Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 399/11 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation on statute of limitations extension due to victim's supplementary indictment filing.

Numero d'incarto IV KK 399/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the appellant's cassation regarding the statute of limitations and procedural defects. The victim filed a supplementary indictment after the preliminary investigation phase ended without an in personam stage, which legally extended the prosecution period under the Criminal Code. The court ruled that this procedural action validly extended the limitation period, while other procedural complaints were inadmissible or clearly unfounded.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 55 § 1 k.p.k. w zw. z art. 330 § 2 k.p.k.; Art. 101, 102 k.k.: If the preliminary investigation phase did not reach the in personam stage, the victim's supplementary indictment initiates proceedings against a person, extending the limitation period according to Art. 102 k.k.

Parole chiave

Generato dall'IA
statute of limitations extension supplementary indictment preliminary investigation phase in personam stage public prosecution offense procedural defect cassation victim's right to prosecute

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 55 § 1 k.p.k. w zw. z art. 330 § 2 k.p.k.
wniesionym zgodnie z art. 55 § 1 k.p.k. w zw. z art. 330 § 2 k.p.k., a więc w
Art. 101 k.k.
nastąpi to w okresie przewidzianym w art. 101 k.k., przedłużenie okresu
Art. 102 k.k.
stosownie do reguł określonych w art. 102 k.k.
Art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. oraz w art.
Art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k.
art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.
Art. 523 § 2 k.p.k.
względu na wyraźną treść art. 523 § 2 k.p.k. zarzuty takie nie mogły
Art. 11 ust. 4 u.z.n.k.
2 i 3 k.p.k.) i materialnego (art. 11 ust. 4 u.z.n.k.).
art. 55 § 1 k.p.k
wniesionym zgodnie z art. 55 § 1 k.p.k.
art. 330 § 2 k.p.k
1 k.p.k. w zw. z art. 330 § 2 k.p.k. subsydiarnego aktu oskarżenia jest
art. 101 k.k
nastąpi to w okresie przewidzianym w art. 101 k.k., przedłużenie okresu

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
wyrok SN z dnia 6 lutego 1997 r., II KKN 138/96
post. SN z dnia 4 grudnia 2001 r., II KKN 175/99

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

POSTANOWIENIE Z DNIA 15 MAJA 2012 R.

IV KK 399/11

Skoro w toku postępowania przygotowawczego nie nastąpiła faza in

personam, to wniesienie przez pokrzywdzonego do sądu w trybie art. 55 §

1 k.p.k. w zw. z art. 330 § 2 k.p.k. subsydiarnego aktu oskarżenia jest

czynnością powodującą wszczęcie postępowanie przeciwko osobie; jeżeli

nastąpi to w okresie przewidzianym w art. 101 k.k., przedłużenie okresu

przedawnienia karalności przestępstwa publicznoskargowego następuje

stosownie do reguł określonych w art. 102 k.k.

Przewodniczący: sędzia SN D. Świecki.

Sędziowie: SN R. Malarski (sprawozdawca), SA (del. do SN) D.

Kala.

Prokurator Prokuratury Generalnej: K. Parchimowicz.

Sąd Najwyższy w sprawie Artura C., skazanego z art. 23 ust. 2

ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, po rozpoznaniu w Izbie

Karnej na rozprawie w dniu 15 maja 2012 r., kasacji, wniesionej przez

obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w C. z dnia 18 lipca 2011

r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w C. z dnia 12 marca

2009 r.,

1)

o d d a l i ł kasację w części podnoszącej uchybienia wymienione w

art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. oraz w art. 439

§ 1 pkt 1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. jako oczywiście

bezzasadną;

2)

p o z o s t a w i ł bez rozpoznania kasację w pozostałym zakresie (...).

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w C., wyrokiem z 12 marca 2009 r., uznał Adama C.

za winnego popełnienia w okresie od 1999 r. do końca 2002 r. występku

określonego w art. 23 ust. 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu

nieuczciwej konkurencji – Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 (dalej: u.z.n.k.)

i wymierzył mu za to karę grzywny w ilości 100 stawek dziennych, każda w

wysokości 50 zł, a nadto orzekł wobec oskarżonego środek karny z art. 41

§ 2 k.k. na okres 5 lat. Sąd Okręgowy w C., po rozpoznaniu w dniu 18 lipca

2011 r. apelacji obrońcy, utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok,

uznając złożony środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego wniósł

obrońca, podnosząc – z jednej strony uchybienia z art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k.

w zw. z art. 17 § 1 pkt 6 k.p.k. (przedawnienie karalności) i z art. 439 § 1 pkt

1 k.p.k. w zw. z art. 40 § 1 pkt 6 k.p.k. (iudex inhabilis), a z drugiej – rażące

naruszenie prawa procesowego (art. 4, 6, 7, 41 § 1, 92, 410, 433 § 2, 457 §

2 i 3 k.p.k.) i materialnego (art. 11 ust. 4 u.z.n.k.). W konsekwencji zażądał

uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu

w C. do ponownego rozpoznania.

Prokurator Okręgowy w C. w odpowiedzi na kasację ocenił skargę

jako oczywiście bezzasadną i domagał się jej oddalenia na posiedzeniu bez

udziału stron. Obecny na rozprawie kasacyjnej prokurator Prokuratury

Generalnej wniósł o oddalenie kasacji w części podnoszącej uchybienia z

art. 439 § 1 k.p.k. jako oczywiście bezzasadnej, a w pozostałym zakresie o

pozostawienie jej bez rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja w części wskazującej na istnienie bezwzględnych powodów

odwoławczych okazała się bezzasadna – i to w stopniu oczywistym.

Ustawowe zagrożenie przewidziane w art. 23 ust. 1 u.z.n.k., który

stanowił podstawę wymiaru kary, to jest grzywna, ograniczenie wolności i

pozbawienie wolności do 2 lat, obowiązuje w brzmieniu ustalonym przez

art. 5 § 2 pkt 32 ustawy z 6 czerwca 1997 – Przepisy wprowadzające

Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 554 i Nr 160, poz. 1083) i weszło w życie

z dniem 1 września 1998 r. Do wskazanego przestępstwa ma więc

zastosowanie art. 101 § 1 pkt 4 k.k. (a nie, jak błędnie odnotował skarżący,

pkt 5, który został uchylony przez ustawę z 3 czerwca 2005 r. – Dz. U. Nr

132, poz. 1109), według którego karalność obwarowanego taką sankcją

przestępstwa ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynęło 5 lat.

Uwzględniając regulację z art. 101 § 3 k.k. (jeżeli dokonanie przestępstwa

zależy od nastąpienia określonego w ustawie skutku, bieg przedawnienia

rozpoczyna się od czasu, gdy skutek nastąpił), trzeba przyjąć, że in

concreto okres przedawnienia o charakterze względnym upłynął w dniu 31

grudnia 2007 r.

Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy kluczowe znaczenie miała

jednak odpowiedź na pytanie, czy w okresie przewidzianym w art. 101 § 1

pkt 4 k.k. wszczęto postępowanie przeciwko Arturowi C. i czy miała w

stosunku do niego zastosowanie instytucja z art. 102 k.k. Według

skarżącego,

w

terminie

lat

od

popełnienia

przestępstwa

nie

przedstawiono oskarżonemu zarzutów, a więc siłą rzeczy nie doszło wobec

niego do przedłużenia przedawnienia karalności. Zdaniem natomiast autora

odpowiedzi na kasację, rozwiązanie z art. 102 k.k. wchodziło tu w rachubę,

tyle że przesłankę przedłużającą okres przedawnienia karalności wiązać

należało z pierwszym wyrokiem skazującym, który zapadł w dniu 9 lipca

2007 r.

Jakkolwiek prokuratorskie podejście wykluczało możliwość przyjęcia

w rozpoznawanej sprawie przedawnienia karalności, to jednak bazowało

ono na wadliwym założeniu. Z kolei punkt widzenia obrońcy jawił się jako w

całości z gruntu fałszywy.

Analizę zagadnienia prawnego, rysującego się na tle konkretnego

układu

procesowego,

postępowaniu

wypadało

zainicjowanym

rozpocząć

aktem

od

konstatacji,

oskarżenia

że

w

pokrzywdzonego,

wniesionym zgodnie z art. 55 § 1 k.p.k. w zw. z art. 330 § 2 k.p.k., a więc w

sytuacji,

gdy

pokrzywdzony

uprzednio

uruchomił

sądową

kontrolę

postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego

bądź o umorzeniu tego postępowania, albo w ogóle nie istnieje w sensie

formalnym etap postępowania przygotowawczego (to przy odmowie jego

wszczęcia), albo też występuje on w postaci okrojonej, czy wręcz

szczątkowej

(to

przy

umorzeniu

postępowania

przygotowawczego).

Pozostawiając poza zakresem dociekań sytuację, gdy postępowanie

przygotowawcze wkroczyło w fazę in personam (nie miało to wszak miejsca

w odniesieniu do Artura C., jako że powtórne umorzenie śledztwa nastąpiło

jeszcze na etapie in rem), wolno stwierdzić: skoro w toku postępowania

przygotowawczego nie nastąpiła faza in personam, to wniesienie przez

pokrzywdzonego do sądu w trybie art. 55 § 1 k.p.k. w zw. z art. 330 § 2

k.p.k.

subsydiarnego

aktu

oskarżenia

jest

czynnością

powodującą

wszczęcie postępowanie przeciwko osobie; jeśli nastąpi to w okresie

przewidzianym

w

art.

k.k.,

karalność

danego

przestępstwa

publicznoskargowego ulega przedłużeniu stosownie do reguł określonych w

art. 102 k.k.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, trzeba odnotować, że akt

oskarżenia przeciwko Arturowi C. wpłynął do sądu właściwego w dniu 15

września 2005 r., czyli przed upływem 5-letniego okresu przedawnienia o

charakterze względnym z art. 101 § 1 pkt 4 k.k., a więc przedawnienie

zarzucanego oskarżonemu przestępstwa uległo przedłużeniu o dalsze 5 lat,

zgodnie z dyspozycją art. 102 k.k. Według wyłożonej regulacji upływ

przedawnienia o charakterze bezwzględnym nastąpiłby dopiero w dniu 31

grudnia 2012 r.

Dużo mniej obszernej argumentacji wymagało odparcie zarzutu

forsującego uchybienie z art. 439 § 1 pkt 1 k.p.k. (w części wstępnej kasacji

chyba omyłkowo powołano pkt 6). Wystarczy tylko przypomnieć, że od

dawna w judykaturze ugruntowany jest pogląd, iż art. 40 k.p.k., który jako

wyjątkowy nie powinien podlegać interpretacji rozszerzającej, nie wyłącza

możliwości nawet kilkakrotnego orzekania przez tego samego sędziego w

tej samej sprawie w drugiej instancji, w sytuacji gdy orzeczenie sądu

odwoławczego nigdy nie było uchylone (zob. wyrok SN z dnia 6 lutego 1997

r., II KKN 138/96, OSNKW 1997, z. 7-8, poz. 62). Zapatrywanie to jest

powszechnie aprobowane, a odstąpienie od niego oznaczałoby sięgnięcie

po wykładnię contra legem, której stosowanie jest generalnie zakazane.

Kasację natomiast w zakresie podnoszącym zarzuty obrazy art. 4

k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 7 k.p.k., art. 41 § 1 k.p.k. w zw. z art. 42 § 1 k.p.k.,

art. 92 k.p.k., art. 410 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k., art. 457 § 2 i 3 k.p.k. oraz

art. 11 ust. 4 u.z.n.k. należało potraktować jako niedopuszczalną. Ze

względu na wyraźną treść art. 523 § 2 k.p.k. zarzuty takie nie mogły

stanowić podstawy kasacji i w konsekwencji nie mogły w ogóle podlegać

rozpoznaniu. W tej części zatem kasację obrońcy wypadało – w zgodzie z

utrwaloną już linią orzecznictwa (zob. post. SN z dnia 4 grudnia 2001 r., II

KKN 175/99, OSNKW 2001, z. 5-6, poz. 46) – pozostawić bez rozpoznania

(art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 530 § 2 k.p.k.).