Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 354/21 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal on tax offense due to clerical weight error, ruling it a correctable clerical mistake.

Numero d'incarto IV KK 354/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the General Prosecutor's cassation appeal regarding a tax offense conviction involving tobacco. The prosecutor argued that the lower court incorrectly recorded the weight of the contraband as 336 kg instead of 336 kg (noting the appeal sought correction to 366 kg), claiming this violated procedural rules. The court determined the discrepancy was an obvious arithmetic error resulting from the court's decision to simplify the indictment description, which led to a calculation mistake. Consequently, the court ruled that such clerical errors must be corrected under specific statutory provisions rather than through cassation, which would require overturning a final judgment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 105 § 1 k.p.k.; Art. 531 § 1 k.p.k.: An obvious clerical error in a final judgment, such as a mathematical mistake in recording the weight of contraband, must be corrected via the specific correction procedure under Art. 105 k.p.k. and cannot be addressed through cassation, as the Supreme Court lacks the power to act as an appellate court for such errors in lower court judgments.

Parole chiave

Generato dall'IA
clerical error correction arithmetic mistake cassation inadmissibility tax offense conviction contraband weight procedural efficiency final judgment stability gravi addebiti penali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 105 § 1 k.p.k.
638 k.p.k.Na koniec wypadało stwierdzić, że sprostowania oczywistej omyłki w niniejszej sprawie nie mógł dokonać Sąd Najwyższy, jako że uprawniony jest korzystać z instytucji określonej w art. 105 k.p.k.
Art. 531 § 1 k.p.k.
Art. 429 § 1 k.p.k.
z art. 429 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 113 § 1 k.k.s.
z art. 113 § 1 k.k.s.) Wydatkami poniesionymi przez Sąd Najwyższy obciążono Skarb Państwa po myśli art.
Art. 638 k.p.k.
113 § 1 k.k.s.) Wydatkami poniesionymi przez Sąd Najwyższy obciążono Skarb Państwa po myśli art. 638 k.p.k.Na koniec wypadało stwierdzić, że sprostowania oczywistej omyłki w niniejszej sprawie nie mógł dokonać Sąd Najwyższy, jako że uprawniony jest korzystać z instytucji określonej w art.
art. 113 § 1 k.k
z art. 113 § 1 k.k.s.) Wydatkami poniesionymi przez Sąd Najwyższy obciążono Skarb Państwa po myśli art.
art. 105 § 1 k.p.k
638 k.p.k.Na koniec wypadało stwierdzić, że sprostowania oczywistej omyłki w niniejszej sprawie nie mógł dokonać Sąd Najwyższy, jako że uprawniony jest korzystać z instytucji określonej w art. 105 k.p.k.
art. 531 § 1 k.p.k
art. 429 § 1 k.p.k
art. 638 k.p.k
113 § 1 k.k.s.) Wydatkami poniesionymi przez Sąd Najwyższy obciążono Skarb Państwa po myśli art. 638 k.p.k.Na koniec wypadało stwierdzić, że sprostowania oczywistej omyłki w niniejszej sprawie nie mógł dokonać Sąd Najwyższy, jako że uprawniony jest korzystać z instytucji określonej w art.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 354/21 POSTANOWIENIE Dnia 26 stycznia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Rafał Malarski w sprawie D. K.skazanej z art. 65 § 1 i 3 k.k.s. w zb. z art. 91 § 1 i 4 k.k.s. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron, w dniu 26 stycznia 2022 r. kwestii dopuszczalności kasacji Prokuratora Generalnego od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 4 sierpnia 2020 r., sygn. akt XXIII Ka […], zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt III K […], p o s t a n o w i ł 1. pozostawić kasację bez rozpoznania;

2. obciążyć Skarb Państwa wydatkami poniesionymi przez Sąd Najwyższy.

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w K., wyrokiem z 28 lutego 2020 r., uznał D. K. za winną popełnienia paserstwa akcyzowego i celnego wyczerpującego jednocześnie znamiona przestępstwa skarbowego i wykroczenia skarbowego, zamieszczając m.in. w opisie czynu, że przechowywała ,,336,00 kg tytoniu do palenia w 19 workach”, i skazał ją za to na grzywnę w ilości 400 stawek dziennych, każda w wysokości 100 zł, oraz orzekł przepadek przez zniszczenie m.in. 336,00 kg tytoniu do palenia w 19 workach. Sąd Okręgowy w K. – po rozpoznaniu 4 sierpnia 2020 r. apelacji prokuratora (domagał się jedynie zastąpienia w opisie czynu wagi tytoniu: z 336 kg na 366 kg i uzupełnienia podstawy prawnej przepadku) oraz apelacji oskarżonej (kwestionowała wymiar kary i orzeczenie o kosztach) – zmienił tylko podstawę prawną orzeczenia o przepadku, a w pozostałej części utrzymał w mocy pierwszoinstancyjny wyrok.Wyrok Sądu odwoławczego zaskarżył w całości kasacją z dnia 8 lipca 2021 r. na niekorzyść oskarżonej Prokurator Generalny.

Zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 433 § 1 i § 2 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s., polegające na nieskorygowaniu wagi przedmiotu czynu zabronionego – z 336 kg na 366 kg, wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się niedopuszczalna.Cała bezdyskusyjna nieprawidłowość, polegająca na zamieszczeniu w opisie przypisanego oskarżonej czynu błędnej wagi tytoniu (336 kg zamiast 366 kg), była pośrednim efektem zrezygnowania przez Sąd a quo z przyjętej w akcie oskarżenia redakcji zarzutu, w którym szczegółowo podano, w jakim pomieszczeniu i w jakim pojeździe sprawczyni przechowywała określone ilości konkretnego wyrobu akcyzowego (tytoniu).

Sięgnięcie przez Sąd meriti po bardziej zwięzłą konstrukcję opisu czynu – skądinąd słusznie – doprowadziło do wystąpienia oczywistej omyłki rachunkowej. Wolno mniemać, że do błędnego wpisania wagi przedmiotu czynu doszło w wyniku nieprawidłowego zastosowania działania matematycznego w postaci dodawania.Warto w tym miejscu podkreślić, że oczywiste omyłki mogą dotyczyć każdego elementu orzeczenia, bez względu na jego doniosłość procesową (zob. postan. SN z 4 stycznia 2017 r., II KK 274/16). Ważne jest tylko, aby skorygowanie takiej omyłki nie wiązało się z naruszeniem czyichkolwiek rzeczywistych i słusznych interesów i aby nie uchybiało żadnym rudymentarnym wartościom procesowym (zob. postan.

SN z 1 października 2020 r., III KK 403/19).Nie ulega najmniejszej wątpliwości, że wskazane przez skarżącego uchybienie miało charakter niezamierzony. Również zachowanie Sądu odwoławczego w tej kwestii było następstwem przeoczenia lub pośpiechu przy wyrokowaniu. Dał temu wyraz Sąd ad quem w motywacyjnej części swojego rozstrzygnięcia (pkt 3, Lp. 1).Sąd Najwyższy, stojąc na stanowisku, że wskazana przez autora kasacji nieprawidłowość stanowiła oczywistą omyłkę rachunkową w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.k., był zdania, że skoro jej sprostowanie może nastąpić w każdym czasie i mieć miejsce poza ramami głównego postępowania (zarówno pierwszoinstancyjnego, jak i odwoławczego), to brak jest podstaw prawnych, aby korygowanie takiego błędu dokonywane było za pomocą nadzwyczajnego środka zaskarżenia w postaci kasacji, co musiałoby łączyć się ze wzruszeniem prawomocnego orzeczenia (zob. postan.

SN z 28 stycznia 2020 r, IV KK 768/18).W tym stanie rzeczy – pozostając nadto w przekonaniu, że nazbyt formalistyczne podejście skarżącego, obce polskiemu ustawodawstwu karnoprocesowemu, nie tylko nie prowadzi do podniesienia sprawności i efektywności postępowania karnego, ale przeciwnie, generuje jego przewlekłość – Sąd Najwyższy pozostawił kasację bez rozpoznania (art. 531 § 1 k.p.k. w zw. z art. 429 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 § 1 k.k.s.) Wydatkami poniesionymi przez Sąd Najwyższy obciążono Skarb Państwa po myśli art. 638 k.p.k.Na koniec wypadało stwierdzić, że sprostowania oczywistej omyłki w niniejszej sprawie nie mógł dokonać Sąd Najwyższy, jako że uprawniony jest korzystać z instytucji określonej w art. 105 k.p.k. wyłącznie w odniesieniu do wydanych przez siebie rozstrzygnięć.

Nie ma natomiast takich kompetencji w związku z rozpoznawaniem kasacji w stosunku do omyłek w orzeczeniach sądów odwoławczych czy sądów pierwszej instancji, gdyż nie może zostać potraktowany jako ,,instancja odwoławcza” w rozumieniu art. 105 § 2 k.p.k. (zob. wyr. SN z 20 sierpnia 2020 r., IV KK 251/19). Aktywność w tym zakresie powinna sprowadzać się do dokonania odpowiedniego sprostowania nie tylko w opisie przypisanego skazanej czynu (pkt 1), ale i w orzeczeniu o przepadku prohibitów (pkt 2); ta ostatnia kwestia uszła uwagi autora prokuratorskiej apelacji, a przecież i w tym rozstrzygnięciu jest mowa o niewłaściwym ciężarze przeznaczonego do przepadku przez zniszczenie tytoniu do palenia.