Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 404/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for repeating lower court arguments without new evidence.

Numero d'incarto IV KK 404/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued for a reduction in sentencing based on the defendant's cooperation and lack of knowledge regarding specific victim details, but the Court found these arguments merely repeated from the appellate stage. The decision rested on the principle that the defense could not have been subjectively convinced of 'revealing' new information when the prosecution already possessed the relevant data, rendering the legal grounds for leniency inapplicable.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 60 § 3 k.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: The defense's claim that the accused 'revealed' new information to authorities is invalid if the authorities already possessed the relevant knowledge, and such arguments constitute a mere repetition of prior appeal grounds, warranting dismissal as obviously groundless.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless repetition of arguments cooperation with authorities statutory mitigation new information requirement criminal procedure code

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 404/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 stycznia 2014 r., sprawy M.
Art. 60 § 3 k.k.
J., zarzucając rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 60 § 3 k.k. oraz art.
Art. 457 § 3 k.p.k.
oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 57 § 2 k.k.
60 § 3 k.k., to jednak konkurencyjność obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia kary stwarzałaby dla sądu a quo – zgodnie z art. 57 § 2 k.k.
Art. 64 § 2 k.k.
z art. 64 § 2 k.k., za które na podstawie art.
Art. 64 § 3 k.k.
W istocie art. 64 § 3 k.k. stanowi o tym, że nie podnosi się górnej granicy kary.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 404/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 stycznia 2014 r., sprawy M.
art. 158 § 3 k.k
J., skazanego z art. 158 § 3 k.k.
art. 156 § 3 k.k
art. 11 § 2 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
I KZP 24/04
Polish Supreme Court rules 'disclosure' under Art. 60 § 3 K.K. includes subjective knowledge of the offender, not just new facts. The court clarifies that providing information the offender believes is unknown suffices for leniency. This interpretation ensures equal opportunity for accomplices to claim reduced punishment. The decision resolves previous judicial inconsistencies regarding the scope of 'disclosure'.
OSNKW 2004/10/92
termin "ujawni" oznacza przekazanie przez sprawcę organowi powołanemu do ścigania przestępstw określonych tym przepisem wiadomości dotychczas temu organowi nieznanych lub takich, które – według wiedzy sprawcy – są temu organowi nieznane (I KZP 24/04, OSNKW 2004/10/92).
II KK 189/08
wyrok SN z dnia 12 sierpnia 2008 r., II KK 189/08, LEX nr 448963).
V KK 11/13
Supreme Court dismissed appeal for being obviously groundless regarding procedural errors and factual disputes.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 404/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 stycznia 2014 r., sprawy M. J., skazanego z art. 158 § 3 k.k. i in., z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Apelacyjnego w […], z dnia 13 marca 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K., z dnia 5 września 2012 r., p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację, jako oczywiście bezzasadną;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 września 2012 roku, M. J. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 158 § 3 k.k. i art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 2 k.k., za które na podstawie art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. i art. 64 § 2 k.k. wymierzono mu karę 10 (dziesięciu) lat pozbawienia wolności. Ponadto M. J. został uznany za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 2 k.k. i art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 2 k.k., za które na podstawie art. 280 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. wymierzono mu karę 9 (dziewięciu) lat pozbawienia wolności.

Na mocy art. 85 k.k. i art. 86 § 1 k.k. wymierzone wobec M. J. kary jednostkowe połączono i wymierzono karę łączną 12 (dwunastu) lat pozbawienia wolności. Wyrokiem z dnia 13 marca 2013 roku, Sąd Apelacyjny, po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego M. J., zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że uzupełnił o art. 64 § 2 k.k. podstawę prawną wymiaru kary za czyn z art. 280 § 2 k.k. i art. 156 § 3 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i art. 64 § 2 k.k., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Kasację od wyroku Sądu Apelacyjnego wniósł obrońca skazanego M.

J., zarzucając rażące i mające wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a mianowicie art. 60 § 3 k.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 60 § 3 k.k.W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku Sądu Apelacyjnego w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do rozpoznania temu Sądowi. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja obrońcy skazanego M. J. jest bezzasadna i to w stopniu oczywistym, uzasadniającym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Przede wszystkim zauważyć należy, że podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty stanowią powielenie zarzutów uprzednio stawianych w apelacji, a z pisemnych motywów wyroku Sądu Apelacyjnego (s. 66–73 uzasadnienia) wynika, że zostały one właściwie rozpoznane i omówione.

W związku z powyższym konieczne staje się przypomnienie, że przepis art. 519 k.p.k. upoważnia strony procesowe do zaskarżenia jedynie wyroku sądu odwoławczego. Oznacza to, że również zarzuty formułowane w tym trybie muszą wskazywać na rażące naruszenia prawa do jakich miało dojść w toku postępowania apelacyjnego i w rozstrzygnięciu sądu odwoławczego. Nie spełnia tego wymagania podnoszenie w kasacji zarzutów, które odnoszą się wprost do orzeczenia Sądu I instancji albo dotyczą sposobu i zakresu procedowania przed tym sądem.

Natomiast powtarzanie w kasacji tych samych zarzutów, jakie były już przedmiotem zwykłych środków odwoławczych może nastąpić wyłącznie przy jednoczesnym powiązaniu ich z dyspozycjami przepisów art. 433 § 2 k.p.k. lub art. 457 § 3 k.p.k. i wykazaniu, że sąd II instancji albo całkowicie uchylił się od rozpoznania tych zarzutów albo też uczynił to w stopniu nie odpowiadającym wymaganiom ustawowym (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 marca 2013 r., V KK 11/13, LEX nr 1293224).W niniejszej sprawie obrońca ograniczył się jedynie do powtórnego wskazania na zaistnienie w odniesieniu do M.

J. przesłanek przemawiających za celowością zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia kary na podstawie art. 60 § 3 k.k. Tym samym należy jeszcze raz przypomnieć skarżącemu, że Sąd Apelacyjny dokonując kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Okręgowego w pełni podzielił ocenę tego Sądu w kwestii braku możliwości zastosowania wobec M. J. art. 60 § 3 k.k. wskazując, że organy ścigania były już w posiadaniu informacji w kwestii okoliczności popełniania przestępstw przez oskarżonego oraz osób, które z nim współdziałały.

Sąd ad quem trafnie wskazał bowiem, że M. J. ujawnił informacje o obu popełnionych przez siebie przestępstwach dopiero wówczas, gdy dowiedział się, o co jest podejrzany. Decydując się na współpracę z organami ścigania M. J. zdawał sobie zatem sprawę, że jedynie potwierdza posiadane przez te organy informacje. W tym kontekście Sąd ad quem słusznie odwołał się do uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2004 roku, z której wynika, że użyty w art. 60 § 3 k.k. termin "ujawni" oznacza przekazanie przez sprawcę organowi powołanemu do ścigania przestępstw określonych tym przepisem wiadomości dotychczas temu organowi nieznanych lub takich, które – według wiedzy sprawcy – są temu organowi nieznane (I KZP 24/04, OSNKW 2004/10/92).

To zaś sprawia, że bez znaczenia pozostaje okoliczność, iż oskarżony w sposób wyczerpujący wyjaśniał odnośnie przestępstwa popełnionego na szkodę D. C., skoro i tak nie mogło to w żaden sposób wpłynąć na uznanie go za tzw. „małego świadka koronnego”. Świadczy to zarazem o tym, że oskarżony nie mógł być subiektywnie przekonany, iż ujawnia informacje. Decydując się na współpracę z organami ścigania, musiał on bowiem wiedzieć, że jedynie potwierdza posiadane przez nie informacje.W uzasadnieniu zaskarżonego kasacją wyroku trafnie wyeksponowano również okoliczności, które wykluczają możliwość zastosowania art. 60 § 3 k.k. w odniesieniu do przestępstwa popełnionego na szkodę S. O.

W tym zakresie przed przesłuchaniem M. J. organy ścigania dysponowały już stosowną wiedzą, a dodatkowo oskarżony zataił fakt, że ugodził pokrzywdzonego nożem. Jedynie na marginesie – odnosząc się do wywodów zawartych w uzasadnieniu kasacji – wskazać należy na okoliczność, że M. J. oba przypisane mu przestępstwa popełnił w warunkach art. 64 § 2 k.k. Tym samym nawet hipotetycznie przyjmując, że gdyby wobec M. J. zachodziły rzeczywiście podstawy do zastosowania instytucji z art. 60 § 3 k.k., to jednak konkurencyjność obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia i obostrzenia kary stwarzałaby dla sądu a quo – zgodnie z art. 57 § 2 k.k. – możliwość zastosowania nadzwyczajnego złagodzenia albo obostrzenia kary albo też – rozumowanie a maiori ad minus – orzeczenia kary w zwykłych granicach ustawowego zagrożenia (zob. wyrok SN z dnia 12 sierpnia 2008 r., II KK 189/08, LEX nr 448963).

Kwestia ta nie pozostała również poza zakresem zainteresowania sądu odwoławczego (s. 70–71 uzasadnienia).Zaznaczyć jednocześnie należy, że uwaga obrońcy zawarta w uzasadnieniu kasacji, że do zbrodni nie stosuje się nadzwyczajnego obostrzenia kary nie jest do końca trafna. W istocie art. 64 § 3 k.k. stanowi o tym, że nie podnosi się górnej granicy kary. Samo obostrzenie kary pozbawienia wolności jest jednak obligatoryjne poprzez podwyższenie jej dolnej granicy. Innymi słowy, ustalenie że sprawca działał w warunkach opisanych w art. 64 § 2 k.k. pociągać będzie za sobą obostrzenie kary, nawet w przypadku zbrodni.

Powyższe uwagi nie dotyczą przy tym w ogóle przypisanego skazanemu przestępstwa z art. 158 § 3 k.k. i in. (gdyż nie stanowiło ono zbrodni), a w odniesieniu do przestępstwa zakwalifikowanego z art. 280 § 2 k.k. i in. zastosowanie instytucji określonej w art. 60 § 3 k.k. zostało trafnie i jednoznacznie wykluczone przez sądy I i II instancji orzekające w tej sprawie.Powyższe rozważania uprawniają do stwierdzenia, że Sąd Apelacyjny logicznie i rzeczowo odniósł się do wszystkich zarzutów apelacji obrońcy M. J., trafnie przesądzając o ich bezzasadności, a tym samym sprostał wymaganiom określonym w art. 457 § 3 k.p.k.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, przy czym kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążył skazanego.