Supreme Court dismisses stay of execution request due to lack of prima facie case for acquittal.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defense's request to suspend the execution of the first-instance judgment. The defense argued that the victim failed to file a complaint for a specific unfair competition offense and that the victim's representative lacked authority, claiming these were fatal procedural errors. The court determined that the primary charge relied on a non-prosecutable offense combined with a non-prosecutable joint offense, meaning the defense did not demonstrate a real prospect of total acquittal required to suspend execution.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 532 § 1 k.p.k.; Art. 9 § 2 k.k.w.: The institution of suspending execution of a judgment is an exception to the principle of immediate enforceability and applies only when the cassation charges have high rank and a high probability of success, creating a prospect of acquittal or dismissal of proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 392/24 POSTANOWIENIE Dnia 27 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Paweł Kołodziejski w sprawie E.G. i H.S. skazanych z art. 296 § 1 i 2 k.k. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27 listopada 2024 r., wniosku obrońcy skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Białymstoku z dnia 28 listopada 2023 r., sygn. akt VIII Ka 928/22, zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Białymstoku z dnia 20 kwietnia 2022 r., sygn. akt XIII K 439/18, na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario, p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W dniu 10 września 2024 r. do Sądu Najwyższego wpłynęła kasacja obrońcy skazanych E.G. i H.S., który wyrok sądu odwoławczego zaskarżył w całości. W wywiedzionej kasacji obrońca podniósł „rażącą obrazę przepisów postępowania stanowiącą bezwzględną przyczynę odwoławczą, tj.1.art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 10 k.p.k. oraz w zw. z art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 1233) (dalej: u.z.n.k.) poprzez nieuchylenie wyroku Sądu I instancji i skazanie:1.E.G.
– za czyn z art. 296 § 1 i § 2 k.k. w zb. z art. 23 ust. 1 u.z.n.k. w zw. z art. 12 k.k., w zw. z art. 11 § 2 k.k., w zw. z art. 4 § 1 k.k.,2.H.S. – za czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 296 § 1 i § 2 k.k. w zb. z art. 23 ust. 1 u.z.n.k. w zw. z art. 12 k.k., w zw. z art. 11 § 2 k.k., w zw. z art. 4 § 1 k.k.,- w sytuacji gdy pokrzywdzony, którym w niniejszej sprawie pozostaje P.C. sp. z o. o., nie złożył wniosku o ściganie czynu stypizowanego w art. 23 ust. 1 u.z.n.k., co uniemożliwia skazanie E. G. oraz H.S. za ten czyn;3.art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 49 § 1 k.p.k., w zw. z art. 53 k.p.k., w zw. z art. 51 § 1 k.p.k. oraz w zw. z art. 201 § 1 k.s.h., poprzez nieuchylenie wyroku Sądu I instancji, w sytuacji gdy wtoku przedmiotowego postępowania, uprawnienia pokrzywdzonego – P. sp. z o. o. - a następnie uprawnienia oskarżyciela posiłkowego wykonywała K.M., tj. osoba nieposiadająca uprawnienia do reprezentowania pokrzywdzonego będącego spółką z ograniczoną odpowiedzialnością”.W konsekwencji skarżący wniósł o uchylenie wyroków sądów obu instancji i umorzenie postępowania w stosunku do obu skazanych o czyn z art. 23 ust. 1 u.z.n.k. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji w pozostałym zakresie.Kasacja zawierała także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia w zakresie wymierzonych skazanym kar grzywny, obowiązków naprawienia szkody na rzecz P. sp. z o. o. oraz obciążenia skazanych opłatami i kosztami procesu.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Ustawodawca w art. 532 k.p.k. nie wskazał przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia, niemniej jednak nie budzi wątpliwości, że rozwiązanie zawarte w wyżej wymienionym przepisie winno mieć charakter wyjątkowy, albowiem stanowi ono odstępstwo od zasady natychmiastowej wykonalności wyroków (vide art. 9 § 2 k.k.w.). W orzecznictwie Sądu Najwyższego ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym zastosowanie wskazanej instytucji może nastąpić wówczas, gdy ranga zarzutów kasacyjnych i wysoki stopień ich uprawdopodobnienia prowadzi do wniosku, że wykonywanie kary, przed rozpoznaniem kasacji, spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki i tym samym łączyłoby się z wyraźnym, nieuzasadnionym pokrzywdzeniem skazanego (zob. m.in. postanowienie SN z dnia 24 stycznia 2023 r., III KK 645/22).
Wobec powyższego już prima vista jako realna musi rysować się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania (vide postanowienie SN z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18).Wstępna analiza kasacji, dokonana w celu rozpoznania wniosku złożonego w trybie art. 532 § 1 k.p.k., istotnie wskazuje na wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia pierwszego z podniesionych zarzutów. Awizowane uchybienie dotyczy jednak wyłącznie braku wniosku o ściganie pochodzącego od osoby uprawnionej w zakresie czynu z art. 23 ust. 1 u.z.n.k.
Tymczasem skazanym przypisano odpowiedzialność z powyższego przepisu w ramach konstrukcji zbiegu kumulatywnego z art. 296 § 1 i 2 k.k. (w formie sprawstwa lub pomocnictwa). Ten ostatni występek nie ma charakteru wnioskowego, a skarżący na obecnym etapie nie przedstawił argumentów wskazujących na rażącą niezasadność skazania w tej części. Z całą pewnością drugi z podniesionych w kasacji zarzutów nie ma na tyle oczywistego charakteru, aby bez pogłębionej analizy akt sprawy mówić o realnej perspektywie „całościowego” uniewinnienia skazanych bądź umorzenia wobec nich postępowania przy ewentualnym ponownym rozpoznaniu sprawy.
Tym bardziej, że treść tego zarzutu może wskazywać nie tyle na zaistnienie bezwzględnej przyczyny odwoławczej, a inne rażące naruszenie prawa, co przy takiej kwalifikacji awizowanego uchybienia w ogóle czyniłoby zarzut drugi niedopuszczalnym z uwagi na orzeczenie wobec skazanych kar pozbawienia wolności z warunkowym ich zawieszeniem (vide art. 523 § 2 k.p.k. w zw. z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k. a contrario). Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy doszedł do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą wystarczające podstawy do zastosowania wyjątkowej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
Podkreślić należy, iż przedmiotowa decyzja w żadnej mierze nie przesądza o treści przyszłego rozstrzygnięcia co do wniesionego nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Z tych też powodów, Sąd Najwyższy postanowił jak w sentencji.[WB][ał]