Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded, upholding lower courts' assessment of evidence and sentencing proportionality.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, rejecting the defense's claims of procedural violations regarding witness testimony and sentencing. The court found that the lower courts correctly evaluated the victim's recording and secondary witness statements as corroborating evidence, while noting the defendant's lack of defense counsel did not justify the court's assessment of his stress-induced statements. Consequently, the appeal was rejected, and the defendant was exempted from court costs.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433§2 k.p.k.; Art. 523§1 k.p.k.: The Supreme Court may dismiss a cassation appeal as obviously unfounded if the lower courts' evaluation of evidence and sentencing proportionality is based on sound reasoning and does not constitute a flagrant violation of criminal procedure law.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
IV KK 385/25 POSTANOWIENIE Dnia 5 listopada 2025 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. w sprawie P. W.skazanego za przestępstwo z art. 13§1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 22 kwietnia 2025r., sygn. akt VII Ka 134/25, zmieniającego w części wyrok Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z dnia 10 grudnia 2024r., sygn. akt VIII K 524/23 postanowił:
1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną, 2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego, obciążając nimi Skarb Państwa.
UZASADNIENIE
Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym.W tym nadzwyczajnym środku odwoławczym postawiono łącznie cztery zarzuty rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisów prawa karnego procesowego, przy czym w pierwszych trzech wskazano na niedostateczne i nierzetelne rozważenie przez Sąd Okręgowy w Katowicach podniesionego w apelacji obrońcy zarzutu obrazy przepisów postępowania, a to art. 7 k.p.k., poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę, odpowiednio, wyjaśnień skazanych, zeznań pokrzywdzonego D.
S. oraz nagrania złożonego do akt sprawy przez pokrzywdzonego, czym Sąd Odwoławczy miał uchybić art. 433§2 k.p.k. w zw. z art. 457§3 k.p.k.Analiza motywów pisemnych orzeczenia Sądu II instancji nie potwierdza jednak powyższych zarzutów. Sąd rozważył postawione w tej przestrzeni zarzuty apelacji, zaś jego rozważania cechuje oparcie w zasadach prawidłowego rozumowania i doświadczenia życiowego. Najważniejsze zaś, że Sądy orzekające w sprawie potraktowały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zbiorczo, we wzajemnym powiązaniu ze sobą.
Odnosząc się zaś do poszczególnych wątpliwości zarysowanych w uzasadnieniu kasacji zauważenia wymaga, że Sądy obu instancji, w tym Sąd Odwoławczy, miały na uwadze, że zeznania B. K. i J. K. nie pochodziły od osób będących naocznymi świadkami. Wyraźniej widać to w treści uzasadnienia Sądu I instancji (str. 8-9), z którego wynika też, że do części zeznań J. K. podszedł z należytą ostrożnością, zaś zeznania żony pokrzywdzonego uznał za depozycje o drugorzędnym znaczeniu. Niemniej powyższe okoliczności, same w sobie, nie mogą skutkować jednoznacznym uznaniem, że w zeznaniach tych świadków nie mogą znajdować oparcia depozycje pokrzywdzonego.
Skoro, jak uznały Sądy, w pewnej części, szczególnie co do okoliczności przebiegu zdarzenia stanowiącego przedmiot tej sprawy, zeznania tych świadków są spójne (choćby o zdarzeniu dowiedzieli się od pokrzywdzonego i tym samym byli tzw. świadkami ze słyszenia) i korelują ze sobą, nic nie stoi na przeszkodzie, by potraktować je jako wspierające wersję D. S..A zatem, wbrew twierdzeniom skarżącego, depozycje pokrzywdzonego znajdowały oparcie w innym materiale dowodowym. Jak wskazał Sąd Odwoławczy, również dołączone do akt nagranie należało potraktować jako dowód umacniający wiarygodność jego wersji zdarzeń.
I choć w istocie nie poczyniono w toku postępowania określonych ustaleń, których oczekuje skarżący, jego wiarygodność potwierdzają takie okoliczności, jak zgodność treści nagrania z „przedstawionym przebiegiem zajścia przez pokrzywdzonego, wskazaną przez niego ilością osób, które brały udział w spotkaniu i ich charakterystyką, a przede wszystkim sposobem wyrażenia gróźb, jakie wulgarnie miał skierować do pokrzywdzonego P. W.” (str. 4 motywów pisemnych wyroku Sądu Odwoławczego). Przypomnieć w tym miejscu należy, że Sądowi przysługuje prawo do podjęcia określonej inicjatywy dowodowej z urzędu, jeżeli Sąd dostrzeże taką konieczność.
Pewność, jaką powziął Sąd I instancji (w oparciu o podane wyżej okoliczności) co do wiarygodności dostarczonego przez pokrzywdzonego nagrania, tłumaczy niepodjęcie pogłębionych badań nad nim. Skoro zaś obrona widziała koniczność poczynienia stosownych ekspertyz, winna podjąć stosowne działania procesowe w tej przestrzeni. Trudno aktualnie skutecznie zarzucać Sądowi naruszenie przepisów procedury karnej przy jednoczesnym braku inicjatywy dowodowej stron postępowania.Uznanie depozycji pokrzywdzonego za wiarygodne (jako znajdujące oparcie i potwierdzenie, choćby pośrednie, w pozostałym zgromadzonym materiale dowodowym), pozwalało z kolei uznać wyjaśnienia skazanych za nie polegające na prawdzie.
Skoro tak, konstatacja, że wynikały one z przyjętej linii obrony nie razi dowolnością. Dodatkowo posiłkowanie się w procesie oceny wyjaśnień skazanego P. W. na pierwotnie prezentowanej przez niego wersji wydarzeń, nie stanowi uchybienia po stronie Sądu. Wskazywane zaś przez skarżącego okoliczności, jakoby skazany ten był w toku przesłuchania w postępowaniu przygotowawczym w stresie, był zaskoczony sytuacją, a do tego nie posiadał obrońcy, nie dyskredytują, wbrew oczekiwaniom obrony, tej jego wersji wydarzeń. Działanie takie byłoby całkowicie pozbawione podstaw, jak również sprzeczne ze wskazaniami doświadczenia życiowego i zawodowego.
Otóż sytuacja taka najczęściej sprawia, że osoba przesłuchiwana chce odsunąć od siebie jakiekolwiek podejrzenia, nie zaś bezrefleksyjnie przyznaje się do popełnienia przestępstwa.Podsumowując, skarżący nie wykazał tym samym uchybień w postępowaniu Sądu Odwoławczego. Argumentacja zawarta w kasacji stanowi jedynie nieprzekonującą próbę podważenia ocen poczynionych przez Sąd II instancji w toku kontroli odwoławczej. Logiczne i spójne wypowiedzi tego Sądu, powiązane z równie przekonującą analizą materiału dowodowego dokonaną przez Sąd I instancji, przemawiają za uznaniem, że nie doszło w niniejszym postępowaniu do naruszenia art. 433§2 k.p.k.Podobnie odnieść należy się do zarzutu z pkt 4 kasacji, przy czym zarzut ten, jako bezpośrednio odnoszący się do rażącej niewspółmierności kary, uznać należało w postępowaniu kasacyjnym, w świetle dyspozycji art. 523§1 k.p.k., za niedopuszczalny.Konkludując, autor kasacji nie wykazał, by Sąd Odwoławczy dopuścił się uchybienia o charakterze rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia i które winno skutkować orzeczeniem o charakterze kasatoryjnym.Konsekwencją powyższych wniosków było uznanie kasacji za bezzasadną w stopniu oczywistym.
Skazanego, uwzględniając jego sytuację materialną i życiową, zwolniono od ponoszenia kosztów sądowych postępowania kasacyjnego. [J.J.][r.g.]