Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding procedural violations and evidence requests.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense attorney as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense alleged procedural violations and a breach of the right to defense, arguing that the lower court improperly rejected evidence requests and failed to verify witness testimony. The court rejected these claims, noting that the lower court correctly identified the evidence requests as attempts to obstruct proceedings and that the defense's arguments merely repeated previous appeals without new grounds.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 170 § 1 pkt 2, 5 k.p.k.; Art. 6 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the lower court's assessment of evidence requests constitutes a procedural obstruction attempt, and the right to defense is not violated when evidence is conducted only upon request or ex officio without denying the party's right to submit such requests.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 450/20 POSTANOWIENIE Dnia 10 listopada 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 10 listopada 2020 r., sprawy M. P. skazanego z art. 56 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 grudnia 2019 r., sygn. akt XXIII Ka (…) zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w B.z dnia 28 czerwca 2018 r., sygn. akt VIII K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego UZASADNIENIEKasacja adwokata J.
B. - obrońcy z urzędu skazanego M. P., jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k. Podniesione w niej zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego, to jest przepisów art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. oraz art. 6 k.p.k. nie zasługują na uwzględnienie.Odnosząc się do zarzutów rażącego naruszenia art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k. wskazać należy, że Sąd Okręgowy w K. , w postępowaniu odwoławczym, prawidłowo ocenił okoliczności dotyczące złożenia wniosku o bezpośrednie przesłuchanie przed Sądem odwoławczym świadka D.
H., słusznie przyjmując, że w innym postępowaniu tego samego Sądu (sygn. akt XXIII (…)) świadek ten został przesłuchany na tę samą okoliczność i trafnie ustalił, że mamy do czynienia z próbą obstrukcji procesowej, a wnioski dowodowe złożone w postępowaniu odwoławczym tj. o przesłuchanie świadka i przeprowadzenie dowodu z opinii fonoskopijnej, zmierzają w sposób oczywisty do przedłużenia postępowania. Jedynie na marginesie można wskazać, że Sąd Najwyższy w przeszłości rozważał już tę okoliczność, albowiem kwestie dotyczące nagrań, które pojawiły się w toku postępowania odwoławczego, podnoszone były w postępowaniu zainicjowanym kasacją obrońcy skazanego K.
K. , którą Sąd Najwyższy uznał za oczywiście bezzasadną, wskazując na niezasadność przeprowadzania jakichkolwiek dalszych dowodów w tym zakresie. Podniesiono, że Sąd odwoławczy odstąpił od przeprowadzenia dowodów z ekspertyzy fonoskopijnej oraz grafologicznej, a także dowodu z ponownego przesłuchania świadka D. H. w obecności psychologów, jednakże odsłuchał nagranie i przesłuchał ponownie świadka D. H., konfrontując to z treścią nagrań. Świadek D. H. zaprzeczył aby to on był autorem nagranej wypowiedzi, a także aby to on złożył podpis na piśmie przewodnim datowanym na 15 marca 2019 r. ( por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2019 r., sygn. akt IV KK 567/19).Nie jest również zasadny zarzut kasacyjny rażącego naruszenia art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.
Trzeba podkreślić, że zarzut ten de facto stanowi powielenie zarzutów apelacyjnych. W ocenie Sądu Najwyższego Sąd Okręgowy w K., działający jako sąd odwoławczy, w sposób prawidłowy rozpoznał zarzuty apelacyjne. W szczególności, zaakceptował w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, który trafnie ocenił zeznania kluczowego świadka D.H. , uznając je za w pełni wiarygodne (vide s. 23 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).Należy podzielić, co do oceny kasacji obrońcy skazanego M. P. , szeroko uargumentowane stanowisko Prokuratora Prokuratury Regionalnej delegowanego do Prokuratury Krajowej K.M. z pisemnej odpowiedzi na tę kasację, iż w istocie kasacja obrońcy skazanego M.
P. sprowadza się do zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych polegającego z jednej strony na daniu wiary świadkowi D. H. , a z drugiej strony na nie daniu wiary wyjaśnieniom M. P. ( por. strony 7 – 13 pisemnej odpowiedzi na kasację). Przypomnieć zaś trzeba, że podstawy kasacyjne wskazane w art. 523 § 1 k.p.k., mają charakter autonomiczny, nie jest zatem prawnie możliwe oparcie zarzutu kasacyjnego na błędzie w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia, czyli na postawie odwoławczej o której mowa w art. 438 pkt 3 k.p.k.
W realiach sprawy nie doszło również do naruszenia przepisu art. 6 k.p.k. Obrazy tego przepisu upatrywał obrońca skazanego M. P. w oddaleniu przez Sąd odwoławczy złożonych wniosków dowodowych. Tak konstruując ten zarzut obrońca skazanego w istocie, tylko w innej płaszczyźnie, podnosi okoliczności ujęte już w omówionych wyżej zarzutach kasacyjnych. Oczywiście za bardzo istotne, z punktu widzenia realizacji prawa do obrony, o którym stanowi art. 6 k.p.k., należy uznać prawo do składania wniosków o przeprowadzenie dowodu. Z przepisu art. 167 k.p.k. jasno wynika, że dowody przeprowadza się na wniosek stron albo z urzędu.
W przedmiotowej sprawie nie pozbawiono M. P. ani jego obrońcy prawa do składania wniosków dowodowych. Zatem w tym aspekcie prawo do obrony nie zostało naruszone. Kierując się powyższym, Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. orzekł jak w postanowieniu.