Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 403/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation for negligent injury where defendant could not foresee the accident.

Numero d'incarto IV KK 403/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the private prosecutor against the acquittal of a woman accused of negligently causing injury to a child on a horse. The lower courts found that the defendant did not violate safety regulations and could not have objectively foreseen the accident given the circumstances. The court ruled that since the factual findings established the defendant's lack of foreseeability, the charge of misapplication of law was invalid and the acquittal stood.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 9 § 2 k.k.; Art. 157 § 3 k.k.: A cassation complaint alleging misapplication of law is inadmissible when it essentially contests factual findings regarding the defendant's ability to foresee the prohibited act.

Parole chiave

Generato dall'IA
misapplication of law negligent injury foreseeability of consequences acquittal maintenance cassation inadmissibility cose trasportate e animali sfuggiti causalità del colpo di frusta peste suina

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 9 § 2 k.k.
1 § 1 k.k., art. 9 § 2 k.k. i art.
Art. 157 § 3 k.k.
uniewinnionej od popełnienia czynu z art. 157 § 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w K.
Art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. uniewinnił oskarżoną, a kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa.Orzeczenie to zaskarżone zostało apelacją oskarżyciela posiłkowego M.
Art. 414 § 1 k.p.k.
na zasadzie art. 414 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 1 § 1 k.k.
W., w której zarzucono „obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 1 § 1 k.k., art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
akt IV KK 403/20 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 października 2020 r., sprawy E.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 403/20 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 157 § 3 k.k
uniewinnionej od popełnienia czynu z art. 157 § 3 k.k.
art. 414 § 1 k.p.k
na zasadzie art. 414 § 1 k.p.k.
art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k
z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 403/20 POSTANOWIENIE Dnia 7 października 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Waldemar Płóciennik na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 7 października 2020 r., sprawy E. R. uniewinnionej od popełnienia czynu z art. 157 § 3 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt IV Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 22 marca 2019 r., sygn. akt II K (…), p o s t a n o w i ł oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć oskarżyciela posiłkowego M.W. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

E. R. została oskarżona o to, że „w dniu 9 grudnia 2017 roku w Z. w województwie (…) nie zachowała zwykłych i nakazanych środków ostrożności wynikających z Uchwały Rady Gminy Z. z dnia 22 lipca 2016 roku, nr (…) oraz Regulaminu Obiektu >>B.<<, w trakcie wyprowadzania psa wabiącego się D., poprzez nietrzymanie go na uwięzi i założenie mu kagańca, nieumyślnie dopuściła do tego, iż pies ten wdarł się na teren stadniny C. i spłoszył ujeżdżanego przez małoletnią S. W. konia, co doprowadziło do jej upadku na podłoże, w wyniku którego wymieniona pokrzywdzona doznała obrażeń ciała w postaci skręcenia i naderwania stawu biodrowego, co skutkowało naruszeniem czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni”, tj. o przestępstwo z art. 157 § 3 k.k.Wyrokiem z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie o sygn. akt II K (…), Sąd Rejonowy w K. na zasadzie art. 414 § 1 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k. uniewinnił oskarżoną, a kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa.Orzeczenie to zaskarżone zostało apelacją oskarżyciela posiłkowego M.

W., w której zarzucono „obrazę przepisów prawa materialnego, a to art. 1 § 1 k.k., art. 9 § 2 k.k. i art. 157 § 3 k.k. w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym poprzez wyrażenie błędnego poglądu prawnego, iż w zachowaniu oskarżonej brak podstawowych elementów struktury przestępstwa, brak jest czynu w rozumieniu prawa karnego, brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy zachowaniem oskarżonej, a wystąpieniem skutku w postaci obrażeń pokrzywdzonej, w końcu brak jest realizacji znamion strony podmiotowej, co w konsekwencji doprowadziło do uniewinnienia oskarżonej na zasadzie art. 17 § 1 pkt 2 k.p.k., podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że zachowanie oskarżonej w pełni realizowało zarówno przedmiotowe jak i podmiotowe znamiona zarzucanego jej przestępstwa”.

W konsekwencji tego zarzutu skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uznanie oskarżonej za winną popełnienia zarzuconego jej czynu i wymierzenie jej kary zgodnie z wnioskiem oskarżyciela publicznego.Wyrokiem z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt IV Ka (…), Sąd Okręgowy w K. utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.Wyrok ten został zaskarżony w całości kasacją wniesioną przez pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego. Skarżący zarzucił rażące naruszenie prawa karnego materialnego, mogące mieć istotny wpływ na jego treść, a polegające na uznaniu, iż w stosunku do oskarżonej nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 9 § 2 k.k. i wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co pozwoliło na jej rozpoznanie na posiedzeniu w oparciu o przepis art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie należy przypomnieć, że kasacja jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, który – co do zasady – może być sporządzony jedynie przez podmiot kwalifikowany, dysponujący odpowiednią wiedzą prawniczą (przymus adwokacko – radcowski).

Wynika to z faktu, że kasacja służy od kończącego postępowanie prawomocnego orzeczenia sądu odwoławczego, a jej podstawą mogą być jedynie zarzuty rażącej obrazy prawa (art. 523 k.p.k.), co wyklucza możliwość bezpośredniego kwestionowania ustaleń faktycznych. Przypomnieć również trzeba, że zgodnie z art. 536 k.p.k. Sąd Najwyższy rozpoznaje kasację w granicach zaskarżenia i podniesionych zarzutów, a w zakresie szerszym – tylko w wypadkach określonych w art. 435, 439 i 455 k.p.k. W związku z tym, że w sprawie nie zachodzi żaden z wypadków nakazujących rozpoznanie kasacji w zakresie wykraczającym poza granice zaskarżenia i podniesione zarzuty, przedmiotem rozważań może być wyłącznie zarzut sformułowany nader zwięźle przez autora kasacji, rozwinięty nieco w uzasadnieniu nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Kasacja pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego jest oczywiście bezzasadna z kilku powodów.Po pierwsze, Sąd odwoławczy utrzymując w mocy wyrok Sądu Rejonowego nie stosował prawa materialnego, nie mógł więc naruszyć wskazanego w kasacji przepisu prawa.

Jak słusznie zauważono w odpowiedzi na kasację, rozważany zarzut stanowi nieco zmodyfikowane powielenie zarzutu apelacyjnego, do którego Sąd odwoławczy odniósł się stosownie do wymagań wynikających z art. 433 § 2 k.p.k. i 457 § 3 k.p.k. Kasacja nie zawiera żadnych zarzutów wskazujących na rażącą obrazę przepisów normujących przebieg postępowania odwoławczego. W szczególności trudno doszukać się twierdzeń, że Sąd Okręgowy nie rozpoznał wniesionej apelacji, czy też nie rozważył wszystkich wniosków i zarzutów zawartych w środku odwoławczym.

Przeciwnie, skarżący sam przyznaje, że w toku kontroli odwoławczej stwierdzono, odmiennie niż w orzeczeniu Sądu pierwszej instancji, że zachowanie oskarżonej było czynem w rozumieniu prawa karnego oraz że obrażenia, których doznała pokrzywdzona, pozostawały w związku przyczynowym z tym zachowaniem. Rzecz jednak w tym, że Sądu obu instancji zgodnie stwierdziły, że oskarżona swoim zachowaniem nie naruszyła reguł ostrożności, a skutek w postaci uszczerbku na zdrowiu nie był obiektywnie przewidywalny. Wskazane przesłanki, prowadzące w konsekwencji do uniewinnienia, kwestionowane są w kasacji przez postawienie zarzutu obrazy art. 9 § 2 k.k. Obraza prawa może polegać na błędnym zastosowaniu lub niezastosowaniu przepisu prawa materialnego, gdy są to przepisy o charakterze stanowczym, nieprawidłowej subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod przepis prawa materialnego lub niewłaściwej wykładni określonego przepisu prawa.

Co istotne, zarzut obrazy prawa ma charakter samoistny w tym sensie, że może być podnoszony jedynie wówczas, gdy nie są kwestionowane ustalenie faktyczne. Autor odpowiedzi na kasację zasadnie zauważył, że „zarzut sformułowany w kasacji mimo, iż formalnie dotyczy rażącej obrazy przepisu prawa materialnego, a to art. 9 § 2 k.k., w istocie takiego charakteru nie posiada, a zasadzony został, jak to wynika z lektury uzasadnienia kasacji, na polemice i kwestionowaniu niektórych z ustaleń faktycznych oraz wywodzenia stąd odmiennych niż Sąd Odwoławczy wniosków w zakresie przypisania oskarżonej znamion strony podmiotowej czynu”.

Przytoczone stanowisko potwierdzają wywody zawarte na stronie trzeciej kasacji. Skarżący w szczególności podnosi, że:- możliwość uwolnienia psa ze smyczy „w miejscach mało uczęszczanych” ma na celu zapewnienie bezpieczeństwa i nie może podlegać swobodnej ocenie,- fakt, że oskarżona nie spotkała nikogo na drodze nie oznacza, że było to miejsce bezpieczne,- oskarżona wynajmowała mieszkanie w K., była studentką i znała okolice, w których wyprowadzała psa,- wiedziała, że porusza się drogą wzdłuż gospodarstwa, w którym znajdują się zwierzęta, które mogą gwałtownie zareagować na agresję psów,- znała charakter psa i jego możliwe reakcje,- wydaje się rzeczą niemożliwą, by nie dostrzegła dziewczynki na koniu, poruszającej się po otwartej, równej przestrzeni.Twierdzenia te w większości pozostają w oczywistej sprzeczności z poczynionymi ustaleniami faktycznymi i nie mogą uzasadniać podniesienia zarzutu obrazy prawa materialnego.

Podobnie rzecz się ma z konkluzją skarżącego, iż „okoliczności zdarzenia dają podstawy do przypisania winy nieumyślnej w zakresie występku określonego w art. 157 § 3 kodeksu karnego, bowiem uświadamiała sobie możliwość popełnienia czynu zabronionego albo popełnienie takiego czynu mogła przewidzieć”. Wynikające z art. 9 § 2 k.k. przewidywanie przez sprawcę możliwości popełnienia czynu zabronionego i bezpodstawne liczenie na to, że do tego nie dojdzie lub brak przewidywania przez sprawcę możliwości popełnienia czynu zabronionego wówczas, gdy miał on możliwość i powinność takiego przewidywania to fakty podlegające dowodzeniu, jak inne znamiona typu czynu zabronionego.

Nie sposób więc mówić o obrazie art. 9 § 2 k.k. w sytuacji, gdy Sądy obu instancji ustaliły, że oskarżona nie przewidywała popełnienia czynu i nie mogła tego przewidzieć. Kierując się powyższym, orzeczono jak w dyspozytywnej części postanowienia.