Supreme Court dismisses cassation as obviously unfounded for failing to challenge identical appeal arguments.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The appellant argued that the appellate court improperly accepted a forensic psychologist's opinion and failed to adequately justify the acquittal, yet the lower court had already addressed these identical points in its detailed appeal ruling. The court held that since the appellant merely repeated objections without demonstrating new legal errors or logical flaws in the appellate court's reasoning, the cassation lacked merit.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 170 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.: A cassation appeal is obviously unfounded if the appellant merely reiterates arguments already rejected in the appeal without pointing out specific legal errors or logical inconsistencies in the appellate court's reasoning.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 339/13 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2014 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jarosław Matras na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 29 stycznia 2014 r., sprawy oskarżonych S. C., M. C. i M. S. uniewinnionych od popełnienia czynu z art. 158 § 1 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez pełnomocnika oskarżyciela subsydiarnego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 16 kwietnia 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 21 grudnia 2012 r. p o s t a n o w i ł I. Oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną; II. Obciążyć oskarżyciela subsydiarnego M. K. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2012 r., Sąd Rejonowy uniewinnił oskarżonych: S. C., M. C. oraz M. S. od popełnienia zarzucanego im czynu, który w subsydiarnym akcie oskarżenia został zakwalifikowany z art. 158 § 1 k.k.Po rozpoznaniu apelacji oskarżycielki subsydiarnej oraz jej pełnomocnika, Sąd Okręgowy wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2013 r., utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając obie apelacje za oczywiście bezzasadne.Kasację od tego wyroku wniósł pełnomocnik oskarżycielki subsydiarnej. Zaskarżając wyrok w całości zarzucił mu rażące naruszenie prawa, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia w szczególności:- art. 170 § 2 k.p.k. w zw. z art. 201 k.p.k. w zw. z art. 196 § 3 k.p.k. poprzez zaakceptowanie przez Sąd Odwoławczy oddalenia przez Sąd I instancji wniosku dowodowego oskarżycielki subsydiarnej o dopuszczenie dowodu z opinii innego biegłego sądowego psychologa, na okoliczność wiarygodności psychologicznej pokrzywdzonej i świadka M.
K., albowiem opinia biegłej O. Z. była w ocenie oskarżycielki subsydiarnej tendencyjna i nierzetelna, a wnioski w niej zawarte w dużej mierze bezpodstawne i nieuprawnione, co może sugerować, że biegła opiniując pokrzywdzoną i jej matkę nie była bezstronna;- art. 457 § 3 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. poprzez zaakceptowanie przez Sąd Odwoławczy braku należytego uzasadnienia wyroku przez Sąd I instancji w zakresie podstaw uniewinnienia oskarżonych jak również przyjęcia w wyniku przekroczenia granicy swobodnej oceny dowodów całkowicie abstrakcyjnego i niepopartego jakimikolwiek przekonywującymi dowodami założenia, że to oskarżycielka subsydiarna M.
K. oraz jej matka M. K. dokonały napaści na oskarżonych czy też przyjęcia, że pokrzywdzona M. K. obrażeń ciała o których mowa w obdukcji lekarskiej mogła nabawić się niekoniecznie w czasie zdarzenia z udziałem oskarżonych.Podnosząc te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy właściwemu sądowi do ponownego rozpoznania.W pisemnej odpowiedzi na kasacje prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja jako oczywiście bezzasadna podlegała oddaleniu w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k.
Pierwszy z zarzutów kasacji nie wskazuje, aby sąd II instancji nie rozpoznał tożsamego zarzutu zawartego w apelacji pełnomocnika oskarżycielki subsydiarnej, a jedynie jako uchybienie podnosi fakt akceptacji stanowiska sądu I instancji. Tak sformułowany zarzut nie ma więc charakteru zarzutu kasacyjnego, albowiem nie wskazuje na czym polegała nieprawidłowość w ocenie tego zarzutu apelacji, a zarzut ten buduje jedynie na braku akceptacji strony dla oceny dowodu z opinii biegłej psycholog. Jeśli zaś zważyć, że sąd II instancji w sposób niezwykle obszerny – wręcz drobiazgowy – ustosunkował się do wszystkich argumentów i zastrzeżeń wyrażonych w apelacji w zakresie opinii biegłego psychologa (str. 5-11 maszynopisu uzasadnienia), a skarżący w kasacji nie przedstawił wad i błędów w tej argumentacji (poza dalszym prezentowaniu swoich zastrzeżeń), to jasne stało się, iż nie sposób było uwzględnić tego zarzutu.
Poza tym zastrzeżenia skarżącego co do tego dowodu, jak również te wyrażone w zarzucie wskazanym jako drugi, pomijają bardzo istotną kwestię, która w istocie decydowała o nieobdarzeniu wiarygodnością zeznań M. K. oraz jej matki. Z uzasadnienia wyroku sądu I instancji wynika bowiem wprost, że mając zaprezentowane w toku procesu dwie wersje przebiegu zdarzenia (wersje oskarżonych oraz odmienną – oskarżycielki subsydiarnej oraz jej matki), sąd ten oparł się na zeznaniach świadka bezstronnego - jak to sąd ujął - „obiektywnego świadka B.
C.” (str. 2 uzasadnienia). To właśnie ten dowód stał się kluczowy dla odrzucenia jako niewiarygodnych zeznań M. K. oraz M. K. Dowód z opinii biegłej miał więc charakter jedynie wspomagający taką właśnie ocenę.Chybiony jest również zarzut ujęty w pkt II. Sąd odwoławczy w bardzo obszernym, wnikliwym, wręcz wzorowym uzasadnieniu odniósł się do wszystkich istotnych kwestii w apelacjach i w sposób bardzo rzeczowy udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty zakreślone w obu tych środkach odwoławczych. Uzasadnienie wyroku nie tylko, że nie narusza standardu z art. 457 § 3 k.p.k. ale może stanowić przykład, jak sąd II instancji winien realizować swoje obowiązki.
To, że strona z taką argumentacją się nie zgadza i dalej powtarza wszystkie swoje argumenty nawet nie próbując wykazać jakiegokolwiek błędu logicznego lub prawnego w tych rozważaniach, nie daje podstaw do uznania, iż tak postawiony zarzut ma charakter zarzutu kierowanego pod adresem sądu odwoławczego.Z tych wszystkich powodów należało orzec jak w postanowieniu.