Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for retrying first-instance facts without new grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued against the Regional Court's verdict, but the Supreme Court found the appeal merely restated arguments already examined and rejected in the appellate proceedings. Consequently, the court ruled that the appeal constituted an attempt to re-verify the first-instance judgment rather than challenging the appellate decision.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is admissible only if it challenges the appellate court's decision; appeals that merely re-litigate facts or arguments already decided by the first-instance court are obviously groundless.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 457/16 POSTANOWIENIE Dnia 20 stycznia 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 20 stycznia 2017 r.,sprawy T. J. K. skazanego z art. 177 § 2 kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 marca 2016 r., sygn. akt IX Ka (…)zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 16 września 2015 r., sygn. akt II K (...) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego T. K. jest oczywiście bezzasadna, w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Zgodnie z art. 519 k.p.k. kasacja może być wniesiona od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Nadzwyczajny środek zaskarżenia wniesiony przez obrońcę skazanego tylko pozornie czyni zadość temu warunkowi. Samo zestawienie zarzutów zawartych w wywiedzionych wcześniej apelacjach T. K. i jego obrońcy, z zarzutami podniesionymi w nadzwyczajnym środku zaskarżenia (kasacji), nie pozostawia wątpliwości, że ta skarga kasacyjna skierowana jest de facto przeciwko rozstrzygnięciu Sądu Rejonowego w S. i poczynionym przez ten Sąd ustaleniom faktycznym.
Jak łatwo stwierdzić, analizując uzasadnienie orzeczenie Sądu Okręgowego w K., okoliczności podniesione w w/w zarzutach i rozwinięte w uzasadnieniu kasacji były przedmiotem rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym. Sąd ten odniósł się do zarzutów zgłoszonych w zwykłych środkach odwoławczych, w istocie tożsamych z zarzutami podniesionymi w kasacji. Nie stwierdził obrazy przywołanych przepisów. Brak rzeczywistych zarzutów godzących w istotę orzeczenia tego Sądu powoduje, iż kasację ocenić trzeba jako próbę ponownej weryfikacji orzeczenia sądu pierwszej instancji.
Stylizacja zarzutów wskazująca na rzekome zaniechania Sądu Okręgowego w K. nie zmienia faktu, iż zarzuty te godzą wyłącznie w wyrok sądu a quo. Powołanie się przez skarżącego na normy procesowe dotyczące postępowania odwoławczego miało na celu wyłącznie stworzenie pozoru zachowania wymagań obowiązujących w postępowaniu kasacyjnym. Jest bowiem oczywiste, że forsowanie przed Sądem wersji prezentowanych przez skazanego i podważanie wiarygodności innych źródeł osobowych, nie może być zabiegiem skutecznym na etapie postępowania kasacyjnego.
Zarzuty podniesione w kasacji pod adresem orzeczenia Sądu meriti podlegają rozważeniu przez sąd kasacyjny tylko w takim zakresie, w jakim jest to nieodzowne dla należytego rozpoznania zarzutów stawianych orzeczeniu sądu odwoławczego. Rolą sądu kasacyjnego nie jest bowiem ponowne - „dublujące” kontrolę apelacyjną - rozpoznawanie zarzutów stawianych przez skarżącego orzeczeniu sądu pierwszej instancji. Stwierdzenie ich zasadności ma znaczenie wyłącznie jako racja ewentualnego stwierdzenia zasadności i uwzględnienia zarzutu odniesionego do zaskarżonego kasacją orzeczenia Sądu odwoławczego (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).
Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K. dowodzi, że organ ten rozpoznał prawidłowo wszystkie zarzuty podniesione w zwykłych środkach odwoławczych. Zgodnie z treścią art. 457 § 3 k.p.k. podał w uzasadnieniu czym kierował się wydając wyrok oraz dlaczego zarzuty i wnioski apelacji T. K. i jego obrońcy uznał za niezasadne, uwzględniając jedynie postawiony w obu apelacjach zarzut rażącej niewspółmierności kary.Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.