Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 343/21 Generato dall'IA

Supreme Court acquits Jehovah's Witness for secret society crime due to lack of secrecy and legal definition.

Numero d'incarto IV KK 343/21
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Accolto (Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed a 1953 conviction and acquitted the defendant, W. K., of the crime of participating in a secret society. The Rzecznik Praw Obywatelskas argued that the defendant's attendance at Jehovah's Witness meetings violated the Criminal Code, but the court found the organization did not meet the legal definition of a secret society. The court ruled that the group's existence was never kept secret from authorities and that members actively sought official registration, thereby negating the essential element of secrecy required for the offense.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 36 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych; Art. 537 § 2 k.p.k.: Participation in a secret society is not a crime if the organization does not legally qualify as a society or if its existence was not kept secret from state authorities.

Parole chiave

Generato dall'IA
secret society crime Jehovah's Witnesses lack of secrecy Criminal Code 1969 acquittal on appeal religious organization state authority precedenti penali rilevanti

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 36 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych
W pełni podzielić należy stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, że w niniejszej sprawie doszło do rażącej obrazy przepisu art. 36 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa polskiego (Dz.U.
Art. 529 k.p.k.
Zgodnie z treścią przepisu art. 529 k.p.k. wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca zawieszenie postępowania.
Art. 537 § 2 k.p.k.
Art. 632 pkt 2 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i art.
Art. 638 k.p.k.
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i art. 638 k.p.k.
art. 529 k.p.k
Zgodnie z treścią przepisu art. 529 k.p.k.
art. 537 § 2 k.p.k
art. 632 pkt 2 k.p.k
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k.
art. 638 k.p.k
O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i art. 638 k.p.k.

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA
II KRN 232/94
II KRN 232/94, SIP «Lex» nr 20734).
III KK 235/04
III KK 235/04, SIP «Lex» nr 163199 i 27 stycznia 2011 r., II KK 142/10, SIP «Lex» nr 11438101), z drugiej zaś jej funkcjonowanie w Polsce nigdy nie było objęte  nawet po jej delegalizacji, co nastąpiło w lipcu 1950 r.
II KK 142/10
III KK 235/04, SIP «Lex» nr 163199 i 27 stycznia 2011 r., II KK 142/10, SIP «Lex» nr 11438101), z drugiej zaś jej funkcjonowanie w Polsce nigdy nie było objęte  nawet po jej delegalizacji, co nastąpiło w lipcu 1950 r.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 343/21 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 kwietnia 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący)‎SSN Antoni Bojańczyk (sprawozdawca)‎SSN Marek SiwekProtokolant Agnieszka Murzynowska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Józefa Gemry,‎w sprawie W. K.‎oskarżonego z art. 36 m.k.k.‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 13 kwietnia 2022 r.,‎kasacji, wniesionej przez Rzecznika Praw Obywatelskich - na korzyść‎od wyroku Sądu Wojewódzkiego w K. Ośrodek Zamiejscowy w R.‎z dnia 10 marca 1953 r., sygn. akt VI K. (…), 1. uchyla zaskarżony wyrok i oskarżonego W. K. uniewinnia od zarzuconego mu czynu;

2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża Skarb Państwa UZASADNIENIEWyrokiem b. Sądu Wojewódzkiego w K. (Ośrodek Zamiejscowy w R.) z dnia 10 marca 1953 r., sygn. VI K (…), W. K. został uznany winnym tego, że wraz z innymi osobami, w okresie od września 1950 r. do października 1952 r. w D., gm. W., pow. S., systematycznie trzy razy w każdym miesiącu brał udział wspólnie z innymi w zebraniach nielegalnych związku „Świadków Jehowy”, którego cel miał pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej, to jest popełnienia czynu z art. 36 m.k.k. i za to, na podstawie tego przepisu, skazany na karę roku więzienia, którą na mocy art. 4 pkt 1 ust. 1 ustawy 22 listopada 1952 r. o amnestii darowano w całości.

Wyrok ten w stosunku do oskarżonego W. K. uprawomocnił się na skutek jego niezaskarżenia.Kasację od wyroku wywiódł obecnie Rzecznik Praw Obywatelskich podnosząc w niej zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na jego treść naruszenia prawa materialnego, to jest art. 36 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy Państwa Polskiego (Dz.U.RP Nr 30, poz. 192 z późn. zm.), poprzez skazanie oskarżonego W. K. za czyn określony w tym przepisie mimo, że brak było w jej działaniu znamion tego występku.

Podnosząc taki zarzut, autor nadzwyczajnego środka zaskarżenia wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku b. Sądu Wojewódzkiego w K., Ośrodek Zamiejscowy w R. i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu. Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja wniesiona przez Rzecznika Praw Obywatelskich okazała się zasadna, co uzasadniało jej uwzględnienie. Zgodnie z treścią przepisu art. 529 k.p.k. wniesieniu i rozpoznaniu kasacji na korzyść oskarżonego nie stoi na przeszkodzie wykonanie kary, zatarcie skazania, akt łaski ani też okoliczność wyłączająca ściganie lub uzasadniająca zawieszenie postępowania.

Śmierć skazanego w dniu 10 kwietnia 1995 r. (por. odpis skrócony aktu zgonu W. K., k. 7 akt postępowania o odtworzenie akt sprawy, sygn. III Ko […]) niewątpliwie zatem nie stała na przeszkodzie wniesieniu przez Rzecznika Praw Obywatelskich kasacji na korzyść skazanego W. K.: decyzja o wniesieniu nadzwyczajnego środka zaskarżenia zależy od wyłącznej, autonomicznej woli podmiotu uprawnionego do wniesienia kasacji. Za rozpoznaniem kasacji przemawiało to, że jej potwierdzenie zasadności wyartykułowanego w niej zarzutu mogło doprowadzić do pełnej rehabilitacji nieżyjącego już skazanego W.

K. (wydanie wyroku uniewinniającego). W pełni podzielić należy stanowisko Rzecznika Praw Obywatelskich, że w niniejszej sprawie doszło do rażącej obrazy przepisu art. 36 dekretu z dnia 13 czerwca 1946 r. o przestępstwach szczególnie niebezpiecznych w okresie odbudowy państwa polskiego (Dz.U. RP nr 30, poz. 192 ze zm. dalej cyt. jako – tzw. mały kodeks karny). Zachowanie przypisane skazanemu, a polegające na tym, że cyt.: „wraz z innymi osobami, w okresie od września 1950 r. do października 1952 r. w D., gm. W., pow. S., systematycznie trzy razy w każdym miesiącu brał udział wspólnie z innymi w zebraniach nielegalnych związku ‘Świadków Jehowy’, którego cel miał pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej” nie wyczerpuje bowiem znamion przestępstwa stypizowanego w przez art. 36 tzw. małego kodeksu karnego, tj. brania udziału w związku, którego istnienie, ustrój albo cel ma pozostać tajemnicą wobec władzy państwowej.

Z jednej bowiem strony wspólnoty wyznaniowej „Świadkowie Jehowy” nie można uznać za związek w rozumieniu przepisów prawa karnego (co znajduje potwierdzenie w jednolitym od lat orzecznictwie najwyższej instancji sądowej: por. m. in. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 1995 r., sygn. II KRN 232/94, OSNKW z. 5-6/1995, poz. 28; 9 listopada 2004 r., sygn. III KK 235/04, SIP «Lex» nr 163199 i 27 stycznia 2011 r., II KK 142/10, SIP «Lex» nr 11438101), z drugiej zaś jej funkcjonowanie w Polsce nigdy nie było objęte  nawet po jej delegalizacji, co nastąpiło w lipcu 1950 r.

 tajemnicą wobec władzy państwowej. Członkowie wspólnoty podejmowali bowiem wielokrotnie powtarzane starania o jej ponowną rejestrację, co sprzeciwiało się uznaniu, iżby istnienie związku wyznaniowego było obiektem tajemnicy wobec władz państwowych: cyt.: „przez wiele następnych lat podejmowano [] liczne i jawne próby uregulowania sytuacji prawnej Wyznania Świadków Jehowy, w celu uzyskania ponownej możliwości swobodnego wyznawania tej religii, przekładając statut związku religijnego oraz wyjaśniając jego ustrój i cel w pismach przesyłanych do Urzędu do Spraw Wyznań oraz do innych organów państwowych, m. in.

Prezesa Rady Ministrów i Generalnego Prokuratora” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 stycznia 1995 r., sygn. II KRN 232/94, SIP «Lex» nr 20734). Zważywszy zatem na to, że w czynie przypisanym skazanemu W. K. brak jest znamion przestępstwa stypizowanego w przepisie art. 36 tzw. małego kodeksu karnego, bowiem udział wspólnie z innymi w zebraniach związku wyznaniowego „Świadków Jehowy” nie był ani udziałem w związku z rozumieniu przepisów prawa karnego, ani też istnienie tej wspólnoty nie było utrzymywane w tajemnicy przed władzami państwowymi, a zatem jego skazanie było oczywiście niesłuszne (art. 537 § 2 k.p.k.), należało zaskarżony kasacją wyrok uchylić, zaś oskarżonego uniewinnić od zarzuconego mu przestępstwa.

O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 632 pkt 2 k.p.k. i art. 638 k.p.k.