Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 347/22 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded for attempting to challenge sentencing via procedural violation of art. 523 § 1 k.p.k.

Numero d'incarto IV KK 347/22
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded on a hearing without a full written opinion. The defense argued that the lower court violated procedural rules by improperly applying sentencing guidelines, claiming the penalty was too harsh. The court ruled that challenges to sentencing discretion must be framed as excessive punishment claims, not as procedural violations of the sentencing article itself.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 53 k.k.: A cassation challenge regarding the sentencing decision must be limited to the ground of excessive punishment and cannot be formulated as a procedural violation of the sentencing article.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal excessive punishment claim sentencing discretion review procedural violation ground art. 523 § 1 k.p.k. abbandono del procedimento per infrazione stradale sospensione di pena revoca della licenza condurre

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 523 § 1 k.p.k.
535 § 3 k.p.k.Nadzwyczajny środek odwoławczy, jakim jest kasacja, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. wniesiony może być jedynie z powodu uchybień wymienionych w art.
Art. 439 k.p.k.
wniesiony może być jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Art. 433 § 1 k.p.k.
Skarżąca zarzuciła obrazę „art. 433 § 1 w związku z art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
Jeśli więc obrońca w treści zarzutu podniosła wadliwość i niezupełność kontroli instancyjnej – a to wnika wprost z jego redakcji – to właściwe byłoby wskazanie, że sąd odwoławczy dopuścił się naruszenia dyspozycji art. 433 § 2 k.p.k.
Art. 53 k.k.
zarzut obrazy art. 53 k.k., który słusznie został rozpoznany przez sąd ad quem w kontekście rażącej niewspółmierności kary – i w jej ramach sąd odwoławczy odniósł się do kwestii właściwości osobistych J.
Art. 438 pkt. 4 k.p.k.
Sprawia to, że podważanie ocen dokonanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.), a nie obrazy prawa materialnego (zob.
Art. 636 § 1 k.p.k.
Obiekcja autorki kasacji dotyczyły bowiem wymiaru kary i próby wykazania jej niewspółmierności, co w kasacji jest niedopuszczalne.O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw.
Art. 637a k.p.k.
z art. 637a k.p.k.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak postanowieniu.[as]
Art. 535 § 3 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, dlatego podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Nadzwyczajny środek odwoławczy, jakim jest kasacja, zgodnie z art.
art. 177 § 1 k.k
(Z.) skazanego z art. 177 § 1 k.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 347/22 POSTANOWIENIE Dnia 28 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Marek Motuk w sprawie J. Z. (Z.) skazanego z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 października 2022 r. na posiedzeniu w trybie art. 535 § 1 i 3 k.p.k. kasacji wniesionej przez obrońcę od wyroku Sądu Okręgowego w Częstochowie z dnia 25 marca 2022 r., sygn. akt VII Ka 202/22 utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Częstochowie z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt XI K 24/21 p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego J. Z. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIESąd Rejonowy w Częstochowie wyrokiem z dnia 28 października 2021 r., sygn. akt XI K 24/21, uznał oskarżonego J. Z. za winnego popełnienia występku z art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k. – i za to, na mocy art. 177 § 1 k.k. w zw. z art. 178 § 1 k.k., skazał go na karę 1 roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto, na podstawie art. 42 § 2 k.k. i art. 43 § 1 k.k., Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego J. Z. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat, a także nawiązkę w wysokości 10 000 zł (art. 47 § 3 k.k.), na poczet orzeczonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych zaliczył okres zatrzymania prawa jazdy oraz obciążył oskarżonego kosztami procesu.

Sąd Okręgowy w Częstochowie – po rozpoznaniu apelacji obrońcy oskarżonego – wyrokiem z dnia 25 marca 2022 r., sygn. akt VII Ka 202/22, utrzymał w mocy ww. wyrok Sądu Rejonowego w Częstochowie, obciążając oskarżonego kosztami procesu. Kasację od ww. Sądu Okręgowego w Częstochowie wniosła obrońca skazanego, zaskarżając to orzeczenie w całości. Skarżąca zarzuciła obrazę „art. 433 § 1 w związku z art. 457 § 3 k.p.k., poprzez przeprowadzenie, wadliwej, wybiórczej i wyłącznie niekorzystnej dla oskarżonego kontroli odwoławczej w zakresie zarzutu dot. art. 53 k.k., tj. osobistych okoliczności oskarżanego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 53 k.k. przy wymierzaniu oskarżonemu kary - zasad i dyrektyw jej wymierzania, określonych w art. 53 k.k. i wymierzenie oskarżonemu kary 1 (jednego) roku i 3 (trzech) miesięcy pozbawienia wolności, podczas gdy postawa oskarżonego, jego właściwości osobiste oraz zachowanie po zdarzeniu nie uzasadniają wymierzenia oskarżonemu tak surowej kary”.

Zarzucając powyższe, obrońca wniosła o „uchylenie w/w wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania”. Prokurator w pisemnej odpowiedzi na zaprezentowane przez obrońcę stanowisko, wniósł o oddalenie wniesionej kasacji jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście bezzasadna, dlatego podlegała oddaleniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.Nadzwyczajny środek odwoławczy, jakim jest kasacja, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k. wniesiony może być jedynie z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, które mogło mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.

Ustawodawca wprost wskazał, że kasacja nie może być wniesiona wyłącznie z powodu niewspółmierności kary (art. 523 § 1 k.p.k. zd. 2 k.p.k.). Analiza kasacji wniesionej w przedmiotowej sprawie, przeprowadzona z uwzględnieniem wyżej przedstawionych reguł ustawowych, nakazuje stwierdzić, że skarżąca pod pozorem zarzutu rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego („art. 433 § 1 w związku z art. 457 § 3 k.p.k.”) oraz prawa materialnego („art. 53 k.k.”), zmierzała do obejścia przepisu zakazującego wnoszenia kasacji wyłącznie z powodu rażącej niewspółmierności kary i doprowadzenia do ponownej kontroli odwoławczej orzeczenia sądu pierwszej instancji, zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w zwykłym środku odwoławczym.

Już na wstępie lektury zarzutu kasacyjnego należy zauważyć, iż znamienne jest to, że obrońca wskazuje na naruszenie art. 433 § 1 k.p.k., choć przedmiotem omawianego zarzutu nie czyni przekroczenia granic rozpoznania środka odwoławczego, ewentualnie wystąpienia przesłanek, które uzasadniałyby przekroczenie tych granicy (art. 433 § 1 in fine k.p.k.). W części motywacyjnej kasacji na próżno jest szukać wyjaśnienia i odniesienia do wskazanego wyżej przepisu. Jeśli więc obrońca w treści zarzutu podniosła wadliwość i niezupełność kontroli instancyjnej – a to wnika wprost z jego redakcji – to właściwe byłoby wskazanie, że sąd odwoławczy dopuścił się naruszenia dyspozycji art. 433 § 2 k.p.k.

Abstrahując jednak od tych mankamentów kasacji i odnosząc się do istoty sformułowanego w niej zarzutu, należy przywołać słusznie ugruntowane w orzecznictwie Sądu Najwyższego stanowisko, że przepis art. 53 k.k. nie zawiera unormowań stanowczych, zaś zawarte w nim dyrektywy i przesłanki podlegają ocenie w ramach swobodnego uznania sędziego. Sprawia to, że podważanie ocen dokonanych w tej sferze możliwe jest jedynie w ramach zarzutu rażącej niewspółmierności kary (art. 438 pkt 4 k.p.k.), a nie obrazy prawa materialnego (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 maja 2015 r., II KK 126/15, LEX nr 1786791; z dnia 8 listopada 2016 r., III KK 191/16, LEX nr 2157276).

Skuteczny zarzut kasacyjny rażącego naruszenia prawa ukierunkowany na rozstrzygnięcie o karze, przy wyłączeniu jednak kontroli samej współmierności kary, musi być ograniczony do tych przepisów, które mają charakter obligatoryjny, a więc formułują nakaz lub zakaz orzekania o karze w określony sposób, a takiego charakteru nie mają normy wyrażone w art. 53 § 1 i 2 k.k. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 grudnia 2018 r., III KK 621/18).W przedmiotowej sprawie, apelująca podniosła m.in. zarzut obrazy art. 53 k.k., który słusznie został rozpoznany przez sąd ad quem w kontekście rażącej niewspółmierności kary – i w jej ramach sąd odwoławczy odniósł się do kwestii właściwości osobistych J.

Z. oraz jego zachowania po popełnieniu przestępstwa. Kontrola instancyjna nie wykazała, by te komponenty wpływały na rozstrzygnięcie o karze w sposób oczekiwany przez obrońcę. Sąd odwoławczy w tym zakresie zaakcentował, jakie elementy determinowały zasadność orzeczenia organu a quo. Skarżąca tymczasem – nie bacząc na tę argumentację – forsowała de facto stanowisko, że to okoliczności podane w apelacji (korzystne dla oskarżonego) powinny w głównej mierze kształtować wymiar kary za przedmiotowy występek. Taka jednak aktywność nie wykazuje rażącego naruszeniu prawa materialnego, a jedynie wskazuje na polemikę obrońcy, że określonym okolicznościom pozytywnym dla skazanego (w zakresie rozstrzygnięcia o karze) należałoby przyznać większe znaczenie, co sprowadza się do klasycznego zarzutu wystąpienia względnej przyczyny odwoławczej, o której mowa w art. 438 pkt 4 k.p.k.W tym stanie rzeczy, sformułowany w kasacji zarzut stanowił w istocie próbę obejścia zakazu ustanowionego w przepisie art. 523 § 1 k.p.k.

Obiekcja autorki kasacji dotyczyły bowiem wymiaru kary i próby wykazania jej niewspółmierności, co w kasacji jest niedopuszczalne.O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k.Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd Najwyższy orzekł jak postanowieniu.[as]