Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded regarding lack of prosecution request in domestic violence case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ruling that the lower court correctly addressed the procedural defect. The defense argued that the victim's request to prosecute was missing, but the appellate court had already analyzed this in the appeal stage. The court found the victim's statement during the witness interrogation constituted a valid request to prosecute, satisfying the legal requirement.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal based on a ground already examined and rejected by the appellate court is obviously unfounded if the appellate court did not neglect its duty to examine the argument.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 448/21 POSTANOWIENIE Dnia 29 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 29 września 2021 r., sprawy R.K.skazanego z art. 207 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w C.z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII Ka (...)zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C.z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt IV K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
R.K. prawomocnie skazano za popełnienie przestępstw z art. 207 § 1 k.k. i art. 190 § 1 k.k. na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Obrońca skazanego R.K. w kasacji od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt VII Ka (…), zarzucił rażące naruszenie prawa karnego procesowego mające istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. w zw. z art 190 § 2 k.k. polegające na uznaniu R.K. za winnego popełnienia przestępstwa stypizowanego w art. 190 § 1 k.k., w sytuacji braku wniosku o ściganie, pochodzącego od osoby uprawnionej, co stanowi bezwzględną przyczynę odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.W pisemnej odpowiedzi na tę kasację Zastępca Prokuratora Rejonowego w C. wniósł o jej oddalenie na posiedzeniu bez udziału stron jako oczywiście bezzasadnej (por. pismo z dnia 19 lipca 2021 r.).
Również pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej A.K. wniósł o oddalenie kasacji obrońcy skazanego R.K. jako oczywiście bezzasadnej (por. pismo z dnia 9 sierpnia 2021 r.).Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja obrońcy skazanego R.K. jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Wbrew argumentacji przedstawionej na poparcie zarzutu kasacyjnego nie można dopatrzeć się w niniejszej sprawie uchybienia noszącego znamiona bezwzględnej przyczyny odwoławczej. Zarzut taki jak w kasacji był już podnoszony w apelacji obrońcy i został rozpoznany przez Sąd Okręgowy w C., działający jako sąd odwoławczy.
W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, iż powtórzenie argumentacji zawartej w apelacji, czyli zwykłym środku odwoławczym, może być skuteczne tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy nie rozpozna w ogóle zarzutu, bądź rozpozna go nienależycie (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z 14 kwietnia 2005 r., II KK 25/05, R - OSNKW 2005, poz. 759). W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w C. rozpoznając wniesiony środek odwoławczy nie naruszył obowiązujących w postępowaniu odwoławczym zasad, a w szczególności przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
Uzasadnienie zaskarżonego wyroku tego Sądu jednoznacznie przekonuje, że podniesiony w apelacji zarzut dotyczący naruszenia zasady skargowości, w istocie tożsamy z zarzutem kasacyjnym, został należycie rozpoznany. W pisemnych motywach zaskarżonego kasacją wyroku Sąd Okręgowy w C. wskazał, czym kierował się wydając rozstrzygnięcie i przekonująco umotywował przyczyny nie podzielenia zarzutu z pkt 1 lit. d apelacji ( czyli obrazy art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. – przez uznanie R.K. za winnego i skazanie go za występek z art. 190 § 1 k.k. w sytuacji, gdy brak było wniosku o ściganie za ten czyn pochodzącego od osoby uprawnionej), słusznie wskazując, że pokrzywdzona A.K. złożyła wniosek o ściganie R.K. podczas składania przez nią zawiadomienia o przestępstwie i przesłuchania w charakterze świadka w dniu 25 listopada 2019 r., co znajduje potwierdzenia w protokole tej czynności procesowej.
W trakcie tego przesłuchania dokładnie opisała zachowanie swojego męża R.K., które zostało następnie zakwalifikowane przez Sąd Rejonowy w C. w wyroku z dnia 22 grudnia 2020 r., sygn. akt IV K (…), jako wyczerpujące znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k. Wyraźnie wskazała też, iż obawia się, że jej mąż R.K. może zrealizować swój zamiar pozbawienia jej życia, czym w dniu 24 listopada 2019 r. jej groził. Następnie po złożonych przez pokrzywdzoną A.K. zeznaniach o powyższej treści, które to z całą pewnością opisywały m.in. zachowanie jej męża wyczerpujące znamiona przestępstwa z art. 190 § 1 k.k., pokrzywdzona, uprzednio pouczona o uprawnieniach i skutkach wynikających z art. 12 k.p.k., złożyła wniosek o ściganie swojego męża R.K..Trafnie zauważa Sąd Okręgowy w C., że nie ma w tym aspekcie istotnego znaczenia, iż organ prowadzący postępowanie początkowo nie wyodrębnił zachowania R.K. jako mogącego realizować znamiona czynu zabronionego z art. 190 § 1 k.k., a oskarżył go o popełnienie w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do dnia 25 listopada 2019 r. tylko przestępstwa z art. 207 § 1 k.k. Faktem bowiem jest, że w trakcie przesłuchania pokrzywdzona A.K. dokładnie zrelacjonowała zdarzenie z 24 listopada 2019 r., podczas którego jej mąż kierował groźby pod jej adresem.
W konsekwencji nie było potrzeby, wobec uprzedzenia przez Sąd Rejonowy w C. o możliwości zmiany kwalifikacji prawnej i przyjęcia, że czyn zarzucany stanowi dwa odrębne czyny zabronione, by ponownie żądać od pokrzywdzonej A.K. oświadczenia co do ścigania jej męża. Podzielając stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2006 r., sygn. akt V KK 263/05, należy wskazać, że ustawa karnoprocesowa nie określa formy, w jakiej pokrzywdzony ma wyrazić wolę ścigania, tj. złożyć wniosek, o którym mowa w art. 12 § 1 k.p.k.
Wola ta może być zatem wyrażona np. do protokołu przesłuchania w charakterze świadka. Istotne jest to, by z dokumentu procesowego w sposób wyraźny wynikało żądanie pokrzywdzonego przestępstwem ścigania sprawcy. Nie ma wątpliwości, że w niniejszej sprawie wyraźna wola (żądanie) ścigania R.K. wynikała z oświadczenia pokrzywdzonej A.K. złożonego do protokołu z dnia 25 listopada 2019 r. (k. 8v).Kierując się przedstawionymi wyżej motywami Sąd Najwyższy rozstrzygnął jak w postanowieniu.as