Supreme Court quashes lower court order for driving ban due to mandatory statutory requirement violation.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court quashed the Regional Court's order regarding criminal sanctions and remanded the case for retrial. The defendant was found guilty of driving without a license, but the Prosecutor General argued the court failed to impose the mandatory driving ban. The court ruled that Article 94 § 3 of the Criminal Code obligates a ban when such a crime is committed, making the omission a serious error affecting the verdict's substance.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 94 § 3 k.w.; Art. 87 § 3 k.w.: When a person is convicted of driving without a license, the court is obligated to impose a driving ban, and such a ban must functionally correspond to the type of vehicle involved.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 326/22 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 października 2022 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jacek BłaszczykProtokolant Łukasz Biernacki w sprawie Ł. K.obwinionego z art. 94 § 1 k.w. i inne po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 października 2022 r., w trybie art. 535 § 5 k.p.k. kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Rybniku z dnia 26 maja 2022 r., sygn. akt III W 689/22, 1. uchyla zaskarżony wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Rybniku w zakresie rozstrzygnięcia o środku karnym i przekazuje sprawę w tej części do ponownego rozpoznania temu sądowi;
2. obciąża Skarb Państwa wydatkami postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym z dnia 26 maja 2022 r. o sygn. akt III W 689/22 Sąd Rejonowy w Rybniku, po rozpoznaniu sprawy Ł. K., obwinionego o to, że w dniu 20 lutego 2022 r. około godziny 05.05 w C. min. na ulicy […] kierował pojazdem marki V. o nr rej. […] pomimo braku uprawnień do kierowania pojazdami. Ponadto w tym samym miejscu i czasie kierując w/w pojazdem nie dostosował prędkości do warunków na drodze oraz własnych umiejętności w wyniku czego kilkukrotnie uderzył pojazdem w krawężnik drogowy, tj. o wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., art. 97 k.w. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r., orzekł:1.obwinionego Ł.
K. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 94 § 1 k.w., art. 97 k.w. w zw. z art. 19 ust. 1 ustawy o ruchu drogowym z dnia 20 czerwca 1997 r. i za to na mocy art. 94 § 1 k.w. w zw. z art. 9 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w wysokości 1.800 złotych;2.na podstawie art. 119 § 1 k.p.w. i art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 70,00 złotych oraz opłatę w wysokości 180,00 złotych (k. 29).Orzeczenie to nie zostało zaskarżone i uprawomocniło się w dniu 25 czerwca 2022 r.
Kasację od tego wyroku wniósł Prokurator Generalny, który zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 94 § 3 k.w., polegające na zaniechaniu orzeczenia wobec obwinionego Ł. K. środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, podczas gdy jego orzeczenie było obligatoryjne wobec uznania obwinionego za winnego popełnienia wykroczenia, o którym mowa w art. 94 § 1 k.w.W oparciu o tak sformułowany zarzut skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Rybniku.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Prokuratora Generalnego zasługiwała na uwzględnienie w całości.
Rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w Rybniku było oczywiście wadliwe, dlatego zarzut kasacyjny dotyczący rażącego naruszenia przepisu art. 94 § 3 k.w. doprowadził do uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w zaskarżonym zakresie.Zgodnie z treścią art. 94 § 3 k.w., w razie popełnienia wykroczenia z art. 94 § 1 k.w., to jest prowadzenia pojazdu mechanicznego, nie mając do tego uprawnienia, obligatoryjne jest orzeczenie środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów. Tymczasem w zaskarżonym kasacją wyroku nakazowym zaniechano orzeczenia tego środka karnego, nie realizując nałożonego ustawą obowiązku.
Wobec obligatoryjnego brzmienia przepisu art. 94 § 3 k.w., uchybienie zawarte w zaskarżonym kasacją wyroku nakazowego ma charakter rażący i w sposób oczywisty wywarło wpływ na jego treść.Na kanwie analogicznego unormowania, zawartego w treści art. 87 § 3 k.w. Sąd Najwyższy wskazał, że zakaz prowadzenia pojazdów, aby stanowił realną dolegliwość dla ukaranego za powyższe wykroczenie oraz realizował cele, które środek karny z art. 87 § 3 k.w. ma urzeczywistnić, musi pozostawać w funkcjonalnym związku z rodzajem pojazdu, którego prowadzenia dopuścił się sprawca (zob. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2019 r., sygn. akt III KK 222/18, Prok. i Pr.- wkł. 2020/6/12, LEX nr 2691576; por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt III KK 234/18, LEX nr 2687812).Uznanie Ł.
K. za winnego wykroczenia z art. 94 § 1 k.w. i inne, popełnionego w dniu 20 lutego 2022 r., implikowało zatem konieczność orzeczenia wobec niego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia pojazdów, a ponieważ obwiniony prowadził pojazd mechaniczny, zakaz winien odnosić się do tożsamego rodzaju pojazdów.Brak w postaci nieorzeczenia obligatoryjnego środka karnego powoduje, że w istotnym stopniu wadliwe jest orzeczenie w zakresie rozstrzygnięcia o karze. Orzeczenie o karze i środkach karnych stanowi bowiem swego rodzaju całość - zespół dolegliwości wymierzanych sprawcy.Przy ponownym rozpoznaniu sprawy w zakresie przekazanym Sądowi pierwszej instancji, Sąd ten uwzględnić powinien wymóg wynikający z art. 94 § 3 k.w. i orzec o środku karnym, uwzględniając wszelkie dyrektywy wynikające m. in. z treści art. 33 k.w., w tym jego § 5.Ponadto rozstrzygnięto o kosztach sądowych postępowania kasacyjnego.[as]