Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 410/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for fraud conviction with no procedural errors found.

Numero d'incarto IV KK 410/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, upholding the lower courts' conviction for fraud and sentencing. The defense argued that the appellate court improperly evaluated witness testimony and imposed disproportionate penalties, but the court found no procedural violations. The decision emphasized that a cassation appeal requires demonstrating a significant procedural error affecting the verdict, which the defense failed to prove.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 278 § 1 k.k.; A cassation appeal is dismissed as obviously unfounded when the appellant fails to demonstrate a significant procedural error affecting the verdict, as mere disagreement with evidence evaluation is insufficient.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded fraud conviction procedural error standard disproportionate sentencing witness testimony evaluation Supreme Court review sviamento della giustizia

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 października 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 18 maja 2022 r., sygn.
Art. 278 § 1 k.k.
S.skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw.
Art. 64 § 1 k.k.
z art. 64 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 października 2022 r., w trybie art.
Art. 46 § 1 k.k.
Ponadto, na mocy art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do naprawienia w całości wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz P.
Art. 91 § 2 k.k.
części wstępnej wyroku, w konsekwencji czego, przy zastosowaniu art. 91 § 2 k.k., wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, a to na podstawie kar jednostkowych w wymiarze 6 miesięcy oraz 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Art. 62 § 3 k.p.w.
części wstępnej wyroku i na mocy art. 62 § 3 k.p.w. w zw.
Art. 5 § 1 pkt 4 k.w.
z art. 5 § 1 pkt 4 k.w. w pkt 4.
Art. 5 § 2 k.p.k.
akt VI Ka 244/22, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, który zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to poprzez naruszenie przepisu:a.art. 5 § 2 k.p.k., art.
Art. 7 k.p.k.
5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art.
Art. 410 k.p.k.
7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art.
Art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
424 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej przez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, zwłaszcza błędną ocenę zeznań świadka A.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17, baza orzeczeń Supremus).
III KK 265/17
Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless due to lack of serious procedural errors.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 410/22 POSTANOWIENIE Dnia 26 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek Błaszczyk w sprawie R. S.skazanego z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 października 2022 r., w trybie art. 535 § 3 k.p.k., kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt VI Ka 244/22‎utrzymującego w mocy wyrok Sąd Rejonowego w Tychach z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II K 760/21, p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz adw. B. W., Kancelaria Adwokacka w T., kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote 80/100), w tym 23 % VAT, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego w postępowaniu kasacyjnym;

3. zwolnić skazanego z kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Tychach wyrokiem z dnia 26 stycznia 2022 r., sygn. akt II K 760/21 uznał R. S. (S.) winnym zarzucanych mu czynów opisanych w pkt od III. do V. części wstępnej wyroku, w konsekwencji czego, przy zastosowaniu art. 91 § 2 k.k., wymierzył mu karę łączną 1 roku pozbawienia wolności, a to na podstawie kar jednostkowych w wymiarze 6 miesięcy oraz 10 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto, na mocy art. 46 § 1 k.k. zobowiązał oskarżonego do naprawienia w całości wyrządzonej szkody poprzez zapłatę na rzecz P. R.- właściciela P. spółka jawna z siedzibą we W. kwoty 700 zł.

Oprócz tego zmienił kwalifikację zarzucanych oskarżonemu czynów opisanych w pkt I. i II. części wstępnej wyroku i na mocy art. 62 § 3 k.p.w. w zw. z art. 5 § 1 pkt 4 k.w. w pkt 4. części rozstrzygającej wyroku umorzył postępowanie o czyny wyczerpujące znamiona wykroczeń z art. 119 § 1 k.w., przy czym w tym zakresie w treści uzasadnienia wyroku Sąd orzekający wyraził swoją ocenę, iż oskarżony dopuścił się zarzucanych czynów.Po rozpoznaniu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 18 maja 2022 r., sygn. akt VI Ka 244/22, utrzymał zaskarżone orzeczenie w mocy.Kasację od tego wyroku wniósł obrońca skazanego, który zarzucił rażącą obrazę prawa procesowego, która mogła mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a to poprzez naruszenie przepisu:a.art. 5 § 2 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k., polegające na przeprowadzeniu wadliwej kontroli odwoławczej przez dowolną i wybiórczą ocenę dowodów, zwłaszcza błędną ocenę zeznań świadka A.

L. (złożonych w postępowaniu przygotowawczym oraz sądowym) oraz zeznań pokrzywdzonych, złożonych w postępowaniu przygotowawczym (w szczególności R. S.) co doprowadziło do podzielenia przez Sąd II instancji błędnych wniosków Sądu I instancji i przyjęcie, że oskarżony dopuścił się sprawstwa polegającego na wprowadzeniu w błąd A. L. - pracownika przedsiębiorstwa P. sp. j., iż przedmioty zastawu (tj. telewizor […] z pilotem oraz laptop […]) wolne są od wad prawnych, stanowią jego własność i nie pochodzą z przestępstwa - podczas gdy:-świadek A.

L. (pracownik przedsiębiorstwa P. sp. j.) w swoich zeznaniach złożonych w postępowaniu przygotowawczym nie potwierdziła, że została wprowadzona w błąd przez oskarżonego, a nadto w postępowaniu przygotowawczym zeznała, że R. S. wiedział o zastawie i zadeklarował świadkowi A. L., że dokona odbioru tegoż zastawu, a nadto świadek A. L. zeznała, że to właśnie oskarżony w okresie jej zatrudnienia przez ostatnie 9 miesięcy u pokrzywdzonego P. R. zastawiał sprzęt, a jedynie „zdarzało" się, że telewizor i laptop był zastawiany osobiście przez R.

S. - przy czym wszystkie te czynności zawsze odbywały się za zgodą R. S., zaś czynność zastawu zrealizowana w dniach 04 maja 2016 roku oraz 23 czerwca 2016 roku odbyła się z polecenia i na prośbę R. S.;-świadek A. L. (pracownik przedsiębiorstwa P. sp. j.) w swoich zeznaniach złożonych w postępowaniu sądowym nie potwierdziła, że została wprowadzona w błąd przez oskarżonego, a nadto w postępowaniu sądowym dodała, że R. S. nigdy nie zgłaszał jej, że oskarżony zabierał z domu przedmioty bez zgody R. S. oraz wskazała, że oskarżony przynosił przedmioty w zastaw na polecenie R.

S.;-pokrzywdzony R. S. w złożonym przez niego w postępowaniu przygotowawczym wniosku o cofnięcie ścigania oskarżonego z dnia 09 grudnia 2020 roku, jako przyczynę tegoż cofnięcia nie wskazał na popełnienie czynu zabronionego przez swojego syna, a jedynie na dojście do porozumienia z oskarżonym - co z kolei nie pozwalało na przyjęcie, że doszło do popełnienia czynu zabronionego na szkodę pokrzywdzonego R. S., a w konsekwencji również i na rzecz pokrzywdzonego przedsiębiorstwa P. sp. jawna;-pokrzywdzony R. S. po złożeniu przez niego wniosku o cofnięcie ścigania oskarżonego nie był przesłuchany w postępowaniu sądowym, z uwagi na jego zgon jeszcze przed doręczeniem odpisu aktu oskarżenia oskarżonemu, w ślad za czym nie sposób było przyjąć i z tego względu, że okoliczność popełnienia czynu zabronionego na szkodę R.

S. została udowodniona, w konsekwencji też czego brak było podstaw do przypisania oskarżonemu popełnienia czynów zabronionych na szkodę pokrzywdzonego przedsiębiorstwa P. sp. jawna;b.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. poprzez nieprawidłową kontrolę odwoławczą i niepodjęcie przez Sąd II instancji czynności z urzędu i nieprzeprowadzenie dowodu:-z wszystkich umów przedwstępnych sprzedaży zawieranych pomiędzy oskarżonym i R. S., a przedsiębiorstwem P. sp. jawna, które miały miejsce w okresie zatrudnienia A.

L. w w/w przedsiębiorstwie, a to celem wykazania stosowanej w w/w przedsiębiorstwie praktyki przy zawieraniu tego rodzaju umów z oskarżonym i R. S., braku pokrzywdzenia P. R. - właściciela przedsiębiorstwa P. sp.j. w związku z zawarciem kwestionowanych umów z dnia 04 maja 2016 roku oraz z dnia 23 czerwca 2016 roku oraz braku zamiaru niekorzystnego rozporządzenia mieniem przez oskarżonego na rzecz przedsiębiorstwa P. sp. jawna, w szczególności że przedmioty objęte w/w umowami były oddawane w zastaw również przed dniem 04 maja 2016 roku na takiej samej zasadzie jak w dniach 04 maja 2016 roku oraz w 23 czerwca 2016 roku i zawsze były wykupywane przez oskarżonego i jego ojca;-z dodatkowych uzupełniających zeznań pokrzywdzonego P. R., celem potwierdzenia, że oskarżony zwrócił pokrzywdzonemu wszystkie należności (wraz z odsetkami), które ten mu świadczył, w związku z zawartymi umowami z dnia 04 maja 2016 roku oraz z dnia 23 czerwca 2016 roku;-z ksiąg rachunkowych i/lub innej dokumentacji przedsiębiorstwa P. sp. jawna dotyczącej zawieranych umów o charakterze lombardowym, celem potwierdzenia, że oskarżony zwrócił pokrzywdzonemu wszystkie należności (wraz z odsetkami), które ten mu świadczył, w związku z zawartymi umowami z dnia 04 maja 2016 roku oraz z dnia 23 czerwca 2016 roku;c.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 12 § 3 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 3 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. poprzez nieprawidłową kontrolę odwoławczą i nieuwzględnienie w ślad za Sądem I instancji okoliczności złożenia przez S. S. wniosku o cofnięcie ściganie jego brata, tj. oskarżonego R.

S., prowadzenia postępowania wbrew woli w/w pokrzywdzonego, przy jednoczesnym nienależytym rozważeniu przez Sądy I i II instancji, że jeszcze w postępowaniu przygotowawczym S. S. zostały zwrócone przez oskarżonego środki pieniężne w pełnej wysokości 1.000,00 zł, zaś sam oskarżony nie przyznawał się do popełnienia przestępstwa, jak również sam pokrzywdzony S. S., składając zeznania do protokołu rozprawy przed Sądem I instancji z dnia 24 sierpnia 2021 roku nie wskazał na sprawstwo oskarżonego;a z tzw. ostrożności procesowej:d.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 12 § 3 k.p.k. w zw. art. 440 k.p.k. poprzez nierzetelne rozważenie zarzutu apelacji dotyczącego wymierzenia rażącej niewspółmierności kary w postaci kary jednostkowej, za czyn przypisany oskarżonemu w pkt.

1. części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji, a to z uwagi na rażące nieuwzględnienie okoliczności przemawiających za nadzwyczajnym złagodzeniem kary z powodu dokonania przez oskarżonego zwrotu środków w pełnej wysokości 1.000,00 zł na rzecz pokrzywdzonego S. S., jeszcze w toku postępowania przygotowawczego oraz wobec złożenia przez pokrzywdzonego w toku postępowania przygotowawczego wniosku o cofnięcie ścigania oskarżonego i braku woli tegoż pokrzywdzonego na prowadzenie postępowania karnego przeciwko oskarżonemu, będącego osobą najbliższą w/w pokrzywdzonego;e.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k. poprzez nierzetelne rozważenie zarzutu apelacji dotyczącego wymierzenia rażącej niewspółmierności kary w postaci kary jednostkowej, za czyny przypisane oskarżonemu w pkt.

2. części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji oraz środka karnego w pkt.

5. części dyspozytywnej wyroku Sądu I instancji, poprzez brak uwzględnienia okoliczności przemawiających za nadzwyczajnym złagodzeniem kary oraz za brakiem możliwości orzekania środka karnego, a to z powodu dokonania przez oskarżonego zwrotu pokrzywdzonemu P. R. wszystkiego, co ten oskarżonemu świadczył w związku zawartą umową z dnia 04 maja 2016 roku oraz z dnia 23 czerwca 2016 roku (wraz z odsetkami), wskutek czego doszło do uzyskania rekompensaty przez pokrzywdzonego P. R. w związku z w/w zawartymi umowami, nie zaś do powstania u w/w pokrzywdzonego uszczerbku w majątku;f.art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k. poprzez nierzetelne rozważenie zarzutu apelacji dotyczącego wymierzenia rażącej niewspółmierności kary w postaci orzeczenia kary łącznej w wymiarze 1 (jednego) roku pozbawienia wolności w pkt.

3. części dyspozytywnej wyroku, poprzez brak uwzględnienia okoliczności przemawiających za co najmniej nadzwyczajnym złagodzeniem kar jednostkowych (jak w/w pkt. f. i g.) oraz nieprawidłową w związku z tym kontrolę odwoławczą w zakresie, w jakim Sąd II instancji podzielił stanowisko Sądu I instancji co do dopuszczenia się przez oskarżonego czynów społecznie szkodliwych w stopniu znacznym.W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i uniewinnienie oskarżonego R. S., względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i umorzenie postępowania w zakresie czynów przypisanych oskarżonemu w pkt.

1. i 2. części dyspozytywnej wyroku, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi II instancji;Prokurator Prokuratury Rejonowej w Tychach w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje. Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym jej oddalenie na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. bez udziału stron. Na wstępie przypomnieć należy opisane w wielu orzeczeniach Sądu Najwyższego właściwości postępowania kasacyjnego, które nie może stanowić powielenia przeprowadzonego już w sprawie postępowania odwoławczego oraz nie może służyć kontroli prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych.

Zarzuty sformułowane w kasacji obrońcy skazanego mają wprawdzie wszelkie cechy zarzutów odpowiadających wymogom formułowanym pod adresem zarzutów kasacyjnych, dotyczą bowiem prawidłowości kontroli odwoławczej przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy, niemniej analiza treści zarzutów i uzasadnienia kasacji prowadzi do wniosku, że zawarte w odpowiedzi na kasację uwagi co do powtarzania w nadzwyczajnym środku zaskarżenia zarzutów zawartych już w apelacji oraz podjęcia przez obrońcę próby obejścia zakazu kwestionowania w kasacji ustaleń faktycznych są w pełni przekonujące.

Nie ulega wątpliwości, że kasacja, będąc nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, przysługuje jedynie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie (art. 519 k.p.k.). Oznacza to, że zarzuty w niej podniesione powinny dotyczyć tego właśnie orzeczenia, nie zaś wyroku sądu I instancji.Można oczywiście w kasacji jego zasadność zakwestionować, ale wówczas konieczne jest wykazanie – poprzez stosowne, usytuowane w realiach danej sprawy, argumenty i wskazanie naruszonych przez sąd odwoławczy w toku kontroli instancyjnej przepisów prawa – sposobu w jaki owe uchybienia , którym dotknięty jest wyrok sądu a quo, przeniknęły do zaskarżonego kasacją orzeczenia sądu odwoławczego.

Bez dochowania tego wymogu, zarzut odnoszący się tylko – w swojej treści i podstawie prawnej – do wyroku sądu meriti będzie zawsze kasacyjnie nieskuteczny.W tym kontekście należy zauważyć, że wbrew twierdzeniom skarżącego zawartym w kasacji Sąd odwoławczy odniósł się zarówno do kwestii wartości dowodowej zeznań A. L., jak i faktu, że umowy przedwstępne sprzedaży z dnia 04 maja 2016 r. oraz 23 czerwca 2016 r. miały zapewniać, iż oddane w zastaw rzeczone przedmioty stanowią własność skazanego gdy faktycznie nie stanowiły oraz, że nie pochodzą z przestępstw, podczas gdy z przestępstwa tego pochodziły.

Sąd odwoławczy oceniając zeznania świadka A. L. słusznie zwrócił uwagę, iż oskarżony miał oddawać wcześniej i za zgodą pokrzywdzonego inne przedmioty do lambardu. Z faktu, iż nie wchodząca w kolizje z prawem karnym praktyka oddawania przez skazanego przedmiotów do lombardu i za zgodą pokrzywdzonego miała wcześniej miejsce nie może podważać ustaleń, iż nie doszło w przypadkach objętych zarzutami do przestępstwa. Czyny objęte zarzutami muszą być bowiem rozstrzygane jednostkowo w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego i nie umniejsza wartości ustaleń dowodowych fakt, iż historia wcześniejszych transakcji lombardowych w zakresie zastawu miała w innych przypadkach dobrą i legalną praktykę.

Sąd odwoławczy słusznie akcentuje, iż takt, że uprzednio skazany oddawał rzeczy będące własnością pokrzywdzonego nie deprecjonuje zeznań świadka, iż w zaistniałym wypadku zgoda pokrzywdzonego nie miała miejsca.Brak jest również podstaw do twierdzenia, iż Sąd I instancji w zakresie kar jednostkowych oraz kary łącznej nierzetelnie rozważył zarzuty rażącej niewspółmierności tych kar. Jak słusznie podkreślił prokurator w pisemnej odpowiedzi na kasację, kary zarówno jednostkowe jak i kara łączna, co podkreślił także Sąd odwoławczy, opiera się na słusznej ocenie co do kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości czynów przypisanych jak również stopnia zawinienia.

Uwzględniono istotny i przemawiający na niekorzyść skazanego fakt, że popełnił on zarzucane mu czyny w warunkach powrotu do przestępstwa z art.64 § 1 k.k. Sąd I instancji wymierzył przy tym kary jednostkowe, jak i karę łączną w dolnych granicach ustawowego zagrożenia.Konkludując rozważania dotyczące zarzutów odnoszących się do rzekomo wadliwie ustalonej strony podmiotowej przypisanych R. S. czynów należy wskazać, że w ocenie Sądu Najwyższego zarówno Sąd I instancji, jak i Sąd ad quem, nie dopuściły się i w tym zakresie żadnych błędów.Lektura uzasadnienia wyroku Sądu Okręgowego dowodzi, że wszystkie zarzuty zawarte w apelacji zostały przez ten Sąd rozpoznane, a wynik rozumowania Sądu w tym zakresie przedstawiony został w wyczerpujący i rzetelny sposób w treści uzasadnienia.

Podsumowując powyższe rozważania stwierdzić należy, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia o bardzo rygorystycznych uwarunkowaniach formalnych co do rodzaju i konstrukcji zarzutów kasacyjnych. W żadnym razie nie jest wystarczającym do uwzględnienia kasacji oparcie się przez jej autora na prezentacji własnych ocen materiału dowodowego i własnych wniosków z tych ocen płynących, bez wykazania uchybień - i to rażących - w procedowaniu bądź rozumowaniu sądu odwoławczego, które w dodatku mogły mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt III KK 265/17, baza orzeczeń Supremus).

W tym stanie rzeczy trzeba stwierdzić, że obrońca skazanego we wniesionej kasacji w stopniu oczywistym nie wykazał, aby zaskarżony wyrok dotknięty był nie tylko rażącym, ale jakimkolwiek naruszeniem prawa. Konsekwencją tej oceny było oddalenie kasacji w formule kwalifikowanej (art. 535 § 3 k.p.k.) - jako oczywiście bezzasadnej. Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego, w tym o opłacie na rzecz obrońcy. [as]