de facto próbę wywołania ponownej kontroli odwoławczej oraz podważenia ustaleń faktycznych.

Dobitnie świadczy o tym końcowy fragment jej uzasadnienia, w którym wyraźnie zakwestionowano prawidłowość ustaleń faktycznych. Nie takim celom służy jednak kasacja. Mając więc na uwadze wszystkie wcześniejsze wywody, przedmiotową kasację uznano za oczywiście bezzasadną.Z tych wszystkich względów orzeczono, jak w postanowieniu.