Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for repetitive evidence requests delaying proceedings.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defense argued that the lower court's decision to reject evidence requests violated the right to defense and proper reasoning requirements. The court held that the defense had already submitted identical requests multiple times, and the lower court correctly denied them to prevent procedural delay.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.: Repeated requests for the same evidence aimed solely at prolonging proceedings constitute an abuse of rights and justify dismissal as obviously unfounded.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 393/16 POSTANOWIENIE Dnia 22 listopada 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 22 listopada 2016 r., sprawy D. K. R.skazanego z art.178a § 4 kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt VI Ka (…)zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt IV K (…) oddala kasację jako oczywiście bezzasadną, a kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego.
UZASADNIENIE
W kasacji obrońca skazanego D. K. R. zarzucił:I. rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 170 § 3 k.p.k. i art. 94 § 1 k.p.k. poprzez błędne sporządzenie uzasadnienia postanowienia z dnia 21 czerwca 2016 r. oddalającego wnioski dowodowe obrońcy na rozprawie apelacyjnej, z uwagi na sprzeczność pomiędzy podaną podstawą prawną oddalenia wniosku dowodowego (art. 170 § I pkt 5 k.p.k.) a treścią uzasadnienia postanowienia (art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.), skutkującym uniemożliwieniem oskarżonemu poznania toku rozumowania sądu przy oddalaniu wniosku dowodowego, a co za tym idzie uniemożliwieniem kontroli kasacyjnej słuszności decyzji sądu orzekającego;II. rażące naruszenie prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, a to art. 170 § 1 pkt 2 i 5 k.p.k. w zw. z art. 6 k.p.k. poprzez niesłuszne oddalenie wniosków dowodowych oskarżonego, brak należytego uzasadnienia stanowiska w tym zakresie, co w stopniu rażącym ograniczyło prawo do obrony D.
K. R.Podnosząc te zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt VI Ka (...), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 8 marca 2016 r., sygn. akt IV K (...), oraz przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Rejonowej w K. w pisemnej odpowiedzi na tę kasację, wniósł o uznanie kasacji za oczywiście bezzasadną i jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Nie można podzielić zarzutu z pkt I kasacji.W przedmiotowej sprawie dopuszczono dowody z opinii biegłych z zakresu toksykologii na okoliczność znajdowania się D.
K. R. w czasie czynu pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych. Kolejno opinia z dnia 28 stycznia 2015 r., opinia z dnia 2 lipca 2015 r. oraz ustna uzupełniająca opinia biegłych przeprowadzona na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. w wyniku uwzględnienia wniosku obrońcy D. K. R., wykazały, że w chwili czynu w krwi oskarżonego znajdowała się substancja z grupy kannabinoli delta-9-tetrahydrokannbinolu o stężeniu 2,7 ng/ml oraz kwasu delta-9-tetrahydrokannbinolowego o stężeniu 29,4 ng/ml, przy czym delta-9-tetrahydrokannbinol jest substancją psychotropową z grupy II-P zaliczaną do środków odurzających z grupy l-N w myśl art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii oraz załączników 1 i 2 do tej ustawy, zaś oznaczona zawartość czynnika aktywnego świadczy o paleniu marihuany w dniu popełnienia czynu zabronionego.Złożenie zatem kolejnego wniosku dowodowego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego toksykologa, jak również wniosku o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego psychiatry, które to dowody miały rozstrzygnąć okoliczność czy oskarżony w chwili zdarzenia znajdował się pod wpływem środka odurzającego, jak również żądanie ponownego przeprowadzenia wywiadu środowiskowego dotyczącego oskarżonego pomimo iż taki wywiad został już uprzednio w sprawie przeprowadzony, w sposób oczywisty zmierzało do przedłużenia postępowania (por. art. 170 § 1 k.p.k. pkt 5 k.p.k.).Trafnie podnosi Autor pisemnej odpowiedzi na kasację, że, cyt.
„w warunkach niniejszej sprawy obrońca skazanego w toku całego postępowania karnego miał możliwość składania wniosków dowodowych, co też czynił, a wnioski te zostały przez Sąd pierwszej instancji uwzględnione. Nie znajduje jednak ochrony w treści art. 170 § 2 k.p.k. postępowanie obrońcy polegające na notorycznym składaniu tożsamych wniosków dowodowych na te same okoliczności, jak czyni to obrońca skazanego w sprawie niniejszej, w której biegli trzykrotnie wypowiadali się na okoliczności, co do których obrońca domaga się przeprowadzenia czwartej ekspertyzy, wydając przy tym każdorazowo opinie kategoryczne, a przy tym w pełni wiarygodne.
Biorąc więc pod uwagę zarówno treść samych wniosków dowodowych, okoliczności, na jakie miały być przeprowadzone kolejne dowody, ich uzasadnienie (bądź jego brak, jak w przypadku wniosku o ponowne przeprowadzenie wywiadu środowiskowego), etap, na jakim obrońca skazanego z wnioskami tymi wystąpił, należy stwierdzić, że Sąd Odwoławczy słusznie uznał, że wnioski te w sposób oczywisty zmierzają do przedłużenia postępowania, a wobec tego zasadnie oddalił je na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.”Równie oczywiście bezzasadny jest zarzut z pkt II.
Skomprymowane uzasadnienie postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 czerwca 2016 r., jest uzasadnieniem wystarczającym w rozumieniu art. 95 § 1 pkt. 5 k.p.k. Nie można też sensownie wywodzić, że w realiach sprawy treść w/w postanowienia ograniczyła prawo do obrony D. K. R. w postępowaniu apelacyjnym przed Sądem Okręgowym w K.. Jak słusznie zauważono w pisemnej odpowiedzi na kasację, cyt. „prawa oskarżonego do obrony, nie można utożsamiać z uprawnieniem do paraliżowania toku postępowania w sprawie, poprzez składanie wniosków dowodowych, tożsamych w treści jak i w zakresie tezy dowodowej, którą mają wykazać, z wnioskami wcześniej już zgłaszanymi, albowiem w tym właśnie zakresie zasada wyrażona w art. 6 k.p.k. doznaje ograniczenia ze strony art. 170 § 1 pkt 5 k.p.k.”Przedstawione wyżej względy zdecydowały, że Sąd Najwyższy, z mocy art. 535 § 3 k.p.k., rozstrzygnął jak w postanowieniu.