Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 403/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses criminal appeal for inadmissibility due to improper statutory grounds under Polish Criminal Procedure Code.

Numero d'incarto IV KK 403/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland dismissed the criminal appeal without examination, ruling it inadmissible under the Criminal Procedure Code. The defense attempted to base the appeal on specific statutory grounds, but the Court found these grounds were legally inapplicable to the case facts and the imposed penalty. Consequently, the appeal was rejected because it violated the statutory limitations on criminal appeals established by the July 2000 amendment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 530 § 2 k.p.k.; Art. 531 § 1 k.p.k.: An appeal must be rejected if it relies on grounds not listed in Art. 523 § 1 k.p.k., and the Supreme Court may leave such an appeal unexamined if the lower court improperly accepted it.

Parole chiave

Generato dall'IA
criminal appeal inadmissibility statutory limitations July 2000 amendment improper grounds Supreme Court procedure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 531 § 1 k.p.k.
działając na podstawie art. 531 § 1 k.p.k., art.
Art. 626 § 1 k.p.k.
531 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. i art.
Art. 636 § 1 k.p.k.
i art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 518 k.p.k.
k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.
Art. 530 § 2 k.p.k.
Zgodnie zaś z przepisem art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu odwoławczego,
Art. 523 § 1 k.p.k.
gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.
Art. 439 k.p.k.
wymienionych w art. 439 k.p.k. Zatem a limine należało odrzucić
Art. 413 § 1 k.p.k.
osobistej, przepis art. 413 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 413 § 2 k.p.k.
osobistej, przepis art. 413 § 1 i 2 k.p.k.
Art. 13 § 1 k.k.w.
przewidzianej w art. 13 § 1 k.k.w. Nie stanowi także bezwzględnej przyczyny

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
V KZ 1/01
Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2001 r., V KZ 1/01, Lex Nr 51829)

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 403/11

POSTANOWIENIE

Dnia 30 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w Warszawie, Izba Karna, na posiedzeniu w składzie

następującym :

Przewodniczący: SSN Stanisław Zabłocki (spraw.)

po rozpoznaniu w dniu 30 grudnia 2011 r.

sprawy J. P.

skazanego z art. 284 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k.,

z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,

od wyroku Sądu Okręgowego

z dnia 14 lipca 2011 r.,

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego

z dnia 17 sierpnia 2010 r.,

postanowił

działając na podstawie art. 531 § 1 k.p.k., art. 626 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1

k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.

1) Pozostawić wniesioną kasację bez rozpoznania;

2) Kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć skazanego J.

P. UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 531 § 1 k.p.k. Sąd Najwyższy pozostawia bez rozpoznania

przyjętą kasację, jeżeli nie odpowiada ona przepisom wymienionym w art. 530 §

2 k.p.k. Zgodnie zaś z przepisem art. 530 § 2 k.p.k. prezes sądu odwoławczego,

do którego wniesiono kasację, powinien odmówić jej przyjęcia m.in. wówczas,

gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1 k.p.k.

Niestety, kasacja została przez prezesa sądu odwoławczego wadliwie

przyjęta, pomimo tego, że oparto ją na powodach, które w realiach procesowych

niniejszej sprawy nie mogły stanowić podstaw kasacyjnych i dlatego też

niezbędne było skorygowanie tego błędu na drodze określonej w art. 531 § 1

k.p.k.

Przy podejmowaniu rozstrzygnięcia w przedmiocie pozostawienia kasacji

bez rozpoznania Sąd Najwyższy miał na względzie to, że z powodu ograniczeń

ustawowych wprowadzonych w treści art. 523 k.p.k. w tzw. noweli lipcowej do

k.p.k. z 2000 r. oraz mając na uwadze rodzaj kary wymierzonej skazanemu w

niniejszej sprawie, kasacja mogła być wniesiona tylko z powodu uchybień

wymienionych w art. 439 k.p.k. Zatem a limine należało odrzucić

dopuszczalność oparcia kasacji wnoszonej w niniejszej sprawie na powodach

wymienionych w punktach : a – b oraz d - i zarzutu sformułowanego w

pierwszym tiret z tzw. petitum kasacji sporządzonej i podpisanej przez obrońcę

skazanego. Równie oczywista jest niedopuszczalność oparcia kasacji na

powodach wymienionych w punktach : a – i zarzutu sformułowanego w drugim

tiret z tzw. petitum kasacji.

Co więcej, nie jest również dopuszczalne oparcie tej kasacji na zarzucie

sformułowanym w punkcie c pierwszego tiret kasacji, bowiem wprawdzie

obrońca w punkcie tym odwołuje się do podstawy rzekomo określonej w art.

439 § 1 pkt 7 k.p.k. (w treści kasacji adwokat odwołuje się zresztą, zapewne w

wyniku oczywistej omyłki pisarskiej, do art. 4391 § 1 pkt 7 k.p.k., czyli do

jednostki redakcyjnej w ogóle nie występującej w przepisach polskiej procedury

karnej), a więc takiej, która teoretycznie mogłaby stanowić w wypadku

wymierzenia skazanemu kary wolnościowej przyczynę kasacyjną, tyle tylko, że

czyni to w sposób jawnie instrumentalny, zapewne właśnie po to, aby ominąć

ograniczenia kasacyjne wprowadzone w treści art. 523 k.p.k. nowelą z lipca

2000 r.

Jak zasadnie podnosi prokurator Prokuratury Okręgowej w pisemnej

odpowiedzi na kasację, nieuchylenie zabezpieczenia przez sąd odwoławczy w

zupełnie oczywisty sposób nie może być uznane za bezwzględną przyczynę

odwoławczą określoną w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k., jak i za jakąkolwiek inną

bezwzględną przyczynę odwoławczą. Co więcej, jak to słusznie skomentował

sąd ad quem w końcowej części (k. 59 maszynopisu) uzasadnienia swego

wyroku, w związku z zastrzeżeniami podnoszonymi przez J. P. w jego apelacji

osobistej, przepis art. 413 § 1 i 2 k.p.k. nie zawiera obowiązku rozstrzygania

przez sąd w wyroku co do zastosowanych wobec oskarżonego zabezpieczeń

majątkowych, dokonanych w związku z grożącymi mu dolegliwościami o

charakterze ekonomicznym. Tak więc substrat materialny, który został

określony w kasacji jako wada o charakterze kwalifikowanym, stanowiąca

rzekomo bezwzględny powód uchylenia orzeczenia, w ogóle nie stanowi

rażącego naruszenia prawa, a więc podstawy kasacyjnej, do której można

odwoływać się w wypadku skazania na bezwzględną karę pozbawienia

wolności.

Tylko dla porządku warto przypomnieć, że zgodnie z jednolitymi poglądami,

wyrażanymi w piśmiennictwie i orzecznictwie, o bezwzględnym powodzie

odwoławczym określonym w art. 439 § 1 pkt 7 k.p.k. można mówić nie

wówczas, gdy orzeczenie nie zawiera jakiegoś elementu, które zasadniczo

powinno zawierać, a jedynie wówczas, gdy w samej treści części dyspozytywnej

orzeczenia występuje takie wewnętrzne „pęknięcie”, iż spełnienie jednego z

zawartych w niej rozstrzygnięć musiałoby prowadzić do zignorowania innego z

rozstrzygnięć. Podkreśla się także, że nie każda sprzeczność orzeczenia

kwalifikuje się jako bezwzględna przyczyna odwoławcza, lecz tylko ta

sprzeczność, która uniemożliwia wykonanie orzeczenia. Musi więc chodzić o

sprzeczność zasadniczą i to taką, której nie da się usunąć w drodze

przewidzianej w art. 13 § 1 k.k.w. Nie stanowi także bezwzględnej przyczyny

odwoławczej

sprzeczność

między

treścią

samego

orzeczenia

a

jego

uzasadnieniem, a tym bardziej sprzeczności w treści samego uzasadnienia

orzeczenia.

Na koniec wypada też wskazać, że zarówno samo formalne powołanie

się na uchybienia wymienione w art. 439 k.p.k., jak i całkowicie bezpodstawne

nazwanie takim uchybieniem sytuacji, która bez wątpienia nie stanowi

naruszenia prawa wymienionego w tym przepisie, nie czyni dopuszczalną

kasacji podlegającej ograniczeniom przewidzianym w art. 523 § 2 k.p.k. w

brzmieniu ustalonym w noweli lipcowej z 2000 r. (por. tezę 2. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2001 r., V KZ 1/01, Lex Nr 51829)

Właśnie kontrola prowadzona w trybie art. 530 § 2 k.p.k. na szczeblu sądu

odwoławczego, a jeśli ona okazała się wadliwa, kontrola przeprowadzana w

trybie określonym w art. 531 § 1 k.p.k., ma spełniać podstawową rolę w

eliminowaniu

jawnie instrumentalnych przypadków określania mianem

bezwzględnej podstawy odwoławczej uchybień, które zgodnie z wypracowaną

linią orzecznictwa do tej kwalifikowanej grupy uchybień w sposób oczywisty

nie należą, a tym bardziej nadawania takiego miana procedowaniu, które w

równie oczywisty sposób nie stanowi jakiegokolwiek uchybienia.

Z przedstawionych wyżej powodów orzeczono jak w części dyspozytywnej

postanowienia, o kosztach postępowania kasacyjnego rozstrzygając zgodnie z

art. 626 § 1 k.p.k. i art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.