Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding procedural violations and evidence omission in a concealment case.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the prosecutor's assistant against the District Court's acquittal of M. M. for concealing documents under Article 276 of the Criminal Code. The prosecutor argued for a retrial based on alleged procedural errors and omitted evidence, but the Court found these claims baseless. The Court ruled that the lower courts correctly focused on the defendant's lack of intent and properly addressed the witness testimony and documentary evidence presented.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 636 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when the appellant attempts to force a second review of factual findings or challenges the court's discretion in evaluating witness testimony without specific grounds.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 412/12 POSTANOWIENIE Dnia 20 marca 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 20 marca 2013 r.,sprawy M. M. uniewinnionego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 276 kkz powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego T. G.od wyroku Sądu Okręgowego w T.z dnia 13 września 2012 r.utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w T.z dnia 23 kwietnia 2012 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć oskarżyciela posiłkowego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w T., wyrokiem z 23 kwietnia 2012 r., uniewinnił M. M. od zarzutu ukrycia w okresie od 27 lutego 2009 r. do czerwca 2010 r. dokumentów, którymi nie miał prawa wyłącznie rozporządzać, to jest przestępstwa określonego w art. 276 k.k. Sąd Okręgowy w T., po rozpoznaniu w dniu 13 września 2012 r. apelacji pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego T. G., utrzymał pierwszoinstancyjny wyrok w mocy.Kasację od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego złożył pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego, formułując dwa zarzuty rażącego naruszenia prawa procesowego.
Prokurator Okręgowy w T. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.1.Odnosząc się do pierwszego zarzutu kasacyjnego, to jest obrazy art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. (skarżący błędnie napisał, że chodzi o art. 357 § 3), należało na wstępie odnotować, iż autor kasacji na dobrą sprawę nie wskazał, na czym dokładnie miałoby polegać naruszenie tych przepisów. W gruncie rzeczy pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego podjął próbę skłonienia sądu kasacyjnego do przeprowadzenia powtórnej kontroli odwoławczej i do rozpoznania niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych.Trzeba dobitnie stwierdzić, że Sąd Okręgowy w T. wywiązał się z nałożonych na niego przez ustawę zadań, podając m. in. w motywacyjnej części wyroku, dlaczego uznał zarzuty apelacyjne za niezasadne.
Sąd Najwyższy w związku z tym dostrzegł potrzebę jedynie skrótowego skomentowania trzech kwestii. Po pierwsze – pełne ustosunkowanie się przez sąd ad quem do obowiązków inwestora, o których mowa w art. 60 Prawa budowlanego, było zbędne, skoro podstawą rozstrzygnięcia było ustalenie o braku świadomości (zamiaru) po stronie oskarżonego; to ustalenia w zakresie strony podmiotowej, a nie przedmiotowej, legły u podstaw wyroku uniewinniającego. Po drugie – zarzut apelacyjny o dowolnej ocenie zeznań S. A. – W. został rozpoznany; sąd ad quem nie był zobligowany do tak szczegółowej analizy relacji tego świadka, jak uczynił to sąd pierwszej instancji.
Po trzecie – zarzut autora apelacji o pominięciu dowodów w postaci 2 pism oskarżyciela posiłkowego z 16 kwietnia i 26 maja 2009 r. został rozpoznany, a sąd odwoławczy dopuścił na rozprawie dowód wnioskowany w apelacji, dotyczący nadania listów poleconych do oskarżonego (k. 375).2.Co do drugiego zarzutu kasacyjnego – skarżący był zdania, że doszło do obrazy art. 410 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 2 k.p.k. – należało odnotować, że po pierwsze – załączony do apelacji operat szacunkowy został przez sąd odwoławczy ujawniony, co zresztą odnotowano w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku (s. 8), i po drugie – w aktach sprawy brak pisma sygnowanego datą 26 kwietnia 2010 r.W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił kasację w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k., a kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne obciążył oskarżyciela posiłkowego (art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.).