Supreme Court dismisses criminal appeal for financial crimes due to lack of statutory grounds under Polish Code of Criminal Procedure.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed the criminal appeal filed by the defense of two defendants convicted of financial crimes. The defense argued procedural errors regarding expert opinions, intent, and joint action, but the Court found these were not valid grounds for cassation. The appeal was rejected because the defendants were sentenced only to fines, not imprisonment, which legally precludes appeals based on factual errors under the relevant statute.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 523 § 1, 2, 4 pkt 1 k.p.k.; Art. 439 § 1 k.p.k. Cassation by the accused is admissible only for specific procedural violations or gross legal errors affecting the verdict; appeals based on factual errors are inadmissible when the sentence is a fine without imprisonment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 430/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Stępka po rozpoznaniu na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 28 listopada 2022 r., sprawy J. G. i B. G. skazanych z art. 286 § 1 k.k. i inne, z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 13 maja 2022 r., sygn. akt VII Ka 185/22, utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Katowice - Wschód w Katowicach z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III K 251/21,na podstawie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 531 § 1 k.p.k. i art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 in fine k.p.k. p o s t a n o w i ł 1. pozostawić bez rozpoznania kasację obrońcy skazanych;
2. obciążyć skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach równych.
UZASADNIENIE
Oskarżeni J. G. i B. G. zostali skazani wyrokiem Sądu Rejonowego Katowice - Wschód w Katowicach z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt III K 251/21, za przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. oraz z art. 77 pkt 1 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości i art. 61 § 1 k.k.s. w zw. z art. 8 § 1 k.k. na łączną karę grzywny w liczbie 230 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej dziennej stawki na kwotę 50 zł. Na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonych, Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 13 maja 2022 r., sygn. akt VII Ka 185/22, utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Od wyroku Sądu odwoławczego kasację wniósł obrońca skazanych, który na podstawie art. 523 § 1 k.p.k. zarzucił rażące naruszenie prawa procesowego, które to uchybienie miało istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia, a mianowicie, art. 433 § 1 i 2 k.p.k. poprzez brak odniesienia się przez Sąd II instancji w sposób dostateczny do zarzutów podniesionych w apelacji, w szczególności do:1/ zarzutu błędnego ustalenia poczynionego przez Sąd I instancji odnoszącego się do oceny opinii biegłego M.
S. i w rezultacie powielenie błędnych ustaleń Sądu I instancji w tym zakresie;2/ zarzutu błędnego ustalenia faktycznego w postaci przypisania oskarżonym J. G. i B. G. zamiaru popełnienia przestępstwa oszustwa, podczas gdy materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie pozwala na jakiekolwiek przypisanie istnienia zamiaru po stronie oskarżonych w zakresie wprowadzenia w błąd przedstawicieli pokrzywdzonej spółki;3/ zarzutu błędnego ustalenia, iż oskarżeni działali wspólnie i w porozumieniu, podczas gdy żaden z przeprowadzonych dowodów na to nie wskazuje, a Sąd II instancji praktycznie w ogóle nie odniósł się do stawianego zarzutu w tym przedmiocie;4/ zarzutu błędnego ustalenia faktycznego, w zakresie przypisania oskarżonym umyślności w zakresie braku zaewidencjonowania faktur, na skutek czego skazano ich za czyn nienależytego prowadzenia ksiąg handlowych;5/ zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a to art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. i art. 4 k.p.k., a to w szczególności poprzez brak wyjaśnienia wszystkich okoliczności (wskazanych w apelacji), a dotyczących stanu finansowego M. sp. z. o.o., które badał biegły i przedstawił w swojej opinii, a także poprzez rozważenie treści tej opinii i wyjaśnień świadków jedynie na niekorzyść oskarżonych;6/ zarzutu naruszenia przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k. polegającego na dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego i wysnuwanie przez Sąd I instancji jednostronnych wniosków zawsze na niekorzyść oskarżonych, co również uczynił Sąd II instancji powielając właściwie to samo wnioskowanie i nie odnosząc się do stawianych zarzutów praktycznie w żadnym zakresie -- przy czym naruszenia ww. przepisu - polegającego na braku dostatecznego odniesienia się do zarzutów - ma charakter rażącego naruszenia, bowiem nie zapewniło praktycznie kontroli instancyjnej oskarżonym, a w konsekwencji doprowadziło do błędnego przypisania oskarżonym przestępstwa oszustwa poprzez wprowadzenie w błąd pokrzywdzonej, a także za przestępstwo nienależytego prowadzenia ksiąg handlowych.W konkluzji obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w Katowicach do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.W odpowiedzi na kasację obrońcy skazanych Prokurator Rejonowy w Skarżysku – Kamiennej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Na mocy zarządzenia upoważnionego sędziego Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 2 września 2022 r., sygn. akt VII WKK 17/22, kasacja została przyjęta jako odpowiadająca warunkom formalnym. Skarga ta wpłynęła do Sądu Najwyższego w dniu 28 września 2022 r. Sąd Najwyższy zważył co następuje.W pierwszej kolejności należy podnieść, że zgodnie z art. 519 k.p.k., stronie przysługuje kasacja od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie oraz od prawomocnego postanowienia sądu odwoławczego o umorzeniu postępowania i zastosowaniu środka zabezpieczającego określonego w art. 93a Kodeksu karnego.
Jednocześnie przepis art. 523 § 2 k.p.k. określa przedmiotowe ograniczenia i wskazuje kategorie spraw, w których kasacja może być wniesiona przez strony. Stanowi, że kasację na korzyść oskarżonego można wnieść jedynie w razie skazania za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe na karę pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. A zatem a contrario, dyspozycją tego przepisu nie są objęte przypadki prawomocnego skazania, jeżeli takiemu skazaniu nie towarzyszy jednocześnie prawomocne orzeczenie o wymierzeniu kary bezwzględnej pozbawienia wolności.
Jak stanowi art. 523 § 4 pkt 1 i 2 k.p.k., ograniczenie to nie dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień określonych w art. 439 k.p.k. lub przez tzw. podmiot szczególny wymieniony w art. 521 § 1 i 2 k.p.k. Zgodnie z treścią art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k., podniesienie zarzutu uchybienia określonego w art. 439 § 1 k.p.k. daje podstawę do uznania kasacji za prawnie dopuszczalną i podlegającą rozpoznaniu – jednak jedynie wówczas, gdy wskazywane uchybienie ma rzeczywiście cechę naruszenia przewidzianego w art. 439 k.p.k. Nie można bowiem pod pozorem takiego uchybienia wnosić skargi, dopatrując się naruszenia prawa w oparciu o okoliczności, które nie dają podstaw do przyjęcia jego zaistnienia, w tym po to, aby móc zarzucić także inne naruszenia, o jakich mowa w art. 523 § 1 k.p.k., ale nie ujęte już w katalogu wskazanym w art. 439 § 1 k.p.k.
Kasacja, która będąc dla swej dopuszczalności ograniczona jedynie do określonych naruszeń - jak w wypadku wskazanym w art. 523 § 1, 2 i 4 pkt 1 k.p.k. - przywołuje okoliczności nie mające nic wspólnego z istotą tego rodzaju uchybień, jest kasacją prawnie niedopuszczalną. Sąd Najwyższy stwierdza, że skoro oczywiste jest, iż zarzuty podniesione w sprawie nie dotyczą uchybień, o których mowa w art. 439 § 1 k.p.k., to nie jest możliwe ich rozpoznawanie, podobnie jak również argumentów przedstawionych na ich uzasadnienie. Oznaczałoby to bowiem ominięcie treści wskazanych przepisów, które zobowiązują sąd kasacyjny do rozpoznania kasacji jedynie w granicach zarzutu z art. 439 § 1 k.p.k.
Te zaś nie zostały w ogóle podniesione, nie dostrzega ich także z urzędu Sąd Najwyższy rozpoznający kwestię dopuszczalności tej kasacji. Niezależnie od tych uwag należy podnieść, że zgodnie z treścią art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Niedopuszczalne jest zatem podnoszenie zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, zaś w przedmiotowej skardze wskazane zarzuty taki właśnie mają charakter.W rezultacie, kasacja obrońcy skazanych została wadliwie przyjęta, pomimo tego, że była niedopuszczalna z mocy ustawy.
Należało zatem rozstrzygnąć w trybie art. 530 § 2 k.p.k. w zw. z art. 531 § 1 k.p.k. i art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 429 in fine k.p.k. o jej pozostawieniu bez rozpoznania. O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 637 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k., obciążając tymi kosztami skazanych w częściach równych. l.nal