Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 417/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeal as obviously unfounded regarding procedural violations and evidence evaluation errors.

Numero d'incarto IV KK 417/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower courts' decision to reject the defendant's claims. The defendant argued violations of defense rights, psychiatric expert opinions, and detention procedures, but the court found these arguments misdirected against the first-instance court rather than the appellate court. Since the appellate court only reviewed facts within the scope of the appeal, the Supreme Court determined no procedural errors occurred and the appeal was rejected without remanding the case.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 439 § 1 k.p.k.; Art. 200 § 2 k.p.k.; Art. 173 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 440 k.p.k. – Appeals against procedural violations must be directed at the specific court instance; arguments challenging the first-instance court's fact-finding or evidence assessment cannot be raised against the appellate court's judgment if not previously contested.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal procedural violation scope appellate court review defense rights violation evidence evaluation error psychiatric expert opinion pre-trial detention procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 439 § 1 k.p.k.
Powyższe wskazuje, że w sprawie niniejszej nie miało miejsce żadne z uchybień podnoszonych w kasacji, a Sąd Najwyższy nie stwierdza też, aby zaistniało w owym postępowaniu jakiekolwiek inne naruszenie z art. 439 § 1 k.p.k., które nakazywałoby z urzędu uchylić wydane orzeczenie.
Art. 200 § 2 k.p.k.
‎skazanego z art. 200 § 1 , art.
Art. 173 k.p.k.
Powtórzony w tej kasacji zarzut naruszenia art. 173 k.p.k. jest znów kierowany pod adresem Sądu pierwszej instancji, a autorzy kasacji kontestują jedynie wywody Sądu odwoławczego zawarte na k.
Art. 410 k.p.k.
przez przyjęcie, że słusznym i zasadnym było zastosowanie względem oskarżonego tymczasowego aresztowania w toku procesu, jak również naruszenie art. 410 w zw.
Art. 440 k.p.k.
Obrazy tego rodzaju nie podnoszono bowiem w środku odwoławczym, a obrońcy nie przywołują przy tym art. 440 k.p.k., który umożliwia sądowi odwoławczemu wychodzenie poza granice zaskarżenia i podniesione zarzuty.
Art. 457 § 3 k.p.k.
4 i 7 k.p.k., jako że – jak już wyjaśniono – kontrolował on jedynie wyrok Sądu meriti w zakresie wskazanym przez zarzuty apelacji, a skarżący nie podnoszą bynajmniej, aby Sąd ten nie sprostał wymogom uzasadnienia orzeczenia, o jakich mowa w art. 457 § 3 k.p.k.
Art. 624 § 1 k.p.k.
Dlatego też kasację tę oddalono jako oczywiście bezzasadną, zwalniając skazanego - podobnie jak to uczyniły Sądy obu instancji - od kosztów sądowych, tu postępowania kasacyjnego (art. 624 § 1 k.p.k.).
art. 535 § 3 k.p.k
k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎w dniu 26 lutego 2015 r.,‎kasacji obrońcy skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.
art. 202 § 4 k.k
200 § 1 i art. 202 § 4 k.k., dwóch z art.
art. 200 § 1 k.k
202 § 4 k.k., dwóch z art. 200 § 1 k.k., jednego z art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 417/14 POSTANOWIENIE Dnia 26 lutego 2015 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk w sprawie K. M. ‎skazanego z art. 200 § 1 , art. 202 § 4 i 4a oraz art. 201 § 1 i in. k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.‎w dniu 26 lutego 2015 r.,‎kasacji obrońcy skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K. ‎z dnia 27 maja 2014 r., sygn. akt XXIII Ka […],‎utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. ‎z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt VII K […], oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, zwalniając skazanego od kosztów sądowych postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego wydanym w tej sprawie, K. M. został uznany winnym 5 przestępstw, kwalifikowanych odpowiednio: jednego z art. 200 § 1 i art. 202 § 4 k.k., dwóch z art. 200 § 1 k.k., jednego z art. 202 § 4a k.k., a nadto przestępstwa z art. 291 § 1 w zw. z art. 293 § 1 k.k., którymi pokrzywdzonych zostało kilku małoletnich poniżej lat 15, i po wymierzeniu za nie kar jednostkowych, skazany na karę łączną 7 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności z zaliczaniem na jej poczet okresu tymczasowego aresztowania oraz z orzeczeniem środków karnych, o jakich mowa w art. 41a § 2 i art. 46 § 1 k.k.W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego z urzędu zarzucił obrazę art. 4, 7 i 410 k.p.k. przez oparcie orzeczenia o winie oskarżonego głównie na obciążających go zeznaniach pokrzywdzonych, z pominięciem dowodów dlań korzystnych oraz art. 173 k.p.k. przez nieprzeprowadzenie czynności okazania w postępowaniu przygotowawczym, a nadto błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku.

Po rozpoznaniu tego środka odwoławczego, Sąd Okręgowy w K. orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonego orzeczenia, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. W kasacji wywiedzionej od powyższego wyroku Sądu odwoławczego przez dwóch obrońców z wyboru podniesiono zarzuty obrazy art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. przez nieuczestniczenie obrońcy ustanowionego oskarżonemu z urzędu w czynności przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym jednego z małoletnich pokrzywdzonych, a dokonywanego w drodze pomocy prawnej, a nadto obrazę art. 200 § 2 k.p.k. przez pominięcie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych psychiatrów na okoliczność stanu jego zdrowia psychicznego w postępowaniu sądowym oraz art. 173 w zw. z art. 4, 7 i 410 k.p.k. przez nieuwzględnienie zarzutu nieprzeprowadzania okazania oskarżonego małoletnim oraz art. 249 § 1, art. 259 § 1 pkt 1 w zw. z art. 257 § 1, art. 260, art. 251 § 3, art. 167 i 193 k.p.k. przez przyjęcie, że słusznym i zasadnym było zastosowanie względem oskarżonego tymczasowego aresztowania w toku procesu, jak również naruszenie art. 410 w zw. z art. 4 i 7 k.p.k. przez zaakceptowanie w toku kontroli instancyjnej naruszeń zasady swobodnej oceny dowodów, zaistniałych przed Sądem pierwszej instancji.

Wywodząc w ten sposób skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie wyroków i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. w odpowiedzi na tę skargę wystąpił o uznaniu ją za niezasadną i jej oddalenie. Rozpoznając tę kasację, Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja ta jest wręcz oczywiście bezzasadna, stad jej rozpoznanie na posiedzeniu, o jakim mowa w art. 535 § 3 k.p.k.Jeżeli bowiem chodzi o pierwszy z podniesionych zarzutów, czyli naruszenie art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k., to autorzy kasacji nie dostrzegają, że stosownie do tego przepisu chodzi o sytuację, gdy oskarżony w sytuacjach wskazanych w art. 79 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.k. nie miał obrońcy „w postępowaniu sądowym” lub obrońca taki nie brał udział w czynnościach, w których jego udział był obowiązkowy.

Przepis nie dotyczy zatem postępowania przygotowawczego, a o taką sytuację chodzi w niniejszej sprawie. Należy przy tym zauważyć, iż nawet na gruncie postępowania sądowego w orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że wynikający z art. 79 § 3 k.p.k. obowiązek udziału obrońcy obligatoryjnego w rozprawie i w posiedzeniach sądu nie odnosi się do czynności dowodowych przeprowadzanych przez sąd w trybie pomocy prawnej (zob. postanowienia SN: z dnia 4 kwietnia 2006 r., III KK 297/05, OSNKW 2006, z. 7-8, poz. 68 i z dnia 24 września 2014 r., IV KK 274/14, LEX nr 1537565, czy wyrok SN z dnia 10 lutego 2009 r., III KK 304/08, LEX nr 598087).

Niezależnie od powyższego należy też podnieść, że w sprawie niniejszej obrońca z urzędu został ustanowiony oskarżonemu z uwagi na wątpliwości co do jego poczytalności, zaś powołani jeszcze w postępowaniu przygotowawczym biegli psychiatrzy wydali opinię wskazującą, że poczytalność oskarżonego w chwili czynu nie budziła wątpliwości, jak i że może on brać udział w postępowaniu. W świetle zaś art. 79 § 4 k.p.k., w razie opinii o takiej właśnie treści „udział obrońcy w dalszym postępowaniu nie jest obowiązkowy”, a zatem obrona ta ustaje ex lege, a samo dalsze funkcjonowanie w procesie obrońcy ustanowionego z urzędu nie ma tu znaczenia.

W konsekwencji o zarzucanym naruszeniu w postępowaniu tym mowy być nie może. Podnoszona następnie w tej kasacji obraza art. 202 § 2 k.p.k. przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych psychiatrów w sądowym stadium procesu jest w istocie swej zarzutem kierowanym do Sądu pierwszej instancji. Obrazy tego rodzaju nie podnoszono bowiem w środku odwoławczym, a obrońcy nie przywołują przy tym art. 440 k.p.k., który umożliwia sądowi odwoławczemu wychodzenie poza granice zaskarżenia i podniesione zarzuty. Jako podmioty fachowe powinni zaś pamiętać, że sąd drugiej instancji kontroluje prawidłowość postępowania sądu meriti jedynie w zakresie wskazanym przez zarzuty środka odwoławczego.

Zupełnie niezrozumiałe są natomiast zarzuty obrazy przepisów związanych ze stosowaniem wobec oskarżonego aresztowania w toku procesu, skoro przedmiotem zaskarżenia kasacją jest wyrok Sądu odwoławczego, a nie postanowienia wpadkowe i to takie, które podlegały odrębnemu zaskarżeniu. Powtórzony w tej kasacji zarzut naruszenia art. 173 k.p.k. jest znów kierowany pod adresem Sądu pierwszej instancji, a autorzy kasacji kontestują jedynie wywody Sądu odwoławczego zawarte na k. 585-585v, gdzie wskazano, jakie to okoliczności spowodowały brak okazania, jako że oskarżony był osobiście znany przez niektórych pokrzywdzonych.

Nie jest również zarzutem związanym z procedowaniem przez Sąd odwoławczy podnoszona w tej kasacji obraza art. 410 w zw. z art. 4 i 7 k.p.k., jako że – jak już wyjaśniono – kontrolował on jedynie wyrok Sądu meriti w zakresie wskazanym przez zarzuty apelacji, a skarżący nie podnoszą bynajmniej, aby Sąd ten nie sprostał wymogom uzasadnienia orzeczenia, o jakich mowa w art. 457 § 3 k.p.k. Kwestię zaś obrazy tych przepisów, podnoszoną w środku odwoławczym, Sąd Okręgowy szczegółowo analizował w uzasadnieniu swego orzeczenia, mając na względzie poszczególne dowody, na których opierał się Sąd pierwszej instancji (k. 585v-586).

I w tym wypadku zatem zarzut ten, nieprawidłowo zresztą podniesiony, kontestuje jedynie argumentację Sądu Okręgowego. Powyższe wskazuje, że w sprawie niniejszej nie miało miejsce żadne z uchybień podnoszonych w kasacji, a Sąd Najwyższy nie stwierdza też, aby zaistniało w owym postępowaniu jakiekolwiek inne naruszenie z art. 439 § 1 k.p.k., które nakazywałoby z urzędu uchylić wydane orzeczenie. Dlatego też kasację tę oddalono jako oczywiście bezzasadną, zwalniając skazanego - podobnie jak to uczyniły Sądy obu instancji - od kosztów sądowych, tu postępowania kasacyjnego (art. 624 § 1 k.p.k.).

Wprawdzie dla wniesienia tej skargi skazany ustanowił dwóch obrońców z wyboru, ale nie przesądza to jeszcze, że dysponuje on środkami uzasadniającymi obciążenie go tymi kosztami. Od dnia 10 stycznia 2013 r. przebywa on bowiem w jednostce penitencjarnej, a w toku procesu wykazano, że nie posiada on żadnych źródeł dochodu. Niewykluczone zatem, że wydatki na obronę z wyboru wyłożyli członkowie jego rodziny. Przy obciążaniu skazanego kosztami postępowania kasacyjnego nie chodzi zaś o to, aby owe koszty pokrywali jego bliscy.Z tych wszystkich względów orzeczono, jak na wstępie.

Mając zaś na uwadze sposób formułowania zarzutów tej skargi, i to w 20. roku od jej powrotu do polskiego procesu karnego, Sąd Najwyższy zdecydował o sporządzeniu z urzędu uzasadnienia tego orzeczenia.