Supreme Court dismisses appeal to suspend sentence execution due to lack of irreversible harm risk.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court rejected the defense's request to suspend the execution of the final judgment against two defendants. The court found that the defendants' arguments regarding potential acquittal or lighter sentencing upon retrial were not sufficiently substantiated at this procedural stage. Consequently, the court ruled that the specific conditions for suspending sentence execution under the relevant code were not met.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 532 § 1 k.p.k.; Suspension of sentence execution is an exceptional measure requiring a real risk of irreversible harm, which is absent when the appeal's validity is not yet established.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 36/23 POSTANOWIENIE Dnia 22 lutego 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: Prezes SN Michał Laskowski w sprawie T. K. i Ł. K. skazanych za przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 22 lutego 2023 r.,wniosków obrońców skazanych o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicachz dnia 23 maja 2022 r., sygn. akt II AKa 566/21zmieniającego w części wyrok Sądu Okręgowego w Katowicachz dnia 10 maja 2021 r., sygn. akt XXI K 124/15, na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k. p o s t a n o w i ł: wniosków nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
We wniesionych kasacjach od wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach obrońcy skazanych podnieśli zarzuty naruszenia prawa procesowego (art. 433 § 1, art. 435, art. 440 k.p.k. – w odniesieniu do skazanego Ł. K. oraz art. 450 § 1 w zw. z art. 79 § 1 pkt 3 i 4 oraz § 3 i 4 k.p.k., a także art. 433 § 1 i art. 437 § 1 i 2 k.p.k. – w odniesieniu do skazanego T. K.), wnosząc jednocześnie o wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. W kasacjach skazanego T. K. i Ł. K. wskazano, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia może rodzić skutki, które w wypadku uchylenia wyroków obu sądów a następnie wydania wyroku o odmiennej treści, będą nieodwracalne, tymczasem skazany, przebywając na wolności, może kontynuować wykonywanie pracy zarobowej, nie stanowiąc obciążenia dla społeczeństwa, a co – z kolei w wypadku negatywnego dla niego rozstrzygnięcia – przyczyni się do umożliwienia mu uzbierania środków na spłatę kar ewentualnie orzeczonych po ponownym rozpoznaniu sprawy.
W odpowiedzi na kasacje prokurator Prokuratury Regionalnej w K. wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnych.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją wyroku – w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. – jest wyjątkiem od zasady i może nastąpić tylko w wyjątkowych wypadkach, gdy wykonanie wyroku powodowałoby nieodwracalne skutki i niepowetowane straty (nie chodzi tu jednak o takie okoliczności faktyczne czy prawne, które mogą być uwzględnione w postępowaniu wykonawczym w ramach chociażby instytucji odroczenia wykonania kary czy przerwy w karze).
W wypadku instytucji określonej w art. 532 k.p.k. chodzi tylko i wyłącznie o okoliczności, które mają związek z toczącym się postępowaniem karnym inicjowanym nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, a więc z postępowaniem kasacyjnym. Chodzi tu o zapobieżenie sytuacji, w której istnieje realne niebezpieczeństwo poniesienia przez skazanego dolegliwości wynikającej z wykonania prawomocnego wyroku, której nie powinien doznać wobec zasadności wniesionej kasacji (zob. D. Świecki (w:) D. Świecki (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Lex/el. 2019, teza 7 do art. 532).
Możliwość narażenia skazanego na poważne i niepowetowane dolegliwości, w wypadku wykonania orzeczenia, powinna być w pierwszej kolejności odnoszona do sytuacji, gdy w wyniku uchylenia zaskarżonego wyroku realnie rysuje się w dalszym postępowaniu perspektywa uniewinnienia oskarżonego, względnie umorzenia wobec niego postępowania (por. np. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18). Nie można oczywiście wykluczyć i takiej sytuacji, w której po uchyleniu, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, z uwagi na stwierdzone przez Sąd Najwyższy uchybienie, dojść może do zakwalifikowania czynu z przepisu przewidującego łagodniejsze zagrożenie, niż dotychczasowa podstawa skazania, a okres pozbawienia wolności skarżącego skazanego przekraczałby możliwą do wymierzenia w dalszym postępowaniu karę.
Na tym etapie postępowania kasacyjnego nie chodzi przy tym o to, aby przeprowadzać całościową i ostateczną ocenę kasacji, której dokonywać będzie Sąd Najwyższy merytorycznie rozpoznający nadzwyczajny środek zaskarżenia na rozprawie lub posiedzeniu, ale o to, by nawet przy pobieżnej lekturze zarzutu kasacji w zestawieniu z ustaleniami i rozważaniami zawartymi w prawomocnym orzeczeniu trzeba uznać, że zaistniały istotne uchybienia, które podważają racje respektowania domniemania trafności ustaleń i ocen przyjętych za podstawę takiego orzeczenia (por.
J. Matras (w:) K. Dudka (red.), Kodeks postępowania karnego. Komentarz, Lex/el. 2019, teza 2 do art. 532).W przedmiotowej sprawie takie okoliczności nie występują, a te powołane w sposób ogólnikowy przez obrońców skazanych – w świetle tego, co już powiedziano wyżej – są bezpodstawne. Wstępna analiza wniesionych środków zaskarżenia nie wskazuje na to, że zarzuty podniesione w nadzwyczajnych środkach zaskarżenia są oczywiście zasadne oraz – co ważniejsze – że w wyniku ponownego postępowania miałoby dojść do uniewinnienia oskarżonych czy umorzenia wobec nich postępowania, względnie – wymierzenia kary w niższym wymiarze albo kary łagodniejszego rodzaju.
Kasacja w tym zakresie musi zostać rozpoznana na rozprawie, której termin nie jest odległy (13 kwietnia 2023 r.). Okoliczności wskazane w dalszej kolejności przez obrońców, a dotyczące możliwości uzbierania środków na spłatę ewentualnie orzeczonych kar w ponownym postępowaniu (przy założeniu, że kasacje doprowadziłyby do uchylenia zaskarżonego wyroku, co nie rysuje się na tym etapie postępowania jako oczywiste, a co więcej – że w ponownym postępowaniu orzeczone zostałyby kary grzywny) nie są w ogóle okolicznościami, które podlegają uwzględnieniu przy stosowaniu instytucji określonej w art. 532 § 1 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.