Supreme Court dismisses appeal as obviously unfounded for procedural errors and evidence evaluation issues.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The defense argued procedural violations regarding evidence and the right to a fair trial, but the court found these claims to be mere rephrasings of unsuccessful appeal arguments. The court determined that the lower courts correctly evaluated the evidence and did not harbor unresolved doubts contrary to the principle of benefit of the doubt.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k.; Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 5 § 2 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously unfounded when it merely repeats unsuccessful appeal arguments without new evidence, and when the lower courts correctly evaluated the evidence without violating the principle of benefit of the doubt.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 381/13 POSTANOWIENIE Dnia 28 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpkpo rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 listopada 2013 r.,sprawy A. W.skazanego z art. 177 § 1 kk w zb. z art. 177 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kkz powodu kasacji wniesionej przez obrońcęod wyroku Sądu Okręgowego w G., z dnia 21 lutego 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w W.z dnia 20 września 2012 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne. UZASADNIENIESąd Rejonowy w W., wyrokiem z dnia 20 września 2012 r., skazał A. W. za przestępstwo z art. 177 § 1 k.k. w zb. z art. 177 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. na karę 3 lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności, a także orzekł wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 6 lat. Sąd Okręgowy w G., po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2013 r. apelacji obrońcy A. W., utrzymał w mocy wyrok sądu pierwszej instancji, uznając ten środek odwoławczy za oczywiście bezzasadny.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył obrońca skazanego, podnosząc w niej zarzuty naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. oraz art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k. W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić należy przy tym stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.Zarzuty skargi stanowią w zasadzie powielenie zarzutów apelacyjnych, z odpowiednim ich przeredagowaniem na potrzeby postępowania kasacyjnego.
Ponadto Sąd ad quem nie zmieniał w toku postępowania odwoławczego ustaleń faktycznych Sądu a quo. Stąd kasacja w istocie skierowana została przeciwko rozstrzygnięciu Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k. Skarżący stawiając zarzut naruszenia przez Sąd ad quem przepisów prawa procesowego, tj. art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., kwestionuje jednocześnie de facto dokonane przez sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, dążąc w ten sposób do obejścia zakazu podnoszenia w postępowaniu kasacyjnym zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych, zawartego w treści art. 523 § 1 k.p.k.
W sprawie nie sposób było doszukiwać się naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. Sąd odwoławczy dokonał bowiem prawidłowej kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu pierwszej instancji. W sposób wnikliwy rozważył bowiem wszystkie zarzuty stawiane w apelacji, przedstawiając obszernie i szczegółowo w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku, dlaczego zarzuty apelacyjne nie zostały uwzględnione. Argumentacja Sądu ad quem zasługuje przy tym na pełną akceptację i nie może tego zmienić odmienne, przy czym szeroko uzasadnione, stanowisko skarżącego.
Odnosząc się natomiast do naruszenia art. 410 k.p.k., stwierdzić należy, że Sąd odwoławczy, w realiach niniejszej sprawy, jedynie akceptując ustalenia Sądu a quo i nie dokonując własnych, nie mógł naruszyć tego przepisu. Abstrahując od możliwości naruszenia art. 410 k.p.k. przez Sąd odwoławczy w niniejszej sprawie, zarzut taki może być zasadny jedynie w przypadku, gdyby sąd opierał się w sprawie na materiale dowodowym, który nie został ujawniony, bądź orzekał w oparciu jedynie o część ujawnionego materiału dowodowego.
Tymczasem skarżący, poza formalnym powołaniem tego przepisu nie wskazał, na czym to naruszenie miałoby polegać. W sprawie brak jest natomiast jakichkolwiek podstaw do uznania, że taka sytuacja miała miejsce. Niezasadnym okazał się zarzut naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 5 k.p.k., a w zasadzie, co wysnuć można z treści zarzutu, art. 5 § 2 k.p.k. Utrwalonym w orzecznictwie Sądu Najwyższego jest pogląd wskazujący, że naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. może mieć miejsce wtedy, gdy niedające się usunąć wątpliwości pojawiły się po stronie sądu orzekającego, a nie strony postępowania, ewentualnie, czy w realiach konkretnej sprawy wątpliwości takie winny być przez sąd powzięte (por. chociażby post.
SN: z 20 czerwca 2013 r., V KK 73/13, Lex nr 1331404; z 14 czerwca 2013 r., II KK 133/13, Lex nr 1356516; z 5 grudnia 2012 r., IV KK 314/12, Lex nr 1243087). Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd a quo, co zostało zaaprobowane przez Sąd ad quem, nie powziął wątpliwości, które oceniane być powinny przez pryzmat zasady in dubio pro reo. Materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wbrew stanowisku skarżącego, nie obligował obydwu Sądów do powzięcia takich wątpliwości. Wobec tego w sprawie nie mogło być mowy o naruszeniu art. 5 § 2 k.p.k., a argumentacja skarżącego sprowadzała się w zasadzie do podważania oceny materiału dowodowego, a nie kwestii niekorzystnego dla skazanego rozstrzygnięcia wątpliwości, których przecież w sprawie nie stwierdzono.Mając to na względzie, Sąd potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
Na podstawie art. 636 § 1 k.p.k., skazanego obciążono kosztami postępowania kasacyjnego.