Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 436/14 Generato dall'IA

Criminal appeal dismissed for non-compliance with mandatory reasoning requirements under Polish Code of Criminal Procedure.

Numero d'incarto IV KK 436/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court partially allowed the cassation appeal against a second-instance criminal judgment, ordering a retrial in the appellate court. The defendant argued for procedural violations regarding evidence evaluation and omitted proofs, but the Court rejected these as inappropriate for cassation proceedings. The decision was based on the appellate court's failure to address specific arguments from both the defense and the victim's personal appeal in its written reasoning.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: The appellate court must consider all appeal arguments and explicitly state reasons for their acceptance or rejection; failure to do so constitutes a material defect requiring retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal appellate court reasoning omitted arguments material defect retrial order Code of Criminal Procedure mandatory reasoning

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 433 § 2 k.p.k.
(k.1176 akt).Powyższe mankamenty uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego niewątpliwie stanowią naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., który wymaga, aby Sąd odwoławczy rozważył wszystkie podniesione w apelacji zarzuty, oraz art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
433 § 2 k.p.k., który wymaga, aby Sąd odwoławczy rozważył wszystkie podniesione w apelacji zarzuty, oraz art. 457 § 3 k.p.k., zgodnie z którym w uzasadnieniu wyroku Sąd odwoławczy winien wskazać powody, dla których uznał zarzuty i wnioski apelacji za zasadne bądź niezasadne.
Art. 519 k.p.k.
Zarzuty te odnoszą się w sposób niezawoalowany do poprawności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, w tym ustaleń faktycznych poczynionych przez ten Sąd, co zgodnie z art. 519 i art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
519 i art. 523 § 1 k.p.k. jest w kasacji niedopuszczalne.
art. 158 § 1 k.k
S.‎skazanego z art. 158 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 2 kwietnia 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 17 czerwca 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B.
art. 2 § 2 k.p.k
wniosła kasację, w której zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:I.art. 2 § 2 k.p.k.
art. 4 k.p.k
(k.1176 akt).Powyższe mankamenty uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego niewątpliwie stanowią naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., który wymaga, aby Sąd odwoławczy rozważył wszystkie podniesione w apelacji zarzuty, oraz art.
art. 5 § 2 k.p.k
Zarzuty te odnoszą się w sposób niezawoalowany do poprawności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, w tym ustaleń faktycznych poczynionych przez ten Sąd, co zgodnie z art. 519 i art.
art. 7 k.p.k
art. 366 § 1 k.p.k

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 436/14 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 2 kwietnia 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki (przewodniczący)‎SSN Michał Laskowski (sprawozdawca)‎SSA del. do SN Dariusz CzajkowskiProtokolant Jolanta Grabowska przy udziale prokuratora Prokuratury Generalnej Krzysztofa Parchimowicza‎w sprawie T. S.‎skazanego z art. 158 § 1 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 2 kwietnia 2015 r.,‎kasacji, wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w B.‎z dnia 17 czerwca 2014 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w B. z dnia 28 stycznia 2014 r., 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym, 2. zarządza zwrot opłaty kasacyjnej na rzecz skazanego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 28 stycznia 2014 r., uznano oskarżonych T.S. i J.G. za winnych przestępstwa z art. 158 § 1 k.k. i za to, na podstawie art. 158 § 1 kk skazano każdego z nich na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został zaskarżony apelacją obrońcy obu skazanych oraz osobistymi apelacjami T.S. i J. G. Po rozpoznaniu apelacji Sąd Okręgowy wyrokiem z 17 czerwca 2014 r., utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego uznając apelacje za oczywiście bezzasadne.Od powyższego wyroku obrońca skazanego T. S. wniosła kasację, w której zarzucono rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, tj.:I.art. 2 § 2 k.p.k. w zw. z art. 4 k.p.k. w zw. z art. 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 192 § 2 k.p.k. oraz art. 410 k.p.k., poprzez rażące naruszenie przez Sądy obu instancji swobodnej oceny dowodów, prowadzące do jej dowolności i w konsekwencji do dokonania błędnych ustaleń faktycznych i przypisania skazanemu winy w popełnieniu przestępstwa pobicia J.

S., wskutek oparcia się wyłącznie na dowodach przemawiających na niekorzyść skazanego, przy pominięciu istotnych sprzeczności tychże dowodów z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, a w szczególności z wyjaśnieniami skazanych, jak i zeznaniami świadków […], a także z zeznaniami złożonymi przez samego pokrzywdzonego w toku postępowania sądowego, a nadto z opiniami psychologicznymi, jak i pozostałymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, przy zaniechaniu przeprowadzenia wszystkich dowodów ujawnionych w sprawie, danie wiary sprzecznym i niekonsekwentnym zeznaniom pokrzywdzonej, co skutkowało orzekaniem z naruszeniem zasady dążenia do wykrycia prawdy materialnej;II.art. 4, art. 5 § 2, art. 92, art. 167, art. 170 i 410 k.p.k., poprzez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie bez przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez obrońcę oskarżonego, a mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w szczególności dowodu z zeznań świadka Z.

O., dla ustalenia rzeczywistego przebiegu zdarzenia, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, albowiem Sądy obu instancji dokonały ustaleń faktycznych w oparciu o zeznania świadka G. S. pozostającej w konflikcie ze skazanymi, zaś inkryminowanego dnia świadek O. przebywał w mieszkaniu matki pokrzywdzonego, jego zaś relacja odnośnie przebiegu zdarzenia umożliwiłaby dokonanie ustaleń w oparciu o dowody o charakterze obiektywnym;III.art. 457 § 3 k.p.k., poprzez nieustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy do wszystkich zarzutów zawartych w apelacji, względnie ich pobieżną analizę.W konkluzji kasacji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się częściowo zasadna. Jeśli chodzi o zarzuty zawarte w pkt I i II kasacji, trzeba zauważyć, że nie odpowiadają one specyfice nadzwyczajnego środka zaskarżenia, jakim jest kasacja. Zarzuty te odnoszą się w sposób niezawoalowany do poprawności rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego, w tym ustaleń faktycznych poczynionych przez ten Sąd, co zgodnie z art. 519 i art. 523 § 1 k.p.k. jest w kasacji niedopuszczalne. Inaczej rzecz ma się jeśli chodzi o zarzut zawarty w pkt III kasacji, gdzie zarzucono nieustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy do wszystkich zarzutów zawartych w apelacji, względnie ustosunkowanie się do nich w sposób pobieżny.

Ten zarzut okazał się zasadny i stał się podstawą uchylenia zaskarżonego wyroku. Przede wszystkim należy zauważyć, że Sąd odwoławczy w całości pominął zarzuty zawarte w osobistej apelacji oskarżonego T. S. (k. 1116). Podniesione tam zarzuty zarówno dotyczące poprawności dokonanej oceny dowodów i ustaleń faktycznych (np. wątpliwości dotyczące uznania za wiarygodne zeznań świadka G. S.), nie zostały w ogóle rozważone w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego. Standard rzetelnej kontroli odwoławczej naruszono także jeśli chodzi o apelację obrońcy skazanych.

Zawarte tam zarzuty dotyczące oceny dowodów zostały omówione w większości dość ogólnikowo, a niektóre szczegółowe zarzuty (np. kwestia pozostawania pokrzywdzonego w czasie czynu w stanie odurzenia, zarówno alkoholem, jak i środkami psychotropowymi) zostały pominięte milczeniem. Mimo wyraźnego zarzutu zawartego w apelacji obrońcy nie rozważono też w uzasadnieniu wyroku Sądu odwoławczego kwestii poprawności wymiaru kary orzeczonej wobec skazanego T. S. Lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego wskazuje na to, że uzasadnienie to sporządzone zostało wyłącznie w odniesieniu do oskarżonego J.

G., mimo tego, że wniosek o uzasadnienie wyroku złożony został przez obrońcę obu oskarżonych w imieniu zarówno J. G., jak i T. S. (k.1176 akt).Powyższe mankamenty uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego niewątpliwie stanowią naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., który wymaga, aby Sąd odwoławczy rozważył wszystkie podniesione w apelacji zarzuty, oraz art. 457 § 3 k.p.k., zgodnie z którym w uzasadnieniu wyroku Sąd odwoławczy winien wskazać powody, dla których uznał zarzuty i wnioski apelacji za zasadne bądź niezasadne. Uchybienia te mają w ocenie Sądu Najwyższego charakter uchybień rażących i niewątpliwie miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie zapadłe w wyroku Sądu Okręgowego.

Z tych powodów konieczne stało się uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. W ponownym rozpoznaniu Sąd odwoławczy rozważy wnikliwie wszystkie zarzuty zawarte zarówno w apelacji obrońcy, jak i w apelacji osobistej skazanego T. S., a w uzasadnieniu zapadłego wyroku szczegółowo i wyczerpująco przedstawi powody, dla których te zarzuty uznał za zasadne, bądź niezasadne, stosownie do dyspozycji art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji.