Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 420/15 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded, rejecting indirect challenge to sentencing proportionality via Art. 53 K.K.

Numero d'incarto IV KK 420/15
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued for a retrial based on alleged violations of sentencing proportionality (Art. 53 K.K.) and procedural rules (Art. 433 § 2 K.P.K.). The court ruled that the defense improperly attempted to bypass the ban on challenging sentencing proportionality by citing the general sentencing guidelines of Art. 53 K.K., which are not mandatory norms.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 53 § 1 k.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A challenge to the proportionality of a sentence cannot be raised indirectly by alleging a violation of the general sentencing guidelines in Article 53 § 1 of the Criminal Code, as these are not mandatory norms and the specific ban on proportionality challenges remains in effect.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal sentencing proportionality ban mandatory criminal code norms indirect legal challenge judicial discretion sentencing

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 53 § 1 k.k.
Sąd Najwyższy niejednokrotnie wskazywał, że przepis art. 53 § 1 k.k. nie ma charakteru normy stanowczej (zawierającej nakaz lub zakaz określonego postąpienia), zatem jego obraza – w rozumieniu art.
Art. 523 § 1 k.p.k.
stanowi zatem w istocie próbę obejścia zakazu sformułowanego w art. 523 § 1 k.p.k., albowiem dotyczy wymiaru kary i próby wykazania jej niewspółmierności.Tożsama argumentacja przesądza o bezzasadności zarzutu z pkt 2.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 420/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 stycznia 2016 r., sprawy D.
Art. 433 § 2 k.p.k.
art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 7 k.p.k.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 420/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 53 k.k
wskazać należy, że wynikającego z ustawy zakazu podnoszenia w kasacji zarzutu rażącej niewspółmierności kary nie da się "obejść" poprzez podniesienie zarzutu rażącego naruszenia art. 53 k.k., tak jak to uczyniono w realiach niniejszej sprawy.
art. 433 § 2 k.p.k
naruszenia art. 433 § 2 k.p.k.
art. 7 k.p.k
art. 53 § 1 k.k
Sąd Najwyższy niejednokrotnie wskazywał, że przepis art. 53 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KK 270/07
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2008 r., II KK 270/07, LEX nr 354285; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, OSNKW 1997, z.
III KKN 148/96
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2008 r., II KK 270/07, LEX nr 354285; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, OSNKW 1997, z.
III KK 335/10
postanowienia SN: z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755; z dnia 3 października 2011 r., V KK 96/11, LEX nr 1044083).
V KK 96/11
postanowienia SN: z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755; z dnia 3 października 2011 r., V KK 96/11, LEX nr 1044083).

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 420/15 POSTANOWIENIE Dnia 14 stycznia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 14 stycznia 2016 r., sprawy D. B., skazanego z art. 178a § 4 k.k., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, 1.od wyroku Sądu Okręgowego w K., z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt VII Ka [...], utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w J., z dnia 17 lutego 2015 r., sygn. akt II K [...], p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz radcy prawnego A. D. – Kancelaria Radcy Prawnego w K. – kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy) – w tym 23 % podatku VAT – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym;

3. zwolnić skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w J. z dnia 17 lutego 2015 roku, sygn. akt II K […], D. B. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 178a § 4 k.k., za które wymierzono mu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności. Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 12 czerwca 2015 r., sygn. akt VII Ka [...], utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w J., uznając apelacje oskarżonego i jego obrońcy za oczywiście bezzasadne.Kasację od wyroku Sądu Okręgowego w K. wniósł obrońca skazanego D. B., zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 53 k.k. oraz rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść zaskarżonego wyroku, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.

Podnosząc powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego D. B. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia skierowanym przeciwko orzeczeniu wydanemu przez sąd odwoławczy na skutek rozpoznania środka odwoławczego.

Celem postępowania kasacyjnego jest bowiem wyeliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń dotkniętych poważnymi wadami w postaci bezwzględnych przyczyn odwoławczych lub innych naruszeń prawa, ale o charakterze rażącym, a jednocześnie takich, które mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia. Możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest zatem istotnie ograniczona. Postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością postępowaniem, które ponawiać ma kontrolę odwoławczą. W toku tego postępowania z założenia nie dokonuje się zatem kontroli poprawności oceny poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie bada współmierności orzeczonej kary (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 stycznia 2008 r., II KK 270/07, LEX nr 354285; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 18 listopada 1996 r., III KKN 148/96, OSNKW 1997, z. 1-2, poz. 12).

Powyższe, skrótowe przypomnienie granic postępowania kasacyjnego, stało się konieczne wobec zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Odnosząc się bowiem do zarzutu z pkt 1. wskazać należy, że wynikającego z ustawy zakazu podnoszenia w kasacji zarzutu rażącej niewspółmierności kary nie da się "obejść" poprzez podniesienie zarzutu rażącego naruszenia art. 53 k.k., tak jak to uczyniono w realiach niniejszej sprawy. Sąd Najwyższy niejednokrotnie wskazywał, że przepis art. 53 § 1 k.k. nie ma charakteru normy stanowczej (zawierającej nakaz lub zakaz określonego postąpienia), zatem jego obraza – w rozumieniu art. 438 pkt 1 k.p.k.

– nie wchodzi w grę. Wspomniany przepis określa natomiast objęte sferą swobodnego sędziowskiego uznania ogólne dyrektywy wymiaru kary, dlatego podważanie przyjętej na ich podstawie oceny sądu jest możliwe tylko w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary (zob. np. postanowienia SN: z dnia 26 stycznia 2011 r., III KK 335/10, LEX nr 736755; z dnia 3 października 2011 r., V KK 96/11, LEX nr 1044083). Podniesiony w kasacji zarzut naruszenia przepisu art. 53 § 1 k.k. stanowi zatem w istocie próbę obejścia zakazu sformułowanego w art. 523 § 1 k.p.k., albowiem dotyczy wymiaru kary i próby wykazania jej niewspółmierności.Tożsama argumentacja przesądza o bezzasadności zarzutu z pkt 2. kasacji tj. naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.

Utrzymując w mocy orzeczenie Sądu I instancji Sąd ad quem, także w zakresie wymiaru orzeczonej kary, miał na względzie zarówno okoliczności obciążające jak i łagodzące, a po ich całościowej analizie uznał, że stosowną reakcją na popełnienie przez skazanego kolejnego już – mimo młodego wieku – przestępstwa będzie kara bezwzględnego pozbawienia wolności. Wyczerpujące i trafne argumenty w tej kwestii zostały zawarte na s. 3-6 uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego (k. 226–229) i do tych kart należy skarżącego odesłać.Mając powyższe na uwadze i nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionej kasacji, Sąd Najwyższy orzekł o jej oddaleniu, jako oczywiście bezzasadnej, przy czym zwolnił skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego i poniesionymi w jego toku wydatkami obciążył Skarb Państwa.O wynagrodzeniu obrońcy z urzędu Sąd Najwyższy orzekł zgodnie z § 12a ust. 3 pkt 1 oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jedn.:

Dz.U. z 2013 r., poz. 490 z późn. zm.).l.n