Polish Supreme Court dismissed cassation appeals against conviction for assault and theft, citing procedural errors were inadmissible.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland dismissed two cassation appeals filed by defendants convicted of assault and theft, ruling them obviously unfounded. The defendants argued for procedural violations regarding evidence evaluation and the right to defense, but the court found these arguments misdirected against factual findings. The court determined that the appeals violated statutory limits on cassation scope, as they targeted issues already resolved by the appellate court and concerned proceedings prior to the second instance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 519 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.; Art. 433 § 1 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 410 k.p.k.; Art. 7 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.: Cassation proceedings are not appellate and cannot challenge factual findings or procedural errors from the first instance; appeals must target specific statutory grounds applicable only to the second instance judgment.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 344/12 POSTANOWIENIE Dnia 10 stycznia 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba na posiedzeniu w trybie art. 535 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 10 stycznia 2013 r., sprawy M. R. i R. O. skazanych z art. 291 § 1 k.k. i art. 270 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońców skazanych od wyroku Sądu Okręgowego w N. z dnia 5 marca 2012 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Z. z dnia 18 maja 2011 r.postanowił:
1. oddalić obie kasacje uznając je za oczywiście bezzasadne, 2. obciążyć skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Kasacje wniesione w imieniu obu skazanych są bezzasadne i to w stopniu oczywistym. Ponieważ podobne mankamenty odnoszą się do obu skarg, możliwe jest ich łączne omówienie. Skarżący tylko pozornie podnoszą w obu kasacjach zarzuty związane z naruszeniem prawa procesowego, których miałby dopuścić się Sąd Odwoławczy, gdy w istocie skierowano je przeciwko ustaleniom faktycznym i ocenom dokonanym przez Sąd I – instancji. Kasacje zostały zatem wywiedzione wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie tego nadzwyczajnego środka odwoławczego jedynie od wyroków sądów odwoławczych oraz art. 523 § 1 k.p.k., który nie dopuszcza skarżenia w tym postępowaniu ustaleń faktycznych.Zauważyć należy, że w apelacji obrońcy skazanego R.
O. podniesiono zarzuty naruszenia dokładnie tych samych przepisów procesowych, co wskazane wcześniej w apelacji, a zatem ponowne ich przedstawienie jest na etapie postępowania kasacyjnego niedopuszczalne, gdyż postępowanie to nie ma charakteru instancyjnego. Obrońca nie podjął nawet próby powiązania stawianych w kasacji zarzutów z przebiegiem postępowania odwoławczego. Byłoby to zresztą o tyle bezprzedmiotowe, że zarzuty apelacyjne zostały przez Sąd Odwoławczy wnikliwie rozpoznane i omówione w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu.
Nie może być zatem mowy w niniejszej sprawie o naruszeniu art. 433 § 1 k.p.k., czy 457 § 3 k.p.k. Mając zatem na uwadze wskazane powyżej okoliczności i zestawiając je z zarzutami podniesionymi w kasacji, stwierdzić należy jedynie, że: - zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. podnoszony może być w postępowaniu kasacyjnym tylko wówczas, gdy sąd odwoławczy czynił samodzielne ustalenia faktyczne, co w niniejszej sprawie nie miało to miejsca, - art. 410 k.p.k. nie ma zastosowania do postępowania odwoławczego, ponieważ to nie dowody ujawnione przed Sądem II – instancji stanowiły podstawę rozstrzygnięcia tego sądu.Podobnie ocenić trzeba kasację obrońcy skazanego M.
R. W tym przypadku, w apelacji co prawda postawiono zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, a w kasacji zarzuty natury procesowej, ale w istocie sprowadzają się one nadal do kwestionowania wartości dowodowej zeznań świadka L. D. oraz pominięcia dowodu z zeznań świadka J. K. W tej sytuacji, na etapie postępowania kasacyjnego skuteczna mogłaby być jedynie ta część zarzutu, która podnosi naruszenie art. 433 § 2 k.p.k., wszystkie bowiem pozostałe przepisy wskazane jako obrażone, odnoszą się do postępowania przed Sądem I – instancji, nie zaś postępowania odwoławczego.
Rzecz jednak w tym, że przedstawione w tym zakresie, w apelacji, zarzuty zostały przez Sąd Odwoławczy rozpoznane i omówione w uzasadnieniu wyroku (odnośnie świadka L. D. na k. 11-12, zaś co do świadka J. K. na k. 15) . Wbrew twierdzeniom obrony, na k. 2877 akt znajduje się informacja z Komendy Powiatowej Policji o trwających ponad dwa lata bezskutecznych poszukiwaniach, w skali ogólnokrajowej, świadka l. D. Sama w sobie ta informacja dawała podstawę procesową do odczytania zeznań tego świadka. W pełni przekonujące są również wywody Sądu Okręgowego co do potrzeby przeprowadzenia z urzędu dowodu z zeznań świadka J.
K. i nie dostrzegania takiej potrzeby ze strony oskarżonego i jego obrońcy na etapie postępowania przed Sądem I – instancji. Brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w kasacji. Powyższe skutkowało uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną w stopniu oczywistym. Skazanych obciążono kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego nie znajdując podstaw do zwolnienia od ich ponoszenia.