Supreme Court dismisses cassation for medical marijuana possession, ruling no material law violation occurred.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal filed by the defense against a conviction for possessing controlled substances. The defendant, a patient using medical cannabis, argued that the lower court's qualification of the act violated material law and constitutional rights. The court rejected this, noting that while the defendant's health condition was considered for sentencing leniency, the factual findings regarding the joint purchase of nearly one kilogram for non-medical purposes were not erroneous.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 62 ust. 2 u.p.n.; Art. 26 § 1 k.k.: A cassation appeal based on alleged material law violations regarding the qualification of medical marijuana possession is inadmissible if the lower court properly weighed health circumstances for sentencing without finding an injustice warranting reversal.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 336/21 POSTANOWIENIE Dnia 28 lipca 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Włodzimierz Wróbel po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 28 lipca 2021 r., na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. sprawy D. K., skazanego z art. 62 ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego, od wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 17 grudnia 2020 r., sygn. akt IX Ka (…), zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 października 2019 r, sygn. akt IX K (…), p o s t a n a w i a:
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2) obciażyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 2 października 2019 r. (sygn. akt IX K (…)) D. K. został uznany winnym czynu z art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii (u.p.n.), za który wymierzono mu karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz 100 stawek dziennych grzywny po 20 zł każda. Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 17 grudnia 2020 r. (sygn. akt IX Ka (…)), że czyn sprawcy zakwalifikowano jako posiadanie środka odurzającego z art. 62 ust. 2 u.p.n. i obniżono karę pozbawienia wolności do 1 roku i 8 miesięcy pozbawienia wolności.
W pozostałej części wyrok utrzymano w mocy.Od powyższego prawomocnego orzeczenia kasację wniósł obrońca skazanego, zarzucając przedmiotowemu wyrokowi zarzucam rażące naruszenie prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu, tj.:„1.art. 62 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.p.n.) w związku z art. 68 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz z art. 3 k.k. polegające na zakwalifikowaniu czynu przypisanego skazanemu jako przestępstwa opisanego w art. 62 ust. 2 u.p.n. pomimo dokonania poprawnych ustaleń faktycznych, iż D.
K. jest pacjentem medycznej marihuany, korzystającym z konopi innych niż włókniste w związku z koniecznością medyczną, że stosowanie tych konopi ma dodatni wpływ na jego stan zdrowia, a zatem nie doszło do zamachu na dobro chronione zastosowanym przepisem karnym;2.art. 26 § 1 k.k. poprzez jego niezastosowanie, pomimo dokonania poprawnych ustaleń faktycznych, iż D. K. wszedł w posiadanie przedmiotowego ziela konopi innych niż włókniste w celach leczniczych w związku z leczeniem nowotworu mózgu.”Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w części odnoszącej się do skazanego D.
K. oraz o jego uniewinnienie.Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej. Sąd Najwyższy zważył co następuje.Kasacja okazała się oczywiście bezzasadna. Apelacje obrońców oskarżonego kwestionowały ustalenia faktyczne w zakresie w jakim stwierdzono, że nabyty prawie 1 kilogram marihuany miał być następnie wprowadzony do obrotu. Obrońcy postulowali zakwalifikowanie tego czynu jako przestępstwa posiadania środka odurzającego z art. 62 u.p.n. Sąd odwoławczy uznał racje apelujących i zmienił orzeczenie zgodnie z ich wnioskiem.
W środkach odwoławczych podnoszono, że oskarżony zażywa marihuanę w celach leczniczych. Zagadnienie to znalazło swoje odzwierciedlenie w pogłębionych rozważaniach Sądu odwoławczego w odniesieniu do wymiaru kary. Sąd podzielił argumenty obrony, iż stan zdrowia oskarżonego powinien wpływać na ocenę stopnia społecznej szkodliwości oraz winy. Podkreślił jednak, że oskarżony zakupił wraz z drugim współoskarżonym prawie 1 kg narkotyku, więc argumenty, iż uczynił to wyłącznie na własny użytek nie były przekonywujące.
W depozycjach oskarżonego odnaleźć można, na co słusznie zwrócił uwagę Sąd odwoławczy twierdzenia, że ten wypala tygodniowo ok. 25-30 g marihuany, co wskazuje na także pozamedyczne, tj. rekreacyjne cele tej konsumpcji. Sąd jednoznacznie dał wyraz swojemu przekonaniu, że zakup wspólnie i w porozumieniu z inna osobą kilograma narkotyku zasługuje na ukaranie, ale biorąc pod uwagę okoliczności związane ze sprawcą powinno się uwzględnić je jako okoliczności łagodzące. W apelacjach nadto nie pojawiała się argumentacja związana ze stanem wyższej konieczności wyłączającym bezprawność ani kwestionowaniem naruszenia dobra prawnego stojącego u podstaw penalizacji posiadania środków odurzających.
Pogląd ten i to w formie zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego pojawił się dopiero na etapie kasacyjnym. Jednak, jak już wspomniano wcześniej – Sąd odwoławczy rozważał zagadnienia stanu zdrowia oskarżonego w zakresie winy i stopnia społecznej szkodliwości, przekonywująco wskazując, że do realizacji znamion typu jednak doszło. W tym zakresie pogląd zaprezentowany w kasacji nie może zostać uznany za skuteczny zarzut. Rażące naruszenie prawa materialnego może stanowić podstawę uchylenia prawomocnego orzeczenia jeżeli w jego rezultacie doszło do wydania orzeczenia tak niesprawiedliwego, że niedopuszczalne z punktu widzenia aksjologii prawa materialnego byłoby jego pozostawienie w obrocie.
Ciężar udowodnienia tego spoczywa jednak w postępowaniu kasacyjnym na skarżącym. Nie każdy, nawet najbardziej interesujący pogląd prawny, zwłaszcza idący „w poprzek” poglądu większościowemu może sam w sobie oznaczać, że przyjęcie tego ostatniego poglądu ma charakter rażącego naruszenia prawa. Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.