Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 363/13 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for criminal conviction regarding property damage and vehicle ban.

Numero d'incarto IV KK 363/13
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The defendant argued that the appellate court failed to address specific procedural violations and evidentiary issues regarding witness testimony and factual findings. The court determined that the lower court's reasoning was sufficient, the evidence was clear, and the appeal essentially challenged the first-instance verdict without merit.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 624 § 1 k.p.k.: A cassation appeal is dismissed as obviously groundless when the appellate court has properly reviewed the case, addressed all substantive and procedural arguments in its reasoning, and the lower court's evaluation of evidence remains unchallenged by the appellant.

Parole chiave

Generato dall'IA
obviously groundless appeal cassation procedure dismissal appellate court review evidence evaluation procedural violation claim

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
art. 535 § 3 k.p.k.
Mając to na względzie, Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art.
art. 624 § 1 k.p.k.
Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów postępowania kasacyjnego.
art. 433 § 2 k.p.k.
Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył jeden z obrońców skazanego, podnosząc w niej zarzuty: w dwóch pierwszych punktach - naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
art. 457 § 3 k.p.k.
z art. 457 § 3 k.p.k. oraz w punkcie trzecim - naruszenia art.
art. 433 § 1 k.p.k.
oraz w punkcie trzecim - naruszenia art. 433 § 1 k.p.k. w zw.
art. 7 k.p.k.
z art. 7 k.p.k.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym.
art. 5 § 2 k.p.k.
Co prawda Sąd odwoławczy nie ustosunkował się wprost do dwóch zarzutów apelacyjnych, to jest naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. oraz art.
art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k.
oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., jednak uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że zarzuty te zostały rozpoznane, a materiał dowodowy jawił się w postępowaniu odwoławczym jako w pełni jasny.
art. 519 k.p.k.
Stąd zarzut ten skierowany został de facto przeciwko wyrokowi Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k. Niemniej jednak również w sferze merytorycznej zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie.
art. 280 § 1 k.k
został skazany za przestępstwa z art. 280 § 1 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 363/13 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 11 grudnia 2013 r.,‎sprawy M. S.‎skazanego z art. 280 § 1 kk i in.,‎z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę‎od wyroku Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 23 kwietnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.‎z dnia 12 listopada 2012 r., p o s t a n o w i ł 1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2) zwolnić skazanego od kosztów sądowych za postępowanie kasacyjne.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Rejonowego w M. z dnia 12 listopada 2012 r. M. S. został skazany za przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz z art. 178a § 1 k.k. na karę łączną 3 lat pozbawienia wolności. Skazanemu wymierzono również środki karne w postaci obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, nawiązki oraz zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 2 lat. Sąd Okręgowy w K., po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. apelacji obrońców, utrzymał w mocy wyrok Sądu pierwszej instancji, uznając te środki odwoławcze za oczywiście bezzasadne.

Kasację od prawomocnego wyroku Sądu odwoławczego złożył jeden z obrońców skazanego, podnosząc w niej zarzuty: w dwóch pierwszych punktach - naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. oraz w punkcie trzecim - naruszenia art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k.W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Podzielić w tym zakresie należy stanowisko prokuratora zawarte w odpowiedzi na kasację.Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd ad quem dokonał kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu a quo w sposób prawidłowy.

Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że Sąd odwoławczy rozpoznał wszystkie zarzuty zawarte w apelacji skarżącego i odniósł się do nich w uzasadnieniu w sposób wystarczający. Stąd o naruszeniu art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. nie może być mowy. Co prawda Sąd odwoławczy nie ustosunkował się wprost do dwóch zarzutów apelacyjnych, to jest naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. oraz art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k., jednak uważna lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że zarzuty te zostały rozpoznane, a materiał dowodowy jawił się w postępowaniu odwoławczym jako w pełni jasny.

Dlatego wysnuć można było wniosek, że Sąd ad quem podzielił stanowisko Sądu a quo, iż w sprawie nie wystąpiły wątpliwości, które miałyby być rozpatrywane przez pryzmat art. 5 § 2 k.p.k. Treść uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego pozwala również na uznanie, że odniósł się on w pełni do naruszenia art. 424 § 1 pkt 1 k.p.k. w kontekście pełnej treści tego zarzutu, opisując rolę skazanego w zarzucanym mu czynie. Nie sposób ponadto zgodzić się ze skarżącym, że w zaskarżonym wyroku w sposób niepełny odniesiono się do zarzutu apelacyjnego z punktu 2 a i b.

Sąd ad quem podzielił ocenę dowodów dokonaną przez Sąd a quo, co znalazło swój wyraz w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Nieprawdą przy tym jest twierdzenie skarżącego, że ustalenia faktyczne oparte zostały wyłącznie na zeznaniach pokrzywdzonego, bo treść uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji ewidentnie wskazywała, w oparciu o jakie dowody (choćby także o wyjaśnienia oskarżonych w ich wiarygodnych częściach) tychże ustaleń dokonano. Mając na względzie tak tendencyjnie postawiony zarzut, wystarczającym było odniesienie się do niego poprzez podzielenie argumentacji Sądu pierwszej instancji.

Jeżeli chodzi o kwestię przyznania się do winy skazanego, to Sąd odwoławczy szeroko przedstawił swoje stanowisko w tym zakresie, które należało w pełni podzielić. Odnosząc się natomiast do zeznań świadków N. K. oraz K. K., to skarżący próbował w toku postępowania apelacyjnego wykazać okoliczności, które z nich nie wynikały. Sąd pierwszej instancji w sposób wystarczający odniósł się do tych zeznań, a mając na względzie argumenty przedstawione na poparcie zarzutów apelacyjnych w tym względzie, wystarczającym było stwierdzenie Sądu ad quem, sprowadzające się do podzielenia stanowiska Sądu a quo.Ustosunkowując się do trzeciego zarzutu, wskazać należy, że jego treść stanowi w zasadzie powielenie zarzutu apelacyjnego, a jedynie formalnie powołano w nim przepisy mające odnosić się do postępowania odwoławczego.

Sąd ad quem uznał w niniejszej sprawie apelacje obrońców skazanego za oczywiście bezzasadne. Stąd zarzut ten skierowany został de facto przeciwko wyrokowi Sądu pierwszej instancji, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 519 k.p.k. Niemniej jednak również w sferze merytorycznej zarzut ten nie zasługiwał na uwzględnienie. W sprawie, na co już zwrócono uwagę, nadużyciem było stwierdzenie, że ustaleń faktycznych dokonano jedynie w oparciu o zeznania pokrzywdzonego, które miały być sprzeczne z pozostałym materiałem dowodowym.

W tym zakresie ocenę dowodów, dokonaną przez Sąd a quo, należy w pełni podzielić, uznając argumentację zawartą w uzasadnieniu tego wyroku za w pełni słuszną i nie wymagającą głębszego komentarza. W związku z tym w sprawie nie doszło również do naruszenia art. 7 k.p.k., a tym bardziej, o czym była już mowa, art. 433 § 2 k.p.k. oraz art. 457 § 3 k.p.k. Mając to na względzie, Sąd Najwyższy potraktował przedmiotową kasację jako bezzasadną w stopniu oczywistym, skutkującym jej oddalenie w trybie art. 535 § 3 k.p.k. Na podstawie art. 624 § 1 k.p.k., skazanego zwolniono od kosztów postępowania kasacyjnego.