Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 351/23 Generato dall'IA

Supreme Court acquits defendant for mask violation in mall, ruling law no longer applied at trial date.

Numero d'incarto IV KK 351/23
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland overturned the lower court's conviction and acquitted the defendant of a mask-wearing violation committed in a shopping center. The Public Defender argued that the legal basis for the penalty had expired by the time of the trial, citing changes in pandemic regulations. The Court agreed, determining that the specific regulation mandating masks in commercial buildings was repealed before the verdict was rendered, thus removing the legal basis for punishment.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 2 § 1 k.w.; Art. 116 § 1a k.w.; The principle of non-retroactivity of criminal law applies to temporary regulations repealed before the trial date, rendering the violation unpunishable if the norm no longer exists at the time of judgment.

Parole chiave

Generato dall'IA
principle of non-retroactivity temporary pandemic regulations mask mandate repeal criminal law validity procedural acquittal public health laws temporal application of law falsificazione dei pesi e delle misure

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 2 § 1 k.w.
art. 2 § 1 k.w., poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie normy zawartej w tym przepisie i w konsekwencji utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji, w sytuacji, gdy zachowanie obwinionego polegające na tym, że w dniu 24 grudnia 2021 r.
Art. 116 § 1a k.w.
IV KK 351/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz WróbelProtokolant Olga Tyburc - Żelazek Protokolant: Olga Tyburc-Żelazek w sprawie D.S., obwinionego z art. 116 § 1a k.w.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 6 maja 2021 r.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 marca 2022 r.
art. 535 § 5 k.p.k
i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 października 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k.
art. 110 § 1 k.p
Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację w trybie art. 110 § 1 k.p.w.
art. 4 § 1 k.k
(podobnie, jak w art. 4 § 1 k.k.
art. 2 § 2 k.k
art. 2 § 1 k.w., poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie normy zawartej w tym przepisie i w konsekwencji utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji, w sytuacji, gdy zachowanie obwinionego polegające na tym, że w dniu 24 grudnia 2021 r.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

IV KK 351/23 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2023 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz WróbelProtokolant Olga Tyburc - Żelazek Protokolant: Olga Tyburc-Żelazek w sprawie D.S., obwinionego z art. 116 § 1a k.w. i in., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 października 2023 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatleskich na korzyść obwinionego, od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 16 grudnia 2022 r., sygn. akt XXIII Ka 792/22 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego Katowice – Zachód z dnia 8 sierpnia 2022 r., sygn. akt III W 376/22 1) uchyla zaskarżony wyrok i uniewinnia obwinionego;

2) kosztami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Wyrokiem zaocznym Sądu Rejonowego Katowice-Zachód w Katowicach z dnia 8 sierpnia 2022 r. (sygn. akt III W 376/22) D.S. został uznany za winnego tego, że w dniu 24 grudnia 2021 r. w K. przy ulicy C. na terenie Centrum Handlowego nie przestrzegał określonego w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nakazu zakrycia w obiekcie handlowym ust i nosa przy pomocy maseczki, czym wyczerpał znamiona wykroczenia z art. 116 § 1a k.w., i za to, na mocy tego przepisu, wymierzono obwinionemu karę grzywny w wysokości 500 złotych.

Sąd Okręgowy w Katowicach wyrokiem z dnia 16 grudnia 2022 r. (sygn. akt XXIII Ka 792/22) utrzymał wyrok Sądu I instancji w mocy. Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację w trybie art. 110 § 1 k.p.w. wniósł Rzecznik Praw Obywatelskich, zarzucając wyrokowi „rażące naruszenie prawa materialnego, tj. art. 2 § 1 k.w., poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie normy zawartej w tym przepisie i w konsekwencji utrzymanie w mocy wyroku Sądu I instancji, w sytuacji, gdy zachowanie obwinionego polegające na tym, że w dniu 24 grudnia 2021 r. w K. przy ul.

C. na terenie Centrum Handlowego nie przestrzegał określonego w przepisach o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi nakazu zakrycia w obiekcie handlowym ust i nosa przy pomocy maseczki, nie było już penalizowane w dacie orzekania przez Sąd I instancji.” Rzecznik Praw Obywatelskich wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach oraz utrzymanego nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego Katowice - Zachód w Katowicach z dnia 8 sierpnia 2022 r. i uniewinnienie obwinionego D. S. od popełnienia przypisanego mu wykroczenia.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Kasacja okazałą się zasadna. Skład Sądu Najwyższego w niniejszej sprawie podziela stanowisko wyrażone w postanowieniu z 9 marca 2022 r. (I KZP 12/21, OSNK 2022, nr 4, poz. 12.), że „norma intertemporalna zawarta w art. 2 § 1 k.w. (podobnie, jak w art. 4 § 1 k.k. i art. 2 § 2 k.k.s.) znajduje zastosowanie do uregulowań epizodycznych zawartych w ustawie albo aktach wykonawczych, które uszczegóławiają przepisy ustawowe albo stanowią ich wypełnienie (przepisy blankietowe), jeżeli w ustawie nie przewidziano stosownych uregulowań przewidujących odmienne reguły rozstrzygające o kolizji ustaw w czasie.” Analiza stanu prawnego adekwatnego dla realiów niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że w dniu 30 grudnia 2020 r., na mocy 116 § 1a k.w. w zw. z § 27 ust. 1 pkt 2 lit. a Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 grudnia 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz. 2316) obowiązywał nakaz zakrywania, przy pomocy maseczki, ust i nosa w miejscach ogólnodostępnych, w tym na drogach i placach, na terenie cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów, parkingów leśnych.

Nakaz ten obowiązywał do dnia 7 maja 2021 r. Następnie, rozporządzeniem z dnia 6 maja 2021 r. (Dz.U. 2021 r. poz. 861.) nakaz ten został uchylony i od dnia 8 maja 2021 r. obowiązek zakrywania ust i nosa nie dotyczył już przestrzeni publicznej jaką są drogi i place, teren cmentarzy, promenad, bulwarów, miejsc postoju pojazdów, czy parkingów leśnych. Nakaz ten, obowiązywał dalej w miejscach ogólnodostępnych, takich jak obiekty handlowe (§ 25 pkt 2) lit. e). Kolejno rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 25 marca 2022 r. (Dz.U. 2022r. poz. 679) w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii, zostało uchylone rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 25 lutego 2022 r. i od tego czasu nakaz zakrywania ust i nosa obowiązywał tylko w obiektach leczniczych.

Rację ma Rzecznik Praw Obywatelskich, że w dacie wyrokowania nie obowiązywał już nakaz zakrywania ust i nosa w miejscu, w jakim w 2021 r. dojść miało do wykroczenia. Nie kwestionując naukowych podstaw wprowadzenia przedmiotowego obowiązku w początkowych fazach pandemii koronawirusa, podkreślić wypada, że rolą sądów jest ochrona obywateli w przypadku, gdy prawo towarzyszące nawet najbardziej ekstremalnym sytuacjom społecznym przerzuca bez uzasadnienia na nich ryzyko podejmowania zachowań, co do których nie ma pewności, czy wciąż zasługują na karę.

Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji. WZ[ms]