Criminal cassation dismissed as obviously groundless due to lack of new evidence or legal error.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal cassation as obviously groundless, ruling that the defense's arguments failed to meet the strict requirements for cassation review. The defense argued for a retrial based on alleged procedural errors and factual mistakes regarding witness testimony and drug quantities, but the court found the lower courts' evidence evaluation sufficient and unchallenged. Consequently, the cassation was rejected under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code, and the defendant was exempted from court costs due to their current situation.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the cassation court finds that the lower court's evaluation of evidence was correct and the appellant's arguments do not constitute a significant legal error warranting a retrial.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 4/21 POSTANOWIENIE Dnia 11 lutego 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 k.p.k.), po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2021 r., sprawy W. P.skazanego z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. i in. z powodu kasacji obrońcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 9 lipca 2020 r., sygn. akt II AKa (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K.z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt V K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwolnić skazanego od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne;
3. zasądzić od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu adw. R. P. – Kancelaria Adwokacka w K. - kwotę 738,00 zł (siedemset trzydzieści osiem), w tym 23 % VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Sąd Okręgowy w K., wyrokiem z 13 listopada 2019 r., uznał W. P. za winnego popełnienia czterech przestępstw z art. 56 ust. 1 i 3 ustawy z 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w brzmieniu sprzed nowelizacji 9 grudnia 2011 r. (dalej: u.p.nark.) w związku z art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. oraz przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 u.p.nark. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k., za które wymierzył mu karę łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności i karę łączną grzywny w ilości 200 stawek dziennych po 10 zł każda.
Sąd Apelacyjny w (…), po rozpoznaniu w dniu 9 lipca 2020 r. apelacji obrońcy co do winy, utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok.Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca, podnosząc dwa zarzuty rażącego i mogącego mieć istotny w pływ na treść orzeczenia naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. W konsekwencji autor kasacji zażądał uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.W pierwszym rzędzie warto zwrócić uwagę – co zresztą dostrzegł autor odpowiedzi na kasację – na znaczącą zbieżność zarzutów apelacyjnych i kasacyjnych.
Co prawda skarżący podjął próbę zakamuflowania tego przez powołanie przepisów określających powinności instancji ad quem, ale zabieg ten nie mógł się powieźć, tym bardziej że sformułowane tezy nosiły cechy niedopuszczalnego w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Wolno przyjąć, że było to usiłowanie skłonienia Sądu Najwyższego do zweryfikowania dokonanej w toku niniejszego procesu oceny materiału dowodowego, która legła u podstaw przypisania W. P. winy.Przechodząc na grunt konkretnych zarzutów – a tylko w ich granicach mógł Sąd Najwyższy, co do zasady, się poruszać (art. 536 k.p.k.), należało stwierdzić, że Sąd odwoławczy w sposób zwięzły, acz całkowicie wystarczający, wykazał, dlaczego ocena dowodów, zwłaszcza o kluczowym znaczeniu relacji J.
B., W. S. i B. G., dokonana przez Sąd pierwszej instancji zasługiwała na aprobatę. Argumentacja Sądu ad quem w tym zakresie nie wymagał ani poszerzenia, ani pogłębienia. Tylko na marginesie trzeba zaznaczyć, że wspomniane depozycje wcale nie były dowodami pośrednimi. Przeciwnie, nosiły cechy dowodów pierwotnych, gdyż osoby te zetknęły się bezpośrednio z faktami mającymi znaczenie prawne, to znaczy z zachowaniami skazanego uznanymi już to za nielegalne wprowadzenie do obrotu środków odurzających, już to za wewnątrzwspólnotowe zakazane przez prawo nabycie takich środków.Wyczerpująco i przekonywająco Sąd drugiej instancji odniósł się krytycznie do poglądu obrońcy o niemożności przyjęcia, że w niniejszej sprawie wchodziły w grę ,,znaczne ilości środka odurzającego”.W tym stanie rzeczy zarzuty obrońcy o nierozważeniu w sposób wymagany przez art. 433 § 2 k.p.k. wszystkich twierdzeń wyartykułowanych w apelacji nie zasługiwały ewidentnie na uznanie, co w efekcie skutkowało oddaleniem kasacji w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.
Aktualna sytuacja skazanego skłoniła Sąd Najwyższy do zwolnienia go od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne (art. 624 § 1 k.p.k.).