Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 4/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for challenging factual findings and procedural errors in a robbery case.

Numero d'incarto IV KK 4/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claims regarding procedural violations and evidentiary errors. The defense argued that the lower courts improperly relied on presumptions and failed to apply specific procedural articles concerning the robbery charge. The court ruled that factual findings and evidence evaluation were properly reviewed by the appellate court, making the cassation grounds inadmissible.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 537 § 1 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded when it challenges factual findings or evidence evaluation that were properly subject to review by the appellate court, rather than raising admissible procedural violations.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal factual findings review evidence evaluation standard obviously unfounded appeal procedural violation claim

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 7 k.p.k.
podniesiono zarzuty:1.rażącego naruszenia prawa procesowego, w szczególności zaś dyspozycji art. 7 k.p.k. w stosunku do ustaleń stanowiących podstawę uznania oskarżonego P.
Art. 397 § 1 k.p.k.
dyspozycji art. 397 § 1 k.p.k. odnośnie zarzutu opisanego w pkt.
Art. 91 § 1 k.k.
co do powyższego zarzutu,4.obrazy przepisu art. 91 § 1 k.k. poprzez nieuzasadnione przyjęcie instytucji ciągu przestępstw, w sytuacji braku wystarczających dowodów do uznania oskarżonego za winnego jednego z czynów objętych powyższą instytucją (zarzutu z pkt.
Art. 537 § 1 k.p.k.
Przedstawione wyższej względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 1 k.p.k. i art.
Art. 535 § 3 k.p.k.
i art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak w postanowieniu.
art. 158 § 1 k.k
P.‎skazanego z art. 158 § 1 k.k.
art. 64 § 1 k.k
z art. 64 § 1 k.k., i inne‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 10 września 2013 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.‎z dnia 20 grudnia 2012 r.
art. 7 k.p.k
podniesiono zarzuty:1.rażącego naruszenia prawa procesowego, w szczególności zaś dyspozycji art. 7 k.p.k.
art. 280 § 1 k.k
za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 1 k.k.
art. 397 § 1 k.p.k
dyspozycji art. 397 § 1 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 4/14 POSTANOWIENIE Dnia 25 lutego 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz na posiedzeniu po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 25 lutego 2014 r., w sprawie P. P.‎skazanego z art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k., i inne‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego‎od wyroku Sądu Okręgowego w G.‎z dnia 10 września 2013 r., ‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w G.‎z dnia 20 grudnia 2012 r. I. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. Z. P. - Kancelaria Adwokacka w G. kwotę 442 zł i 80 gr. (czterysta czterdzieści dwa złote i osiemdziesiąt groszy), w tym 23 % podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie kasacji na rzecz skazanego P. P.; III. obciąża skazanego P. P. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

W kasacji obrońcy skazanego P. P. podniesiono zarzuty:1.rażącego naruszenia prawa procesowego, w szczególności zaś dyspozycji art. 7 k.p.k. w stosunku do ustaleń stanowiących podstawę uznania oskarżonego P. P. za winnego popełnienia przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. opisanego w punkcie III aktu oskarżenia,2.naruszenia prawa procesowego, poprzez niezastosowanie przez Sąd Rejonowy w G. dyspozycji art. 397 § 1 k.p.k. odnośnie zarzutu opisanego w pkt. III aktu oskarżenia, wobec braku przedstawienia przez oskarżyciela jakichkolwiek dowodów potwierdzających zaistnienie przestępstwa opisanego w powyższym punkcie,3.naruszenia przez Sąd Okręgowy w G. zasady swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie w ślad za Sądem Rejonowym w G. domniemań co do zaistnienia przestępstwa opisanego w pkt III aktu oskarżenia oraz winy oskarżonego P. P. co do powyższego zarzutu,4.obrazy przepisu art. 91 § 1 k.k. poprzez nieuzasadnione przyjęcie instytucji ciągu przestępstw, w sytuacji braku wystarczających dowodów do uznania oskarżonego za winnego jednego z czynów objętych powyższą instytucją (zarzutu z pkt.

III aktu oskarżenia).Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadną i jej oddalenie.Kasacja jest oczywiście bezzasadna.Odnosząc się do poszczególnych zarzutów kasacyjnych Sąd Najwyższy zważył, co następuje;Ad.

1. Pierwszy zarzut kasacji tylko pozornie dotyczy naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż z jego treści wynika, że skarżący kwestionuje „ustalenia stanowiące podstawę uznania oskarżonego P. P. za winnego”, a zatem zarzut dotyczy ustaleń faktycznych, co nie jest dopuszczalne w postępowaniu kasacyjnym. Jeśli zaś chodzi o podnoszone naruszenie przepisu art. 7 k.p.k., to trzeba też zauważyć, że Sąd I instancji (por. s. 9 – 10 uzasadnienia wyroku) poddał dowód z wyjaśnień i zeznań M. S. starannej ocenie, nie przekraczając dyrektyw zawartych w art. 7 k.p.k. Poprawność ustaleń faktycznych, co do popełnienia przestępstwa rozboju w nieustalonym sklepie w K. (zarzut z pkt III aktu oskarżenia), oraz ocena dowodów w tym zakresie, były przedmiotem zarzutu apelacyjnego i zostały poddane ocenie przez Sąd Okręgowy w G., z zachowaniem wymogów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. (s. 8 – 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku).Ad.

2. Zarzut dotyczy postępowania przed Sądem Rejonowym w G., a nie postępowania przed Sądem odwoławczym. Ponadto, jak wynika z treści uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w G., brak było podstaw do zastosowania art. 397 k.p.k. W uzasadnieniu aktu oskarżenia wskazano dowody, na podstawie których postanowiono zarzut z pkt. III aktu oskarżenia (k. 428), zatem niezasadne jest twierdzenie, że istniały w tym zakresie istotne braki. Ad.

3. Zarzut ten w realiach sprawy jest zupełnie dowolny. Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje jednoznacznie, że Sąd Okręgowy w G. zaakceptował ocenę dowodów dokonaną przez Sąd I instancji w zakresie czynu z pkt. III aktu oskarżenia. Na stronach 8 – 10 uzasadnienia zaskarżonego wyroku przedstawione zostały argumenty, dla których wyjaśnienia i zeznania M. S. uznano za wiarygodne. Nie można zatem skutecznie zarzucać Sądowi II instancji, że opierał się na „domniemaniach” przyjętych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.Ad.

4. Istotę tego zarzutu ustalić można tylko dzięki uwagom na stronie 5 kasacji – gdzie jej autor stwierdza, że niedopuszczalne było zastosowanie konstrukcji ciągu przestępstw, wobec braku ustaleń co do miejsca i okoliczności popełnienia czynu zarzucanego w pkt. III aktu oskarżenia. Zarzut ten jest niezasadny, gdyż Sąd Rejonowy w G. ustalił w oparciu o wyjaśnienia M. S. sposób popełnienia tego czynu zabronionego, jak i jego przybliżony czas (zob. s. 9 uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w G.), a ustalenia te uzasadniały przyjęcie ciągu przestępstw. Kwestia ta dotyczy prawidłowości wyroku Sądu Rejonowego w G. i była badana przez Sąd II instancji (zob. s. 13 uzasadnienia zaskarżonego wyroku). Przedstawione wyższej względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy, z mocy art. 537 § 1 k.p.k. i art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak w postanowieniu.