Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 374/17 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal due to factual errors regarding headlight status affecting negligence assessment.

Numero d'incarto IV KK 374/17
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the Public Prosecutor's appeal against the first-instance verdict, which convicted the defendant of negligent traffic causing death. The court found that the lower court failed to consider a crucial forensic opinion stating the defendant's car had only parking lights on, a fact that significantly impacts the assessment of visibility and negligence. Consequently, the Supreme Court quashed the verdict and remanded the case to the District Court for a new trial to properly evaluate these facts.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 410 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.: The Supreme Court must quash a first-instance verdict if the court failed to consider a relevant expert opinion that could have a decisive impact on the factual findings and the resulting conviction.

Parole chiave

Generato dall'IA
negligent traffic causing death expert opinion exclusion parking lights vs headlights visibility assessment remand for retrial factual error causal link negligence velocità eccessiva

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 410 k.p.k.
rozpoznając apelacje nie dokonał kontroli wyroku Sądu I instancji w sposób wskazany w tym przepisie, przez co zostało wydane orzeczenie rażąco niesprawiedliwe, gdyż wydane z obrazą przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 410 k.p.k. i art.
Art. 7 k.p.k.
i art. 7 k.p.k. Z akt sprawy wynika, że w dniu 30 marca 2015 r.
art. 177 § 2 k.k
o popełnienie czynu z art. 177 § 2 k.k.Wyrokiem Sądu Rejonowego w P.
art. 5 § 1 pkt 4 k.p
akt IX Ka […]/16 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w.
art. 433 § 1 k.p.k
i zarzucił:1)rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 433 § 1 k.p.k.
art. 440 k.p.k
art. 109 § 2 k.p
art. 410 k.p.k
pomimo tego, że zapadło ono z rażącym naruszeniem:art. 410 k.p.k.
art. 366 § 1 k.p.k
art. 211 k.p.k
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 374/17 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 czerwca 2018 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Kazimierz Klugiewicz‎SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)Protokolant Małgorzata Gierczak przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Zbigniewa Siejbika,‎w sprawie T.R.‎oskarżonego z art. 177 § 2 k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 21 czerwca 2018 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich na niekorzyść oskarżonego‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt IX Ka […]/16‎zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w P.‎z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II K […]/15, uchyla zaskarżony wyrok i sprawę T.R. przekazuje Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.

UZASADNIENIET.R. został oskarżony o to, że: w dniu 26 lutego 2015 r. w miejscowości K., woj. […], nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że kierując samochodem osobowym marki Polonez nie zachował należytej ostrożności podczas jazdy prowadząc pojazd w terenie zabudowanym z prędkością niebezpieczną i niedozwoloną administracyjnie, nienależycie obserwował jezdnie i pobocze zbliżając się do skrzyżowania w następstwie czego na swoim pasie ruchu potracił pieszą przechodzącą przez jezdnię B.W., która w wyniku doznanych obrażeń ciała (…) zmarła, tj. o popełnienie czynu z art. 177 § 2 k.k.Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 10 lutego 2016 r., sygn. akt II K […]/15:T.R. w ramach zarzucanego czynu został uznany za winnego tego, że w dniu 26 lutego 2015 r. w miejscowości K., woj.[…] , w terenie zabudowanym kierował samochodem osobowym marki Polonez nie stosując się do obowiązującego z mocy ustaw ograniczenia prędkości, tj. popełnienia wykroczenia z art. 92a k.w. i za to na podstawie art. 92a k.w. w zw. z art. 24 § 1 i 3 k.w. wymierzono mu karę grzywny w wysokości 3.000 złotych.

Apelację od tego wyroku wniósł prokurator oraz oskarżycielka posiłkowa H.W. Oskarżycielka posiłkowa zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła obrazę przepisów postępowania oraz błędu w ustaleniach faktycznych mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku i wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w P.Prokurator zaskarżył wyrok w całości na niekorzyść oskarżonego i zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wydanego wyroku i mający wpływ na jego treść, a polegający na wyrażeniu przez Sąd I Instancji błędnego poglądu, że zachowanie oskarżonego T.R. wyczerpało jedynie znamiona wykroczenia przewidzianego w art. 92a k.w., podczas gdy ocena całkowita zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności opinii biegłych z zakresu ruchu drogowego, zeznań świadka K.G., ocenione we wzajemnym powiązaniu prowadzą do jednoznacznego wniosku, że oskarżony sposobem prowadzenia samochodu w terenie zabudowanym z nadmierną prędkością doprowadził do skutków określonych w art. 177 § 2 k.k. Podnosząc ten zarzut skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez zakwalifikowanie czynu z art. 177 § 2 k.k. i wymierzenie oskarżonemu kary oraz środka karnego wskazanych w apelacji.Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt IX Ka […]/16 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i na podstawie art. 5 § 1 pkt 4 k.p.w. w zw. z art. 45 § 1 k.w. umorzył postępowanie przeciwko T.R. stwierdzając, iż koszty postępowania ponosi Skarb Państwa.Kasację od tego wyroku wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, który zaskarżył orzeczenie w całości na niekorzyść oskarżonego T.R. i zarzucił:1)rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w., polegające na zaniechaniu rozpoznania apelacji oskarżycielki posiłkowej poza granicami podniesionych zarzutów i dokonania wszechstronnej kontroli odwoławczej zaskarżonego wyroku, wskutek czego doszło do rażąco niesprawiedliwego utrzymania w mocy rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego o braku podstaw do przypisania oskarżonemu zarzucanego mu czynu z art. 177 § 2 k.k. pomimo tego, że zapadło ono z rażącym naruszeniem:art. 410 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji istotnej dla ustalenia odpowiedzialności karnej oskarżonego, okoliczności wynikającej z opinii biegłego z dnia 30 marca 2015 r., iż oskarżony w trakcie zdarzenia w nocy poruszał się samochodem z włączonymi światłami pozycyjnymi, a nie mijania,art. 366 § 1 k.p.k. w zw. z art. 211 k.p.k., poprzez zaniechanie wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, to jest ustalenia w drodze eksperymentu procesowego z jakiej odległości oskarżony mógł dostrzec pokrzywdzoną, w sytuacji, gdy na potrzebę jego przeprowadzenia zwracali uwagę biegli opiniujący w przedmiotowej sprawie;2)rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisów prawa procesowego, to jest art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. w zw. z art. 107 § 2 k.p.w., polegające na nienależytym rozważeniu zarzutu obrazy przepisów postępowania, tj. art. 2, 4, 7, 410 i 424 § 1 pkt 1 k.p.k. wyrażającej się w dokonaniu przez Sąd wadliwej (dowolnej) oceny opinii biegłych P.Ś. i T.W., i w konsekwencji przyjęcia iż:oskarżony nie był zobligowany do prowadzenia pojazdu z prędkością mniejszą od administracyjnie dopuszczalnej, w sytuacji, gdy prawidłowa ocena wszystkich wymienionych w art. 19 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym okoliczności winna prowadzić do wniosku przeciwnego,brak jest możliwości określenia rodzaju obrażeń u pokrzywdzonej, które powstałyby, gdyby oskarżony prowadził pojazd z prędkością 50 km/h i rozpoczął manewr hamowania, co w konsekwencji doprowadziło do tego, że Sąd nie rozważył kwestii ewentualnej odpowiedzialności oskarżonego za zwiększone niedopuszczalne ryzyko wystąpienia skutku.Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w P. do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Krajowej na rozprawie kasacyjnej wniósł o oddalenie kasacji Rzecznika Praw Obywatelskich.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Rzecznika Praw Obywatelskich wniesiona na niekorzyść oskarżonego jest zasadna.Przepis art. 440 k.p.k. nakłada na sąd odwoławczy obowiązek rozpoznania apelacji niezależnie od granic zaskarżenia i podniesionych zarzutów, jeżeli utrzymanie orzeczenia w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe.

W niniejszej sprawie Sąd Okręgowy w K. rozpoznając apelacje nie dokonał kontroli wyroku Sądu I instancji w sposób wskazany w tym przepisie, przez co zostało wydane orzeczenie rażąco niesprawiedliwe, gdyż wydane z obrazą przepisów prawa procesowego, a w szczególności art. 410 k.p.k. i art. 7 k.p.k. Z akt sprawy wynika, że w dniu 30 marca 2015 r. została wydana opinia przez Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. Biegły w opinii tej stwierdził, że w chwili wypadku w samochodzie oskarżonego były włączone światła pozycyjne, na co wskazują gorące żarniki tych świateł.

Żarniki świateł mijania i drogowych nie posiadały takich cech, a więc nie były gorące (nie „świeciły”) w chwili zadziałania na nie sił bezwładności, jakie wyzwalają się w trakcie zdarzeń drogowych. Przedmiotowa opinia i wynikające z niej wnioski nie zostały jednak uwzględnione przez biegłego A.G. ani też biegłych P.Ś. i T.W., którzy wydawali opinie z zakresu ruchu drogowego i jako podstawę rekonstrukcji zdarzenia przyjmowali, iż samochód oskarżonego miał włączone obowiązujące w chwili i miejscu wypadku światła mijania.

Sąd Rejonowy dokonując analizy czasowo-przestrzennej zdarzenia i ustalając stan faktyczny w zakresie zachowania się oskarżonego oraz pokrzywdzonej, w tym możliwości wzajemnego postrzegania się, przyjął również, za biegłymi, że samochód Polonez w chwili wypadku miał włączone światła mijania, a nie pozycyjne. Z okoliczności tych należy wnioskować, że ocena opinii biegłych z zakresu ruchu drogowego nie została dokonana również w sposób prawidłowy skoro opinie te były wydane na błędnych założeniach, a czego Sądy nie zauważyły.

Zdaniem Sądu Najwyższego te uchybienia, jako mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia, wskazują, że zaszła konieczność uchylenia zaskarżonego orzeczenie i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. To na tym etapie rozpoznania sprawy, istnieje możliwość wyjaśnienia tej kwestii i dlatego też Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącego o uchylenie wyroku również Sądu Rejonowego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy należy wyjaśnić jednoznacznie tę okoliczność i ustalić, czy z uwagi na rodzaj świateł jakie były włączone w Polonezie w chwili wypadku miał oskarżony ograniczoną widoczność i to w jakim stopniu oraz czy mogło to mieć również wpływ na ocenę odległości zbliżającego się samochodu przez pokrzywdzoną.

Oczywiście należy w tym zakresie mieć równie na uwadze rodzaj oświetlenia drogi i chodnika znajdującymi się tam lampami, przy uwzględnieniu lampy, która zapalała się i gasła z określoną częstotliwością, o której mowa w zeznaniach świadków oraz warunków drogowych i pogodowych panujących tego dnia. Wskazać należy, że konieczność przeprowadzenia eksperymentu procesowego pozostaje do decyzji Sądu i winna być podjęta, w sytuacji, gdyby zdaniem biegłych ułatwiłoby to wyjaśnienie sprawy.W sytuacji ustalenia jakie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym faktycznie naruszył oskarżony oraz jaki jest związek przyczynowo- skutkowy między tymi naruszeniami a zaistniałym wypadkiem, badając normatywne podstawy odpowiedzialności oskarżonego, Sąd winien również rozstrzygnąć, czy naruszenie zasad doprowadziło do istotnego zwiększenia prawnie nieakceptowanego niebezpieczeństwa dla dobra prawnego chronionego przez art. 177 § 2 k.k., którym jest życie i zdrowie osób uczestniczących w ruchu drogowym.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej wyroku. ał