Criminal appeal dismissed as obviously groundless; defendant's absence affects only his own case, not co-defendant's.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the criminal appeal as obviously groundless and ordered the defendant to bear the costs. The defense argued procedural violations regarding the public prosecution's exhaustion and the defendant's absence, but the court found these issues either already reviewed or inapplicable. The court ruled that the defendant's absence constituted a ground for appeal only against his own judgment, not against the judgment concerning his co-defendant.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 439 § 1 pkt 9, 11 k.p.k.; Art. 523 § 2, § 4 pkt 1 k.p.k.; The absence of a co-defendant at trial constitutes a ground for appeal only in relation to that specific co-defendant's judgment, not the judgment of other defendants in the same proceedings.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 330/13 POSTANOWIENIE Dnia 24 października 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Świecki na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w dniu 24 października 2013 r. sprawy T. S.skazanego za przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 288 § 1 k.k.z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcęod wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 12 marca 2013 r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 29 maja 2012 r. postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy jest oczywiście bezzasadna w zakresie zarzutów zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 9 i 11 k.p.k., zaś niedopuszczalna z mocy prawa co do zarzutu naruszenia art. 115 § 3 k.p.k.Odnośnie do zarzutu naruszenia art. 439 § 1 pkt 9 k.p.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 9 i 11 k.p.k. należy stwierdzić, że wskazane uchybienie było przedmiotem kontroli odwoławczej. Sąd drugiej instancji wyraził w tej kwestii trafny pogląd, że po stronie oskarżyciela publicznego nie doszło do „konsumpcji skargi publicznej”, skoro akt oskarżenia w przedmiotowej sprawie wpłynął do Sądu Rejonowego w dniu 2 lutego 2009 r., a zatem przed wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie 2 Ds.
…/10. Z tym stanowiskiem skarżący w ogóle nie polemizuje, choć kasacja skierowana jest do orzeczenia sądu odwoławczego. Przedstawia natomiast własny pogląd, który w realiach rozpoznawanej sprawy nie jest trafny. W wypadku bowiem równoczesnego toczenia się dwóch postępowań o ten sam czyn mogłaby zaistnieć ujemna przesłanka procesowa z art. 17 § 1 pkt 7 k.p.k. Zauważyć jednak należy, że przepis ten odnosi się do sytuacji, w której prowadzi się postępowanie od ten sam czyn przeciwko tej samej osobie, zaś w sprawie 2 Ds.
…/10 postępowanie zakończyło się w fazie in rem. Natomiast wniesienie aktu oskarżenia w niniejszej sprawie przed zakończeniem postępowania w sprawie 2 Ds. …/10 powinno rzutować na dopuszczalność prowadzenia tego ostatniego postępowania, a nie na odwrót. Trudno bowiem zasadnie twierdzić, że w tej sprawie doszło do wygaśnięcia prawa do skargi, skoro w czasie jej wniesienia nie wszczęto jeszcze postępowania w sprawie 2 Ds. …/10.Oczywiście bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 374 § 1 k.p.k. w zw. z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k.
Wskazany w tym zarzucie układ procesowy, tj. naruszenie prawa do obrony oskarżonego D. P., co naruszyło prawo do obrony oskarżonego T. S. mógłby być rozpatrywany pod kątem obrazy art. 6 k.p.k. w zw. z art. 374 § 1 k.p.k. Jednak w kasacji z uwagi na treść art. 523 § 2 i § 4 pkt 1 k.p.k. jest to niedopuszczalne. Pozostaje więc wyłącznie kwestia oceny zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 11 k.p.k. W rozpoznawanej sprawie chodzi tu jednak o nieobecność na rozprawie oskarżonego D. P., a nie oskarżonego T.
S. Dlatego też w sprawach złożonych podmiotowo – z uwagi na gwarancyjny i procesowy charakter tej podstawy – dotyczy ona tylko tego oskarżonego, co do którego zaistniało to uchybienie. Tylko więc w stosunku do oskarżonego D. P. byłaby to bezwzględna przyczyna uchylenia orzeczenia (art. 439 § 1 k.p.k.).Natomiast z uwagi na treść wskazanego już art. 523 § 2 k.p.k. niedopuszczalny jest zarzut kasacyjny naruszenia art. 115 § 3 k.p.k. (arg. z art. 523 § 4 pkt 1 k.p.k.).Z powyżej wskazanych względów kasacja nie mogła doprowadzić do podważenia prawidłowości wyroku sądu odwoławczego.
Dlatego też została oddalona jako oczywiście bezzasadna, zaś skazany został obciążony kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.