Supreme Court quashes suspended sentence for drug offenders who made crime a steady income source.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court of Poland quashed the lower court's decision to suspend the execution of combined prison sentences for two drug traffickers. The defendants were convicted under Article 65 § 1 of the Criminal Code for making drug trafficking a steady source of income, a status that triggers specific sentencing rules. The court ruled that the prohibition on suspending sentences for such offenders under Article 69 § 3 of the Criminal Code applies equally to those convicted under Article 65 § 1, rendering the lower court's suspension illegal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 69 § 3 k.k.; Art. 65 § 1 k.k.: The prohibition on suspending the execution of a sentence for a recidivist applies equally to a person who made the commission of a crime a steady source of income.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
WYROK Z DNIA 26 STYCZNIA 2012 R.
IV KK 332/11
Zakaz zawarty w art. 69 § 3 k.k. dotyczy również sprawcy
określonego w art. 65 § 1 k.k.
Przewodniczący: sędzia SN J. Grubba.
Sędziowie: SN B. Skoczkowska, SA (del. do SN) H. Komisarski
(sprawozdawca).
Prokurator Prokuratury Generalnej: M. Tabor.
Sąd Najwyższy w sprawie Rafała D. i Andrzeja S., skazanych z art.
55 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i innych, po rozpoznaniu
w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 26 stycznia 2012 r., kasacji,
wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanych od
wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r.,
1)
u c h y l i ł zaskarżony wyrok w zakresie rozstrzygnięć zawartych w
punktach 11 i 20 odnośnie do wymierzonych Rafałowi D. i
Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem ich wykonania i w tej części sprawę p r z e k a z a ł
do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G.,
2)
uchylił
rozstrzygnięcia
zaskarżonego wyroku.
zawarte
w
punktach
i
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia 30 marca 2011 r., Rafał
D. został uznany za winnego:
1)
przestępstwa z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt
2 k.k. wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę
grzywny w wysokości 150 stawek dziennych po 30 zł każda,
2)
ciągu trzech przestępstw kwalifikowanych z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy
o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 §
1 k.k. i za to na podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy
zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzono mu
karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności oraz karę grzywny w
wysokości 360 stawek dziennych po 30 zł każda,
3)
ciągu ośmiu przestępstw kwalifikowanych z art. z art. 56 ust. 1 i 3
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z
art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k.
przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k.
wymierzono mu karę grzywny w wysokości 360 stawek dziennych
po 30 zł każda,
4)
przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art.
59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1
k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 3 k.k.
wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,
5)
przestępstwa z art. 291 § 1 k.k. w zw. z art. 270 § 3 k.k. w zw. z art.
12 k.k. i za to na podstawie art. 291 § 1 k.k. przy zastosowaniu art.
60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. wymierzono mu karę grzywny w
wysokości 150 stawek dziennych po 30 zł każda.
Na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. oraz art. 60 § 3 k.k. i
art. 60 § 5 k.k., Sąd Okręgowy połączył wymierzone Rafałowi D. kary i
sprowadził je do kar łącznych:
– 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie
warunkowo zawiesił na okres 10 lat próby, oddając go w tym czasie, na
podstawie art. 73 § 2 k.k., pod dozór kuratora.
– 360 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda stawka.
Tym samym wyrokiem Andrzej S. został uznany za winnego:
1)
ciągu dziesięciu przestępstw kwalifikowanych z art. 56 ust. 1 i 3
ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za
to na podstawie art. 56 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu
narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy
zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k. wymierzono mu
karę grzywny w wysokości 360 stawek dziennych po 30 zł każda,
2)
ciągu trzech przestępstw kwalifikowanych z art. 55 ust. 1 i 3 ustawy
o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na
podstawie art. 55 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w
zw. z art. 65 § 1 k.k. i art. 91 § 1 k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3
k.k. i art. 60 § 6 pkt 2 k.k. wymierzono mu karę 2 lat pozbawienia
wolności oraz karę grzywny w wysokości 300 stawek dziennych po
30 zł każda,
3)
przestępstwa z art. 59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii
w zw. z art. 12 k.k. i w zw. z art. 65 § 1 k.k. i za to na podstawie art.
59 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 65 § 1
k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 3 k.k.
wymierzono mu karę 8 miesięcy pozbawienia wolności,
4)
przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 258 § 1
k.k. przy zastosowaniu art. 60 § 3 k.k. i art. 60 § 6 pkt 4 k.k.
wymierzono mu karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych
po 30 zł każda.
Z kolei, na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. oraz art. 60 §
3 k.k. i art. 60 § 5 k.k., Sąd Okręgowy połączył wymierzone Andrzejowi
S. kary i sprowadził je do kar łącznych:
– 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie
warunkowo zawiesił na okres 10 lat próby, oddając go w tym czasie, na
podstawie art. 73 § 2 k.k., pod dozór kuratora.
– 360 stawek dziennych grzywny po 30 zł każda stawka.
Przedmiotowy wyrok, w części dotyczącej Rafała D. i Andrzeja S.,
nie został zaskarżony przez żadną ze stron i uprawomocnił się w dniu 7
kwietnia 2011 r.
Kasację od tego wyroku, w trybie art. 521 k.p.k., na niekorzyść
skazanych, w części dotyczącej orzeczenia o karze, wniósł Prokurator
Generalny.
Skarżący podniósł zarzut „rażącego i mającego istotny wpływ na
treść wyroku naruszenia przepisów prawa karnego materialnego, a
mianowicie art. 69 § 3 zdanie drugie k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.,
polegające na przyjęciu, że przewidziana w art. 60 § 3 k.k. możliwość
warunkowego zawieszenia wykonania nadzwyczajnie złagodzonej kary
pozbawienia ma zastosowanie do sprawców, którzy z popełnienia
przestępstwa
uczynili
sobie
stałe
źródło
dochodu
lub
popełnili
przestępstwo działając w zorganizowanej grupie, podczas gdy do
sprawców tych, na podstawie art. 65 § 1 k.k. stosuje się przepisy
dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków związanych z
poddaniem sprawcy próbie, przewidziane wobec sprawcy określonego w
art. 64 § 2 k.k., a więc także przepis art. 69 § 3 zdanie drugie,
wykluczający możliwość zawieszenia wykonania kary, o którym mowa w
art. 60 § 3 – 5 k.k.”.
Ostatecznie skarżący wniósł o „uchylenie punktów 11 i 20
zaskarżonego wyroku, w zakresie wymierzonych Rafałowi D. i
Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem ich wykonania oraz punktów 12 i 21 dotyczących oddania
oskarżonych w okresie próby pod dozór kuratora i przekazanie sprawy w
tym zakresie do ponownego rozpoznania”.
Sąd Najwyższy zważył co następuje.
Kasacja okazała się zasadna.
Wymierzając Rafałowi D. i Andrzejowi S. kary za poszczególne
przypisane im przestępstwa, Sąd Okręgowy, w każdym przypadku,
zastosował instytucję obligatoryjnego nadzwyczajnego złagodzenia kary,
o której mowa w art. 60 § 3 k.k.
Co istotne, Rafał D. i Andrzej S. z popełnienia wszystkich
przestępstw, za które wymierzono im kary pozbawienia wolności, objęte
karą łączną, za wyjątkiem jednego przestępstwa przypisanego Rafałowi
D., uczynili sobie stałe źródło dochodu, co skutkowało przyjęciem w
podstawie skazania art. 65 § 1 k.k.
Idąc dalej, art. 60 § 3 k.k., daje możliwość warunkowego
zawieszenia wykonania kary, na wyjątkowych warunkach (dopuszczalne
jest warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności nie
przekraczającej 5 lat, a okres próby może wynosić aż 10 lat – art. 60 § 5
k.k.), wobec sprawcy, któremu nadzwyczajnie złagodzono karę na
podstawie tego przepisu. Niemniej, zgodnie z art. 69 § 3 zdanie drugie
k.k., warunkowego zawieszenia kary, o którym mowa w art. 60 § 3 – 5
k.k., nie stosuje się do sprawcy określonego w art. 64 § 2 k.k., czyli do
multirecydywisty.
Wprawdzie Rafał D. i Andrzej S. żadnego przestępstwa nie
popełnili w warunkach art. 64 § 2 k.k., ale zostali skazani za działanie w
warunkach art. 65 § 1 k.k. Zgodnie zaś z tym ostatnim artykułem,
przepisy dotyczące wymiaru kary, środków karnych oraz środków
związanych z poddaniem sprawcy próbie , przewidziane wobec sprawcy
określonego w art. 64 § 2 k.k., stosuje się m.in. do sprawcy, który z
popełnienia przestępstwa uczynił sobie stałe źródło dochodu.
W tej sytuacji, nie może budzić wątpliwości, że zakaz zawarty w
art. 69 § 3 k.k. dotyczy również sprawcy określonego w art. 65 § 1 k.k.
Zakaz ten odnosił się zatem także do Rafała D. i Andrzeja S. W
rezultacie, zawieszając warunkowo wykonanie wymierzonej im kary
łącznej pozbawienia wolności, Sąd Okręgowy dopuścił się rażącego
naruszenia wymienionych przepisów.
Zaprezentowane
stanowisko
znajduje
oparcie
w
poglądach
wyrażanych w piśmiennictwie (por. G. Bogdan, Z. Ćwiąkalski, P. Kardas,
J. Majewski, J. Raglewski, M. Szewczyk, W. Wróbel, A. Zoll: Kodeks
karny. Część ogólna. Tom I. Komentarz do art. 1 – 116, Kraków 2004,
teza 19 do art. 69 k.k.; E. Bieńkowska, B. Kunicka – Michalska, G.
Rejman, J. Wojciechowska: Kodeks karny. Część ogólna. Komentarz,
Warszawa 1999, teza 19 do art. 65 k.k.; R. Góral: Kodeks karny.
Praktyczny komentarz z orzecznictwem, Warszawa 2005, teza 17 do art.
65 k.k.).
Zaistniałe uchybienie miało wpływ na treść zapadłego wyroku,
ponieważ
doszło
do
warunkowego
zawieszenia
wykonania
wymierzonych Rafałowi D. i Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia
wolności, choć zastosowanie dobrodziejstwa tej instytucji było wobec
nich niedopuszczalne.
Mając powyższe na uwadze Sąd Najwyższy uchylił punkty 11 i 20
zaskarżonego wyroku, w zakresie dotyczącym wymierzonych Rafałowi
D. i Andrzejowi S. kar łącznych pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem ich wykonania i w tej części sprawę przekazał do
ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G.
Sąd Najwyższy uchylił też punkty 12 i 21 zaskarżonego wyroku,
które zawierały rozstrzygnięcia o oddaniu skazanych pod dozór kuratora,
ponieważ orzeczenia te były ściśle związane z orzeczeniem o
warunkowym
zawieszeniu
wykonania
kar
łącznych
pozbawienia
wolności.
Rozpoznając ponownie sprawę Sąd Okręgowy winien ograniczyć
swoje orzeczenie do wymierzenia Rafałowi D. i Andrzejowi S. kar
łącznych pozbawienia wolność, przy czym winien kierować się
poczynionymi wyżej uwagami, tak aby uniknąć uchybienia, które
zdecydowało o uchyleniu zaskarżonego wyroku.