Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 461/20 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed as obviously unfounded due to lack of absolute appeal grounds under Polish Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto IV KK 461/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that the lower courts erred by convicting for four acts instead of five due to a change in legal qualification regarding a series of crimes, and claimed the defendant's absence from the final hearing violated procedural rights. The court rejected these claims because the change in qualification was favorable to the defendant and did not exceed the scope of the prosecution consent, while the defendant's absence was not mandatory under the relevant statutory provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 439 k.p.k.: In criminal appeals where the sentence is not absolute deprivation of liberty, only absolute appeal grounds listed in Art. 439 k.p.c. may be raised; arguments regarding procedural errors or lack of mandatory presence are inadmissible if they do not constitute such absolute grounds.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal dismissal absolute appeal grounds series of crimes procedural immunity mandatory court presence costs of appeal Polish Criminal Procedure Code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 523 § 1 k.p.k.
na karę inną niż bezwzględna kara pozbawienia wolności, zgodnie z dyspozycją art. 523 § 1 k.p.k., w kasacji możliwe było podniesienie jedynie zarzutów o charakterze bezwzględnych przesłanek odwoławczych wymienionych w art.
art. 439 k.p.k.
523 § 1 k.p.k., w kasacji możliwe było podniesienie jedynie zarzutów o charakterze bezwzględnych przesłanek odwoławczych wymienionych w art. 439 k.p.k. (art.
art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.
(art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).
art. 91 § 1 k.k.
art. 374 § 1 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 461/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 233 § 1 k.k
C.‎skazanego za czyny z art. 233 § 1 k.k.
art. 234 k.k
art. 523 § 1 k.p.k
na karę inną niż bezwzględna kara pozbawienia wolności, zgodnie z dyspozycją art. 523 § 1 k.p.k., w kasacji możliwe było podniesienie jedynie zarzutów o charakterze bezwzględnych przesłanek odwoławczych wymienionych w art.
art. 439 k.p.k
523 § 1 k.p.k., w kasacji możliwe było podniesienie jedynie zarzutów o charakterze bezwzględnych przesłanek odwoławczych wymienionych w art. 439 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 461/20 POSTANOWIENIE Dnia 19 stycznia 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2021r. sprawy T. C.‎skazanego za czyny z art. 233 § 1 k.k. i art. 234 k.k. ‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 13 września 2019 r., sygn. akt IV Ka (…),‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 13 lipca 2018 r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym.Na wstępie należy wskazać, że wobec skazania T. C. na karę inną niż bezwzględna kara pozbawienia wolności, zgodnie z dyspozycją art. 523 § 1 k.p.k., w kasacji możliwe było podniesienie jedynie zarzutów o charakterze bezwzględnych przesłanek odwoławczych wymienionych w art. 439 k.p.k. (art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.). Skarżący wskazał na dwa uchybienia o takim charakterze.Pierwsze z nich polegać miałoby na tym, że skarżący „nie uzyskał prawidłowej zgody na ściganie” gdyż w postępowaniu immunitetowym Sąd Apelacyjny zezwolił na pociągnięcie oskarżonego do odpowiedzialności karnej za 5 czynów opisanych w akcie oskarżenia, gdy tymczasem Sądy obu instancji skazały go za 4 czyny ustalając, że jeden z nich jest ciągiem przestępstw z art. 91 § 1 k.k. Przy czym ciąg ten stanowiły dwa przestępstwa dokładnie odpowiadające swoim opisem i kwalifikacją tym, które zarzucono w akcie oskarżenia.Zmiana kwalifikacji prawnej poprzez przyjęcie ciągu przestępstw w miejsce dwóch odrębnych przestępstw, nie tylko była zatem zgodna z dyspozycją art. 91 § 1 k.k., a prawidłowe stosowanie prawa materialnego jest bezwzględnym obowiązkiem każdego sądu, lecz również stanowiła zmianę korzystną dla skazanego.W tej przestrzeni, skoro opis przypisanych czynów i ich kwalifikacja prawna, pozostały takie same jak w akcie oskarżenia (poza przyjęciem, że stanowią one ciąg przestępstw), nie można mówić o wyjściu poza granice skargi, a w konsekwencji poza granice zezwolenia na ściganie zakreślone w postępowaniu immunitetowym.

Zarzut ten jest oczywiście bezzasadny.Podobnie ocenić należy i drugi zarzut podniesiony w kasacji. I w tym wypadku nie zachodzi żadna z przesłanek wymienionych w art. 439 k.p.k. Pomijając argumentację związaną z zasadnością twierdzeń obrony o oczekiwaniu ze strony skazanego, że postępowanie dowodowe nie zakończy się na rozprawie w dniu 5 lipca 2018 r., a będzie kontynuowane na kolejnych terminach, co spowodowało jego nieobecność podczas czynności końcowych rozprawy, wskazać należy, że zgodnie z dyspozycją art. 374 § 1 k.p.k. (poza wyjątkami wskazanymi w tym przepisie, a które nie dotyczą niniejszej sprawy), od 1 lipca 2015 r., obecność oskarżonego na rozprawie nie jest obowiązkowa, ma on natomiast prawo brać w niej udział.

Tym samym nieobecność jego na rozprawie, nawet wadliwie oceniona przez sąd (poza sytuacjami obecności obligatoryjnej) nigdy nie będzie stanowić bezwzględnej przesłanki odwoławczej.Pozostałe zarzuty kasacji, wobec wskazanej powyżej treści art. 523 § 1 k.p.k., są niedopuszczalne.W tej sytuacji Sąd Najwyższy, uznając kasację za oczywiście bezzasadną, orzekł jak na wstępie.Skazanego obciążono kosztami postępowania kasacyjnego, nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.