Supreme Court quashes summary penalty for drunk driving due to measurement uncertainty and lack of clear guilt.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the summary penalty order issued against the defendant for driving under the influence. The prosecution argued that the evidence clearly established guilt, but the court found significant doubts regarding the alcohol level due to measurement uncertainty and a subsequent lower reading. Consequently, the court ruled that the summary procedure was inapplicable because the defendant's guilt was not established beyond reasonable doubt.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 2 § 1a k.p.w.; Art. 93 § 2 k.p.w.; Art. 87 § 1 k.w.; Art. 46 ust. 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości: When alcohol concentration measurements fall within the margin of error of the legal threshold, creating reasonable doubt about the offense, the summary procedure is inapplicable and the case must be transferred to ordinary proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 441/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik (przewodniczący, sprawozdawca)SSA del. do SN Ewa PlawgoSSN Andrzej RyńskiProtokolant Danuta Bratkrajc przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmannaw sprawie P.K.obwinionego z art. 87 § 1 kw w zw. z art. 24 § 1 i 3 kwpo rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawiew dniu 10 maja 2017 r.,kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyśćod wyroku nakazowego Sądu Rejonowego W K.z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV W …/15 uchyla zaskarżony wyrok nakazowy i przekazuje sprawę Sądowi Rejonowemu W K. do ponownego rozpoznania.
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego z dnia 1 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV W …/15, obwiniony P.K. został uznany za winnego tego, że w dniu 14 marca 2015 r., około godziny 02:25, w K., znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, wynoszącym 0,10 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, prowadził na drodze publicznej pojazd marki VW Golf, tj. za winnego popełnienia wykroczenia z art. 87 § 1 Kodeksu wykroczeń. Za ten czyn na podstawie art. 87 § 1 k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. Sąd Rejonowy wymierzył mu karę grzywny w wysokości 500 zł.
Orzekł także wobec obwinionego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 6 miesięcy, zaliczając na jego poczet okres zatrzymania prawa jazdy. Obciążył obwinionego opłatą i wydatkami poniesionymi w postępowaniu. Wyrok ten, wobec niewniesienia sprzeciwu, uprawomocnił się 11 kwietnia 2015 r. (k. 13).Kasację od prawomocnego wyroku nakazowego wywiódł, na korzyść P.K., Prokurator Generalny. Zarzucił orzeczeniu rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisu prawa procesowego, a mianowicie art. 93 § 2 k.p.w., polegające na przyjęciu, że okoliczności przypisanego ukaranemu czynu z art. 87 § 1 k.w. i jego wina nie budzą wątpliwości, co przesądziło o wydaniu wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, zarówno wina jak i okoliczności czynu zarzucanego P. K. budziły poważne wątpliwości, co powinno skutkować skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie w celu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności dla jej merytorycznego rozstrzygnięcia.Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku nakazowego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu W K..Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna.
Istotnie, w przedmiotowej sprawie doszło do rażącej obrazy wskazanych w petitum kasacji przepisów, która wywarła istotny wpływ na treść prawomocnego orzeczenia.Wynikająca z art. art. 2 § 1a k.p.w. preferencja dla orzekania w trybie nakazowym w sprawach o wykroczenia aktualizuje się tylko przy zaistnieniu przesłanek określonych z art. 93 k.p.w. Przepis ten przewiduje prowadzenie postępowania nakazowego wtedy, gdy okoliczności i wina obwinionego nie budzą wątpliwości, a zarazem gdy wystarczające jest wymierzenie mu nagany, grzywny albo kary ograniczenia wolności.Wykroczenia określonego w art. 87 § 1 k.w. dopuszcza się ten, kto prowadzi pojazd mechaniczny, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu lub podobnie działającego środka.
Pojęcie „stanu po użyciu alkoholu” definiuje art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (t.j.:Dz. U. z 2016, poz. 487). Zgodnie z tym przepisem stan ten występuje, gdy zawartość alkoholu w organizmie człowieka wynosi lub prowadzi do:
1) stężenia we krwi od 0,2‰ do 0,5‰ alkoholu albo 2) obecności w wydychanym powietrzu od 0,1 mg do 0,25 mg alkoholu w 1 dm3.W niniejszej sprawie ustalono, że po zatrzymaniu P.K., w pierwszym badaniu przeprowadzonym o godzinie 2:32, zawartość alkoholu wydychanym przez niego powietrzu wynosiła 0,10 mg/l, w drugim zaś badaniu, przeprowadzonym o godzinie 2:49 – 0,07 mg/l (k. 6). Tak więc, skoro pierwszy odczyt wskazał tylko na progową wartość stanu po spożyciu alkoholu, to jak słusznie zauważył skarżący, byłby on miarodajny wtedy, gdyby wykluczyć margines błędu w odczytach tego urządzenia pomiarowego (alkotestu).
Tym bardziej, że kolejne badanie wykonane kilkanaście minut po pierwszym, wykazało u obwinionego niższe stężenie alkoholu, nie przekraczające ustawowego progu odpowiedzialności za wykroczenie. Z dokumentów zawartych w aktach, w szczególności ze świadectwa wzorcowania przeprowadzonego w laboratorium pomiarowym w dniu 17 grudnia 2014 r. (k.7) wynika, że w przedmiotowym alkoteście niepewność pomiaru wynosi 0,01 mg/l (k. 4 - 5). Oznacza to, że faktyczne stężenie alkoholu w organizmie obwinionego, w czasie pierwszego badania, jeśli uwzględnić możliwy błąd, mogło oscylować w przedziale od 0,09 do 0,11 mg/l.
Rodzi to wątpliwość co do tego, czy obwiniony rzeczywiście prowadził samochód w stanie po użyciu alkoholu w rozumieniu art. 87 § 1 k.w.W związku z powyższym za trafny należało uznać zarzut rażącej obrazy art. 93 § 2 k.p.w. Nie można bowiem było przyjąć, że w realiach sprawy, w oparciu wyłącznie o materiał dowodowy dołączony do wniosku o ukaranie, okoliczności czynu i wina obwinionego nie budziły wątpliwości. A skoro tak, to orzekanie w trybie postępowania nakazowego nie było dopuszczalne. Stąd też, w uwzględnieniu wniosku Prokuratora Generalnego zaskarżony wyrok należało uchylić i przekazać sprawę Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu zwyczajnym.Przy ponownym rozpoznaniu Sąd Rejonowy, już w postępowaniu zwyczajnym, przeprowadzi postępowanie dowodowe w celu gruntownego ustalenia co do rozstrzygającej w sprawie okoliczności, tj. czy w czasie wskazanym we wniosku o ukaranie P.K. prowadził pojazd mechaniczny w stanie po użyciu alkoholu, zdefiniowanym w art. 46 ust. 2 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. kc