Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 426/16 Generato dall'IA

Supreme Court quashes lower court conviction for embezzlement due to procedural violation and statute of limitations expiration.

Numero d'incarto IV KK 426/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court quashed the appellate court's conviction and the lower court's conditional dismissal due to a procedural violation and the expiration of the statute of limitations. The appellant argued that the lower court incorrectly applied the law regarding the threshold for criminal offenses versus misdemeanors. The court ruled that convicting a defendant after a conditional dismissal violated the principle of *ne bis in idem* and that the case was time-barred, leading to the dismissal of the proceedings.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 454 § 1 k.p.k.; Art. 109 § 2 k.p.w.; Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.; Art. 45 § 1 k.w. – An appellate court cannot convict a defendant for whom the prosecution was conditionally dismissed in the first instance, and proceedings must be dismissed if the statute of limitations has expired at the time of the final judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
conditional dismissal appellate conviction statute of limitations ne bis in idem procedural violation misdemeanor threshold dismissal of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 454 § 1 k.p.k.
wymierzył jej grzywnę w kwocie 100 zł.Kasację od tego orzeczenia wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, który zarzucił orzeczeniu Sądu odwoławczego rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 454 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 109 § 2 k.p.w.
Nie ma przy tym znaczenia, że oskarżona została skazana za wykroczenie, albowiem z mocy art. 109 § 2 k.p.w. przepis art.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
45 § 1 k.w., stanowiące jednocześnie negatywną przesłankę procesową z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.W tej sytuacji nie mogło również dojść do restytucji terminu przedawnienia w rozumieniu art.
Art. 45 § 1 k.w.
Oznacza to, że nastąpiło przedawnienie tego wykroczenia w rozumieniu art. 45 § 1 k.w., stanowiące jednocześnie negatywną przesłankę procesową z art.
Art. 45 § 2 k.w.
5 § 1 pkt 4 k.p.w.W tej sytuacji nie mogło również dojść do restytucji terminu przedawnienia w rozumieniu art. 45 § 2 k.w.
Art. 118 § 2 k.p.w.
umorzyć i stosownie do treści art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa.
art. 67 § 1 k.k
284 § 1 i 3 k.k., na zasadzie art. 67 § 1 k.k.
art. 67 § 3 k.k
wyznaczył oskarżonej roczny okres próby, zaś na mocy art. 67 § 3 k.k.
art. 454 § 1 k.p.k
wymierzył jej grzywnę w kwocie 100 zł.Kasację od tego orzeczenia wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, który zarzucił orzeczeniu Sądu odwoławczego rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 454 § 1 k.p.k.
art. 109 § 2 k.p
Nie ma przy tym znaczenia, że oskarżona została skazana za wykroczenie, albowiem z mocy art. 109 § 2 k.p.w.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 426/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 maja 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Gradzik (przewodniczący)‎SSA del. do SN Ewa Plawgo‎SSN Andrzej Ryński (sprawozdawca)Protokolant Danuta Bratkrajc przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Grzegorza Krysmanna‎w sprawie A. K.‎ukaranej z art. 119 § 1 kw‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 10 maja 2017 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt XXIII Ka (...)‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w C.‎z dnia 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II K (...) uchyla zaskarżony wyrok oraz wyrok Sądu Rejonowego w C. i postępowanie o czyn z art. 119 § 1 kw, na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 kpw w zw. z art. 45 § 1 kw umarza, a jego kosztami obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C. wyrokiem z dnia 9 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. II K (...) na podstawie art. 66 § 1 i 2 k.k. warunkowo umorzył postępowanie karne wobec A. K. oskarżonej o czyn polegający na tym, że w dniu 22 kwietnia 2015 r. w C. przywłaszczyła sobie cudze mienie w postaci pieniędzy w kwocie 112,50 zł na szkodę M. W., przy jednoczesnym ustaleniu, że czyn ten stanowił wypadek mniejszej wagi, tj. o występek z art. 284 § 1 i 3 k.k., na zasadzie art. 67 § 1 k.k. wyznaczył oskarżonej roczny okres próby, zaś na mocy art. 67 § 3 k.k. orzekł od oskarżonej na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej świadczenie pieniężne w kwocie 200 zł, oraz zwolnił ją od ponoszenia kosztów sądowych.Po rozpoznaniu apelacji złożonej przez prokuratora Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 23 września 2016 r., sygn. akt XXIII Ka (...) zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uznał A.

K. za winną tego, że w dniu 22 kwietnia 2015 r. w C. przywłaszczyła sobie pieniądze w kwocie 112,50 zł na szkodę M. W., czym wyczerpała znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w. i za ten czyn na mocy art. 119 § 1 k.w. wymierzył jej grzywnę w kwocie 100 zł.Kasację od tego orzeczenia wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, który zarzucił orzeczeniu Sądu odwoławczego rażące naruszenie prawa procesowego, to jest art. 454 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w., mające istotny wpływ na jego treść, polegające na skazaniu oskarżonej w instancji odwoławczej, w sytuacji, gdy w pierwszej instancji wobec oskarżonej warunkowo umorzono postępowanie karne, co nastąpiło wbrew zakazowi określonemu w powyższym przepisie.W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja okazała się zasadna.Dla porządku wypada przypomnieć, że wyrok Sądu Rejonowego w C. zaskarżony został apelacją prokuratora na niekorzyść A.

K., w której podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 284 § 1 i 3 k.k., poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że czyn przypisany oskarżonej wyczerpał znamiona występku przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej, kwalifikowanego z w/w artykułów, a nie wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł, że jest to tzw. czyn przepołowiony, w którym 1/4 minimalnego wynagrodzenia za pracę stanowi kwotę graniczną decydująca o tym, czy stanowi on przestępstwo, czy wykroczenie. Odnosząc to kryterium do realiów sprawy niniejszej, w której wartość szkody w dacie orzekania przez Sąd pierwszej instancji wynosiła 112,50 zł, a zatem poniżej obowiązującej wówczas kwoty granicznej, od której należy przyjmować przestępstwo z art. 284 k.k., trzeba uznać, że czyn A.

K. stanowił wykroczenie z art. 119 § 1 k.w. (minimalne wynagrodzenie za pracę stanowiło wówczas kwotę 1850 zł - Dz.U.2015.1385).W oparciu o taki wywód prokurator w zwykłym środku odwoławczym wnosił o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w C.. Sąd Okręgowy stwierdzając zasadność zarzutu apelacji nie podzielił jej wniosku końcowego i zmienił zaskarżony wyrok uznając, że oskarżona dopuściła się wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., za które wymierzył jej karę grzywny.

Bezsporne jest, że wyrok ten zapadł z rażącym naruszeniem wskazanych w zarzucie kasacji przepisów. Sąd Okręgowy w K. rozpoznając sprawę na skutek apelacji wniesionej przez prokuratora obowiązany był stosować odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania karnego o apelacji, w tym również art. 454 § 1 k.p.k. Z przepisu tego wynika jednoznacznie, że sąd odwoławczy nie może skazać oskarżonego, co do którego warunkowo umorzono postępowanie. Nie ma przy tym znaczenia, że oskarżona została skazana za wykroczenie, albowiem z mocy art. 109 § 2 k.p.w. przepis art. 454 k.p.k. ma zastosowanie także w sprawach o wykroczenia.

Skazując A. K., Sąd odwoławczy naruszył wskazaną wyżej regułę ne peius, czym dopuścił się rażącej obrazy prawa procesowego. Naruszenie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia i obligowało Sąd Najwyższy do uchylenia zaskarżonego wyroku. Należało również uchylić orzeczenie Sądu Rejonowego w C., ponieważ w chwili rozstrzygnięcia Sądu kasacyjnego od daty czynu, tj. od 22 kwietnia 2015 r. upłynęło ponad dwa lata. Oznacza to, że nastąpiło przedawnienie tego wykroczenia w rozumieniu art. 45 § 1 k.w., stanowiące jednocześnie negatywną przesłankę procesową z art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.W tej sytuacji nie mogło również dojść do restytucji terminu przedawnienia w rozumieniu art. 45 § 2 k.w.

Wprawdzie przepis ten przewiduje, że w razie uchylenia prawomocnego rozstrzygnięcia, przedawnienie biegnie od daty uchylenia rozstrzygnięcia, jednak tylko wtedy, gdy w dacie orzeczenia kasatoryjnego nie upłynął jeszcze okres przedawnienia karalności. Z powyższych rozważań wynika, że taka sytuacja w sprawie niniejszej nie wystąpiła. Z tych też względów Sąd Najwyższy po uchyleniu wskazanych wyroków zobligowany był postępowanie o czyn z art. 119 § 1 k.w. na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umorzyć i stosownie do treści art. 118 § 2 k.p.w. kosztami postępowania obciążyć Skarb Państwa. r.g.