Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 38/14 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded regarding compensation for non-directly linked damages under the Invalidity Act.

Numero d'incarto IV KK 38/14
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the applicant to bear the costs. The applicant argued that Article 8 of the Invalidity Act allowed compensation for indirect losses like job loss and professional degradation following the invalidation of past judgments. The court held that the lower courts correctly found no direct causal link between the invalidated judgments and the applicant's specific damages, and that the appellate court's reasoning did not constitute a grave violation of law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego; Art. 457 § 3 k.p.k. Compensation for damages and non-pecuniary harm is not available where there is no direct causal link between the execution of the invalidated judgment and the alleged harm, and the appellate court's reasoning does not amount to a grave violation of law.

Parole chiave

Generato dall'IA
Invalidity Act direct causal link non-pecuniary harm grave violation of law cassation procedure compensation claim appellate review

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego
UZASADNIENIESąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., orzekając na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego zasądził na rzecz J.
Art. 457 § 3 k.p.k.
Nie można zatem uznać, że uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego nie spełnia wymogów określonych w art. 457 § 3 k.p.k. Odniesiono się w nim bowiem w dostatecznym stopniu do poszczególnych zarzutów i wniosków apelacji.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 38/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 361 k.c
o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w związku z art. 361 k.c.
art. 457 § 3 k.p.k
Nie można zatem uznać, że uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego nie spełnia wymogów określonych w art. 457 § 3 k.p.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 38/14 POSTANOWIENIE Dnia 13 maja 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Michał Laskowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 maja 2014 r., sprawy wnioskodawcy J. S. o odszkodowanie i zadośćuczynienie z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika wnioskodawcy od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 24 września 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 15 maja 2013 r. p o s t a n o w i ł 1.oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć wnioskodawcę kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIESąd Okręgowy w K., wyrokiem z dnia 15 maja 2013 r., orzekając na podstawie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego zasądził na rzecz J. S. kwotę 20 000 złotych tytułem odszkodowania i 5 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w związku z wykonaniem wyroku Sądu Rejonowego w K. z dnia 3 lutego 1982 r., i wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. z dnia 28 maja 1982 r. Sąd Okręgowy uznał przy tym, że zasądzone kwoty zostały wypłacone wnioskodawcy na podstawie prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 29 czerwca 2009 r., który na podstawie wyroku Sadu Apelacyjnego z dnia 19 września 2012 r., został uchylony po uwzględnieniu wniosku o wznowienie postępowania.W pozostałej części wniosek złożony w imieniu J.

S. został oddalony, przy czym pełnomocnik wnioskodawcy wnosiła o zasądzenie na jego rzecz kwoty 305 430, 68 złotych tytułem odszkodowania i 118 000 złotych tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.Apelację od tego wyroku w części oddalającej wniosek złożyła pełnomocnik J.S. Zarzuciła w niej błędną interpretację art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego przez przyjęcie, że przepis ten nie pozwala na zasądzenie na rzecz wnioskodawcy odszkodowania w związku z utratą przez niego zatrudnienia, zmniejszeniem wynagrodzenia oraz wielokrotnymi przesłuchaniami i zawodową degradacją w okresie po zwolnieniu z tymczasowego aresztowania, z uwagi na brak bezpośredniego związku z wykonaniem wobec wnioskodawcy wyroku, którego nieważność stwierdzono.Autorka apelacji wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.Po rozpoznaniu apelacji Sąd Apelacyjny, wyrokiem z dnia 24 września 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając samą apelację za oczywiście bezzasadną.Pełnomocnik wnioskodawcy J.

S. wniosła kasację od tego wyroku. Zarzuciła w niej wyrokowi rażące naruszenie prawa materialnego mające istotny wpływ na treść orzeczenia, to jest naruszenie art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego w związku z art. 361 k.c. przez jego błędną wykładnię, polegającą na uchybieniu zasadom ustalania normalnego związku przyczynowego pomiędzy wykonaniem wyroku a zmniejszeniem wysokości wynagrodzenia i krzywdą wynikłą z represji i szykan i degradacji zawodowej trwającej do końca okresu wykonywania pracy zawodowej.

Kasacja zawiera nadto zarzut naruszenia przepisu postępowania, to jest art. 457 § 3 k.p.k., do którego miało dojść przez nienależyte wyjaśnienie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czym kierował się Sąd Apelacyjny, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.W konkluzji kasacji wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Apelacyjnej wniósł w pisemnej odpowiedzi na kasację o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja pełnomocnika wnioskodawcy jest niezasadna i to w stopniu pozwalającym na jej rozpoznanie i oddalenie na posiedzeniu wyznaczonym na podstawie art. 535 § 3 k.p.k., przy czym bezzasadność kasacji nie wynika z tego, że wnioskodawca nie doznał krzywdy i nie poniósł szkody opisanej we wniosku, a z faktu braku podstaw do zasądzenia zadośćuczynienia i odszkodowania w oparciu o art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego.

Zaznaczyć na wstępie należy, że zadaniem postępowania kasacyjnego jest eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń, które zapadły na skutek rażącego naruszenia prawa. Zgodnie przy tym przyjmuje się, że Sąd Najwyższy jako sąd kasacyjny nie przeprowadza ponownej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku oraz, że w drodze kasacji nie można kwestionować prawidłowości dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych.Pierwsze dwa zarzuty kasacji, odnoszące się odpowiednio do odszkodowania i zadośćuczynienia, dotyczą wprawdzie nominalnie naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, ale wiążą się jednocześnie ściśle z ustaleniem dokonanym przez sąd pierwszej instancji w tej sprawie, w postaci braku bezpośredniości związku pomiędzy wykonaniem wyroku a szkodą i krzywdą.

Ustalenie to następnie zostało zaakceptowane przez sąd odwoławczy, co stało się z kolei podstawą wydania zaskarżonego kasacją wyroku.Można oczywiście rozumieć, że wnioskodawca nie podziela poglądów sądów obu instancji przedstawionych w tej materii w uzasadnieniach wyroków, ale nie sposób uznać takiego ustalenia, takiego rozumienia związku przyczynowego i wykładni art. 8 ust. 1 cytowanej ustawy za rażące naruszenie prawa. Sąd Apelacyjny przedstawił argumentację związaną z jego interpretacją normalnego związku przyczynowego między szkodą, a wykonaniem wyroków skazujących J.

S. Argumentację tę rozbudował analizując pojęcie bezpośredniości, poddał także ocenie powyższe w kontekście regulacji zawartej w art. 361 k.c. oraz wskazał poglądy w tej materii prezentowane w orzeczeniach innych sądów. Nie można zatem uznać, że uzasadnienie wyroku Sądu Apelacyjnego nie spełnia wymogów określonych w art. 457 § 3 k.p.k. Odniesiono się w nim bowiem w dostatecznym stopniu do poszczególnych zarzutów i wniosków apelacji. Także w uzasadnieniu wyroku sądu pierwszej instancji przedstawiono rozbudowane wywody związane z istotą zarzutów apelacji, zaś z treści uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku wynika, że wywody te stanowiły przedmiot kontroli odwoławczej.

Nie można zatem uznać, by przedmiotowej sprawie doszło do rażących naruszeń prawa opisanych w kasacji.Z powyższych względów oddalono kasację pełnomocnika wnioskodawcy.