Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 454/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to improper review of self-defense claim by lower court.

Numero d'incarto IV KK 454/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ruling that the lower appellate court properly reviewed the self-defense argument. The defense claimed self-defense, but expert opinions and witness credibility assessments confirmed the defendant intentionally stabbed the victim. The court found the appellate court's detailed reasoning met the standard for reliable appellate review under the Code of Criminal Procedure.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 118 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously groundless if the appellate court conducted a thorough and convincing analysis of the defense claim, thereby satisfying the standard of reliable appellate review.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal reliable appellate review self-defense claim rejection Code of Criminal Procedure lesioni gravi tentata lesione personale semplice modifica sostanziale dello stato di salute

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 118 k.p.k.
W tej sytuacji Sąd Najwyższy stosując art. 118 k.p.k. uznał, że zarzut kasacji odnosi się do niepoprawnej kontroli odwoławczej Sądu Okręgowego przez nienależyte rozważenie zarzutu nieprzyjęcia, że skazany działał w obronie koniecznej.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Niewątpliwie spełniają standard rzetelnej kontroli odwoławczej z art. 433 § 2 i art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., co zmusza do uznania kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 454/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 156 § 1 pkt 2 k.k
sprawy K.B.,‎skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k.
art. 64 § 2 k.k
z art. 64 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 18 maja 2017 roku, sygn.
art. 13 § 1 k.k
czynu kwalifikowanego z art. 13 § 1 k.k.
art. 148 § 1 k.k
art. 11 § 2 k.k
przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k.
art. 118 k.p.k
W tej sytuacji Sąd Najwyższy stosując art. 118 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 454/17 POSTANOWIENIE Dnia 30 stycznia 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy K.B.,‎skazanego z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k.‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 18 maja 2017 roku, sygn. II AKa […],‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. XXI K […], 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego K.B. od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIESąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 roku o sygn. XXI K […], uznał oskarżonego K.B. za winnego tego, że w dniu 30 stycznia 2016 roku w S., działając w zamiarze ewentualnym usiłował pozbawić życia A.M., w ten sposób, iż przewidując i godząc się na pozbawienie życia A.M. zadał mu cios nożem w brzuch, przez co spowodował u niego obrażenia w postaci rany kłutej ściany przedniobocznej lewej klatki piersiowej, nisko, na granicy z jamą brzuszną, w linii pachowej przedniej, przechodzącej stycznie po kopule przepony przez lewy płat wątroby, drążącej do jamy otrzewnowej i żołądka z pełnościenną perforacją jego ściany przedniej i masywnym krwotokiem do jamy otrzewnowej z objawami ciężkiego wstrząsu krwotocznego, powodując u pokrzywdzonego A.M. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, jednak do skutku w postaci pozbawienia życia A.M. nie doszło, z powodu niezwłocznego wdrożenia działań ratowniczych na miejscu zdarzenia i dalszego specjalistycznego, zintensyfikowanego oraz w pełni adekwatnego leczenia szpitalnego wobec pokrzywdzonego, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się w warunkach recydywy, tj. czynu kwalifikowanego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i art. 156 § 1 pkt 2 k.k. przy zastosowaniu art. 11 § 2 k.k. z w. z art. 64 § 2 k.k., za co wymierzył mu karę 9 lat pozbawienia wolności.Od wyroku Sądu Okręgowego obrońca wniósł apelację, po rozpoznaniu której Sąd Apelacyjny w […] wyrokiem z dnia 18 maja 2017 roku, sygn.

II AKa […], zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oskarżonego uznał za winnego tego, że w dniu 30 stycznia 2016 roku w S. przy ul. M., działając z zamiarem spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu u A.M. zadał mu cios nożem w brzuch, powodując u niego obrażenia w postaci rany kłutej ściany przedniobocznej lewej klatki piersiowej, nisko, na granicy z jamą brzuszną, w linii pachowej, przedniej, przechodzącej stycznie po kopule przepony przez lewy płat wątroby, drążącej do jamy otrzewnowej i żołądka z pełnościenną perforacją jego ściany przedniej i masywnym krwotokiem do jamy otrzewnowej z objawami ciężkiego wstrząsu krwotocznego, powodując u pokrzywdzonego A.M. ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu, przy czym zarzucanego mu przestępstwa dopuścił się w warunkach powrotu do przestępstwa, opisanych w pkt 1 zaskarżonego wyroku, czym wyczerpał zmamiona przestępstwa z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. zw. z art. 64 § 2 k.k., za co na mocy art. 156 § 1 pkt 2 k.k. zw. z art. 64 § 2 k.k. wymierzył karę 7 lat pozbawienia wolności.

W pozostałym zakresie Sąd Apelacyjny utrzymał w mocy zaskarżony wyrok. Od powyższego wyroku Sądu Okręgowego obrońca skazanego wniósł kasację. Zarzucił w niej błędne nieprzyjęcie, że skazany działał w ramach obrony koniecznej. W konkluzji kasacji obrońca wniósł o uniewinnienie skazanego, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazałą się bezzasadna w stopniu oczywistym.

Przede wszystkim zauważyć należy, że kasacja jest sformułowana chaotycznie, bez wyraźnego wyodrębnienia zarzutów, co nie ułatwiło ustalenia intencji skarżącego i rozpoznania wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżenia. Co kluczowe, jedyny zarzut dający się wyinterpretować z treści kasacji, tj. zarzut błędnego nieprzyjęcia, że skazany działał w obronie koniecznej, był podniesiony w apelacji, kasacja odnosi się zatem do rzekomego uchybienia popełnionego w I instancji, co kłóci się z naturą kasacji, jako środka zaskarżenia służącego kontroli poprawności postępowania odwoławczego, nadto dotyczy okoliczności leżącej w sferze ustaleń faktycznych, których w kasacji kwestionować nie można.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy stosując art. 118 k.p.k. uznał, że zarzut kasacji odnosi się do niepoprawnej kontroli odwoławczej Sądu Okręgowego przez nienależyte rozważenie zarzutu nieprzyjęcia, że skazany działał w obronie koniecznej. Tak rozumiany zarzut okazał się oczywiście bezzasadny. Sąd Apelacyjny w rozważaniach zawartych na s. 5 uzasadnienia zaskarżonego wyroku szczegółowo odniósł się do tego zarzutu apelacji, dochodząc do wniosku, że nie ma on oparcia w realiach sprawy. Argumentacja tam przytoczona jest poprawna i przekonująca, w szczególności wskazano na treść opinii biegłych, wg których charakter obrażeń, kierunek kanału rany i jej lokalizacja wskazują, że powstała ona wskutek urazu czynnego, tj. ugodzenia nożem, wykluczając „samonadzianie” w wyniku odepchnięcia przez skazanego ręki pokrzywdzonego trzymającego nóż, jak przekonywał skazany w jednych ze swoich wyjaśnień (s. 6 uzasadnienia wyroku SA).

Wskazano tam też powody, dla których za trafny uznano wniosek Sądu Okręgowego o braku wiarygodności świadka M.K. i odrzuceniu licznych przedstawianych przez nią wersji zdarzenia, w tym sugerujących atak ze strony pokrzywdzonego. Trzeba zauważyć, że poziom szczegółowości rozważań Sądu Apelacyjnego wskazuje na przeprowadzenie przezeń wnikliwej analizy zarzutów apelacji, w tym zarzutu dotyczącego nieustalenia, że skazany działał w warunkach obrony koniecznej. Rozważania Sądu odwoławczego są rzeczowe i przekonujące, poparte szczegółową argumentacją.

Niewątpliwie spełniają standard rzetelnej kontroli odwoławczej z art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., co zmusza do uznania kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.