Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 332/11 Generato dall'IA

Supreme Court quashes suspended sentence for drug offenders who made crime a steady income source.

Numero d'incarto IV KK 332/11
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Parzialmente accolto (Partially Allowed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court of Poland quashed the lower court's decision to suspend the execution of combined prison sentences for two drug traffickers. The defendants were convicted under Article 65 § 1 of the Criminal Code for making drug trafficking a steady source of income, a status that triggers specific sentencing rules. The court ruled that the prohibition on suspending sentences for such offenders under Article 69 § 3 of the Criminal Code applies equally to those convicted under Article 65 § 1, rendering the lower court's suspension illegal.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 69 § 3 k.k.; Art. 65 § 1 k.k.: The prohibition on suspending the execution of a sentence for a recidivist applies equally to a person who made the commission of a crime a steady source of income.

Parole chiave

Generato dall'IA
suspended sentence prohibition steady income source drug trafficking offense Criminal Code Article 65 recidivist status

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 69 § 3 k.k.
Zakaz zawarty w art. 69 § 3 k.k. dotyczy również sprawcy
Art. 65 § 1 k.k.
określonego w art. 65 § 1 k.k.
Art. 60 § 3 k.k.
z art. 60 § 3 k.k. i art.
Art. 60 § 5 k.k.
art. 60 § 5 k.k., Sąd Okręgowy połączył wymierzone Rafałowi D.
Art. 86 § 1 k.k.
Na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art.
Art. 91 § 2 k.k.
i art. 91 § 2 k.k. oraz art.
art. 69 § 3 k.k
Zakaz zawarty w art. 69 § 3 k.k.
art. 65 § 1 k.k
określonego w art. 65 § 1 k.k.
art. 60 § 3 k.k
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt
art. 60 § 6 pkt 2 k.k
i art. 60 § 6 pkt 2 k.k.

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

WYROK Z DNIA 26 STYCZNIA 2012 R.

IV KK 332/11

Zakaz zawarty w art. 69 § 3 k.k. dotyczy również sprawcy

określonego w art. 65 § 1 k.k.

Przewodniczący: sędzia SN J. Grubba.

Sędziowie: SN B. Skoczkowska, SA (del. do SN) H. Komisarski

(sprawozdawca).

Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tabor.

Sąd Najwyższy w sprawie Rafała D. i Andrzeja S., skazanych z art.

55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i innych, po rozpoznaniu

w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r., kasacji,

wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanych od

wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r.,

1)

u c h y l i ł zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w

punktach 11 i 20 odnośnie do wymierzonych Rafałowi D. i

Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem ich wykonania i w tej części sprawę p r z e k a z a ł

do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G.,

2)

uchylił

rozstrzygnięcia

zaskarżonego wyroku.

zawarte

w

punktach

i

UZASADNIENIE

Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r., Rafał

D. został uznany za winnego:

1)

przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt

2 k.k. wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę

grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 30 zł każda,

2)

ciągu trzech przestępstw kwalifikowanych z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy

o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 §

1 k.k. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy

zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzono mu

karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w

wysokości 360 stawek dziennych po 30 zł każda,

3)

ciągu ośmiu przestępstw kwalifikowanych z art. z art. 56 ust. 1 i 3

ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z

art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o

przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k.

przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k.

wymierzono mu karę grzywny w wysokości 360 stawek dziennych

po 30 zł każda,

4)

przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1

k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 3 k.k.

wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

5)

przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 3 k.k. w zw. z art.

12 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. przy zastosowaniu art.

60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. wymierzono mu karę grzywny w

wysokości 150 stawek dziennych po 30 zł każda.

Na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. oraz art. 60 § 3 k.k. i

art. 60 § 5 k.k., Sąd Okręgowy połączył wymierzone Rafałowi D. kary i

sprowadził je do kar łącznych:

– 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie

warunkowo zawiesił na okres 10 lat próby, oddając go w tym czasie, na

podstawie art. 73 § 2 k.k., pod dozór kuratora.

– 360 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda stawka.

Tym samym wyrokiem Andrzej S. został uznany za winnego:

1)

ciągu dziesięciu przestępstw kwalifikowanych z art. 56 ust. 1 i 3

ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za

to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu

narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy

zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. wymierzono mu

karę grzywny w wysokości 360 stawek dziennych po 30 zł każda,

2)

ciągu trzech przestępstw kwalifikowanych z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy

o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na

podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w

zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3

k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia

wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po

30 zł każda,

3)

przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii

w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art.

59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1

k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 3 k.k.

wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,

4)

przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1

k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k.

wymierzono mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych

po 30 zł każda.

Z kolei, na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. oraz art. 60 §

3 k.k. i art. 60 § 5 k.k., Sąd Okręgowy połączył wymierzone Andrzejowi

S. kary i sprowadził je do kar łącznych:

– 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie

warunkowo zawiesił na okres 10 lat próby, oddając go w tym czasie, na

podstawie art. 73 § 2 k.k., pod dozór kuratora.

– 360 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda stawka.

Przedmiotowy wyrok, w części dotyczącej Rafała D. i Andrzeja S.,

nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 7

kwietnia 2011 r.

Kasację od tego wyroku, w trybie art. 521 k.p.k., na niekorzyść

skazanych, w części dotyczącej orzeczenia o karze, wniósł Prokurator

Generalny.

Skarżący podniósł zarzut „rażącego i mającego istotny wpływ na

treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego materialnego, a

mianowicie art. 69 § 3 zdanie drugie k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,

polegające na przyjęciu, że przewidziana w art. 60 § 3 k.k. możliwość

warunkowego zawieszenia wykonania nadzwyczajnie złagodzonej kary

pozbawienia ma zastosowanie do sprawców, którzy z popełnienia

przestępstwa

uczynili

sobie

stałe

źródło

dochodu

lub

popełnili

przestępstwo działając w zorganizowanej grupie, podczas gdy do

sprawców tych, na podstawie art. 65 § 1 k.k. stosuje się przepisy

dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z

poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w

art. 64 § 2 k.k., a więc także przepis art. 69 § 3 zdanie drugie,

wykluczający możliwość zawieszenia wykonania kary, o którym mowa w

art. 60 § 3 – 5 k.k.”.

Ostatecznie skarżący wniósł o „uchylenie punktów 11 i 20

zaskarżonego wyroku, w zakresie wymierzonych Rafałowi D. i

Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem ich wykonania oraz punktów 12 i 21 dotyczących oddania

oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora i przekazanie sprawy w

tym zakresie do ponownego rozpoznania”.

Sąd Najwyższy zważył co następuje.

Kasacja okazała się zasadna.

Wymierzając Rafałowi D. i Andrzejowi S. kary za poszczególne

przypisane im przestępstwa, Sąd Okręgowy, w każdym przypadku,

zastosował instytucję obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary,

o której mowa w art. 60 § 3 k.k.

Co istotne, Rafał D. i Andrzej S. z popełnienia wszystkich

przestępstw, za które wymierzono im kary pozbawienia wolności, objęte

karą łączną, za wyjątkiem jednego przestępstwa przypisanego Rafałowi

D., uczynili sobie stałe źródło dochodu, co skutkowało przyjęciem w

podstawie skazania art. 65 § 1 k.k.

Idąc dalej, art. 60 § 3 k.k., daje możliwość warunkowego

zawieszenia wykonania kary, na wyjątkowych warunkach (dopuszczalne

jest warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności nie

przekraczającej 5 lat, a okres próby może wynosić aż 10 lat – art. 60 § 5

k.k.), wobec sprawcy, któremu nadzwyczajnie złagodzono karę na

podstawie tego przepisu. Niemniej, zgodnie z art. 69 § 3 zdanie drugie

k.k., warunkowego zawieszenia kary, o którym mowa w art. 60 § 3 – 5

k.k., nie stosuje się do sprawcy określonego w art. 64 § 2 k.k., czyli do

multirecydywisty.

Wprawdzie Rafał D. i Andrzej S. żadnego przestępstwa nie

popełnili w warunkach art. 64 § 2 k.k., ale zostali skazani za działanie w

warunkach art. 65 § 1 k.k. Zgodnie zaś z tym ostatnim artykułem,

przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków

związanych z poddaniem sprawcy próbie , przewidziane wobec sprawcy

określonego w art. 64 § 2 k.k., stosuje się m.in. do sprawcy, który z

popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu.

W tej sytuacji, nie może budzić wątpliwości, że zakaz zawarty w

art. 69 § 3 k.k. dotyczy również sprawcy określonego w art. 65 § 1 k.k.

Zakaz ten odnosił się zatem także do Rafała D. i Andrzeja S. W

rezultacie, zawieszając warunkowo wykonanie wymierzonej im kary

łącznej pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy dopuścił się rażącego

naruszenia wymienionych przepisów.

Zaprezentowane

stanowisko

znajduje

oparcie

w

poglądach

wyrażanych w piśmiennictwie (por. G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas,

J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll: Kodeks

karny. Część ogólna. Tom I. Komentarz do art. 1 – 116, Kraków 2004,

teza 19 do art. 69 k.k.; E. Bieńkowska, B. Kunicka – Michalska, G.

Rejman, J. Wojciechowska: Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz,

Warszawa 1999, teza 19 do art. 65 k.k.; R. Góral: Kodeks karny.

Praktyczny komentarz z orzecznictwem, Warszawa 2005, teza 17 do art.

65 k.k.).

Zaistniałe uchybienie miało wpływ na treść zapadłego wyroku,

ponieważ

doszło

do

warunkowego

zawieszenia

wykonania

wymierzonych Rafałowi D. i Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia

wolności, choć zastosowanie dobrodziejstwa tej instytucji było wobec

nich niedopuszczalne.

Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił punkty 11 i 20

zaskarżonego wyroku, w zakresie dotyczącym wymierzonych Rafałowi

D. i Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym

zawieszeniem ich wykonania i w tej części sprawę przekazał do

ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G.

Sąd Najwyższy uchylił też punkty 12 i 21 zaskarżonego wyroku,

które zawierały rozstrzygnięcia o oddaniu skazanych pod dozór kuratora,

ponieważ orzeczenia te były ściśle związane z orzeczeniem o

warunkowym

zawieszeniu

wykonania

kar

łącznych

pozbawienia

wolności.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Okręgowy winien ograniczyć

swoje orzeczenie do wymierzenia Rafałowi D. i Andrzejowi S. kar

łącznych pozbawienia wolność, przy czym winien kierować się

poczynionymi wyżej uwagami, tak aby uniknąć uchybienia, które

zdecydowało o uchyleniu zaskarżonego wyroku.