Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 343/16 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless regarding procedural and substantive criminal law violations.

Numero d'incarto IV KK 343/16
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ordering the defendant to bear the costs. The appellant argued that the appellate court failed to analyze all appeal complaints and misapplied sentencing guidelines, while the prosecution supported dismissal. The court found the appellate proceedings thorough, the factual findings proven, and the legal qualification of rape correct according to established case law.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; Art. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 60 § 2 k.k.; Art. 197 § 3 pkt 2 k.k. - A cassation appeal is dismissed as obviously groundless if the appellant fails to demonstrate specific procedural errors or substantive legal violations that could affect the verdict, and the lower court's review was comprehensive and legally sound.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously groundless appeal procedural law violation rape charge qualification sentencing mitigation rules appellate court review costs of proceedings

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
Podobne stanowisko zajęła pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej.Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i dlatego podlegała oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Skoro podstawą zarzutów kasacyjnych czyni się naruszenie przepisów art.
Art. 433 § 2 k.p.k.
zaskarżając go w całości i zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, tj.1)art. 433 § 2 k.p.k. w zw.
Art. 457 § 3 k.p.k.
art. 457 § 3 k.p.k. w zw.
Art. 60 § 2 k.k.
została przesądzona i ostatecznie udowodniona zgromadzonym i poprawnie ocenionym materiałem dowodowym.Nie ma racji skarżąca dowodząc, że Sąd Okręgowy naruszył przepis art. 60 § 2 k.k. zd.
Art. 197 § 3 pkt 2 k.k.
z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw.
Art. 636 § 1 k.p.k.
kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.
art. 207 § 1 k.k
został skazany za dwa czyny wyczerpujące znamiona: art. 207 § 1 k.k.
art. 200 § 1 k.k
art. 197 § 3 pkt 2 k.k
z art. 197 § 3 pkt 2 k.k.
art. 11 § 2 k.k

Giurisprudenza citata

Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 343/16 POSTANOWIENIE Dnia 25 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk‎po rozpoznaniu w dniu 25 października 2016 r.,‎sprawy P. M. ‎skazanego za popełnienie przestępstw z art. 197 § 3 pkt 2 kk i innych z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego,‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)‎z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II AKa (…)‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w B. ‎z dnia 23 listopada 2015 r., sygn. akt III K (…), p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;

2. obciążyć skazanego P.M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 23 listopada 2015 r., sygn. akt III K (…), P. M. został skazany za dwa czyny wyczerpujące znamiona: art. 207 § 1 k.k. (pkt 1), za który wymierzono mu karę 10 miesięcy pozbawienia wolności i z art. 207 § 1 k.k. w zw. z art. 200 § 1 k.k. w zw. z art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. (pkt 2), za który wymierzono mu karę 3 lat pozbawienia wolności, na podstawie art. 85 § 1 i § 2 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k. wymierzono karę łączną 3 lat pozbawienia wolności (pkt 3).

Na podstawie art. 41 a § 1 k.k. orzeczono wobec P.M. zakaz kontaktowania się z pokrzywdzoną na okres 7 lat (pkt 4), zaś na mocy art. 46 § 1 k.k. zasądzono od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonej tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę kwotę 8 000 zł (pkt 5). Wyrokiem powyższym rozstrzygnięto także w przedmiocie wydatków i kosztów postępowania (pkt 6 i 7).Na skutek apelacji wywiedzionej przez obrońcę oskarżonego, Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 24 marca 2016 r., sygn. akt II AKa (…), zmienił zaskarżony wyrok w pkt.

5. w ten sposób, że za jego podstawę prawną przyjął przepis art. 46 § 2 k.k., zaś kwotę 8 000 zł zasądzono na rzecz pokrzywdzonej tytułem nawiązki. W pozostałym zakresie utrzymano w mocy zaskarżony wyrok, rozstrzygając jednocześnie w przedmiocie kosztów postępowania oraz kosztów udzielonej z urzędu pomocy prawnej pokrzywdzonej.Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniosła obrońca P. M. zaskarżając go w całości i zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania karnego, tj.1)art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z. art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k., poprzez zaniechanie dokonania analizy wszystkich zarzutów apelacyjnych i uzasadnienia tego środka odwoławczego, a nadto dokonanie ogólnikowej jedynie analizy zarzutów apelacji i ich uzasadnienia dotyczących obrazy przepisów postępowania, jakich dopuścił się Sąd I instancji – co mogło mieć wpływ na treść wyroku, ponieważ wszechstronna i dokładna analiza podniesionych w apelacji zarzutów prowadziłoby do wniosku, że Sąd I instancji ustalił okoliczności faktyczne z naruszeniem przepisów postępowania i w konsekwencji niesłusznie przypisał oskarżonemu popełnienie zarzucanych mu przestępstw;2)art. 60 § 2 zd. 1 k.k. przez jego niezastosowanie;3)rażące naruszenie prawa karnego materialnego, mogące mieć istotny wpływ na treść wyroku, a mianowicie art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z § 2 k.k., przez jego zastosowanie,wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu w (…) do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Rejonowej w B. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.

Podobne stanowisko zajęła pełnomocnik oskarżycielki posiłkowej.Sąd Najwyższy, zważył, co następuje:Kasacja jest bezzasadna w stopniu oczywistym i dlatego podlegała oddaleniu na podstawie art. 535 § 3 k.p.k.Skoro podstawą zarzutów kasacyjnych czyni się naruszenie przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., to tym samym przyjmuje się zobowiązanie do jego wykazania w postępowaniu Sądu odwoławczego. Owo wykazanie błędów w procedowaniu przez Sąd II instancji nie może być utożsamiane zaledwie ze sformułowaniem określonej treści zarzutów, ale ze szczegółowym ich wskazaniem połączonym z wyjaśnieniem źródła i miejsca ich dostrzeżenia.

Tymczasem analiza tak zarzutów jak i przywołanej na ich poparcie argumentacji dowodzi, iż powyższe kryteria nie zostały przez obrońcę w kasacji spełnione. W takiej sytuacji należy jedynie wskazać, że postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie spełniło kryteria kontroli rzetelnej i wszechstronnej. Nie tylko rozważono wszystkie zgłoszone zarzuty, ale także na kartach pisemnych motywów wyroku wyjaśniono powody ich oddalenia. Z treści tego uzasadnienia bezspornie wynika, że sferą kontroli objęto także ustalenia faktyczne poczynione w sprawie.

Nie dopatrzono się przy tym, jak usiłuje dowieść skarżąca, dowolności w ich ocenie. Zgodnie z wynikami tej kontroli kwestia sprawstwa odnośnie obu przypisanych czynów P. M. została przesądzona i ostatecznie udowodniona zgromadzonym i poprawnie ocenionym materiałem dowodowym.Nie ma racji skarżąca dowodząc, że Sąd Okręgowy naruszył przepis art. 60 § 2 k.k. zd. 1 k.k., poprzez jego niezastosowanie. Z treści przepisu wynika ponad wszelką wątpliwość, że stosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary ma charakter fakultatywny, a z uzasadnienia Sądu I instancji wynika, że P. M. nie spełnił żadnego z przywołanych w tym przepisie kryteriów.

Odnosząc się do zarzutu apelacyjnego Sąd II instancji podzielił ustalenia Sądu Okręgowego. Stwierdzić więc należy, że zarzut ten sprowadza się w istocie do kwestionowania wymiaru kary i próby wykazania jej niewspółmierności, co nie jest dopuszczalne zgodnie z art. 523 k.p.k.Sąd Apelacyjny, wbrew wywodom skarżącej, nie naruszył prawa materialnego przez zastosowanie przepisu art. 197 § 3 pkt 2 k.k. w zw. z art. 197 § 2 k.k. Podzielić bowiem należy wywodu obu Sądów odnosząc się do tak przyjętej kwalifikacji prawnej, które oparte są o przyjętą w orzecznictwie linię, że pojęcie „zgwałcenia” zamieszczone w § 3 art. 197 k.k. obejmuje czyny określone w § 1 i § 2 art. 197 k.k. (zob. m. in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 marca 2013 r., V KK 361/12, Lex nr 1312374).Mając powyższe na uwadze, wobec niestwierdzenia naruszenia przepisów prawa wskazanych w kasacji, Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej postanowienia, obciążając skazanego P. M. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w oparciu o przepis art. 636 § 1 k.p.k.