Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 322/20 Generato dall'IA

Supreme Court dismissed cassation as obviously unfounded regarding the extinction of a prior conviction under Polish Criminal Code.

Numero d'incarto IV KK 322/20
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the appellant to bear the costs. The appellant argued that a prior conviction had legally extinguished, necessitating a change in the legal qualification of the current offense and a lighter sentence. The court rejected this claim because the appellant committed subsequent crimes after the first conviction, preventing the extinction of the original sentence under the relevant statutory provisions.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 106 k.k.; Art. 107 § 4a k.k.; Art. 108 k.k.; Art. 107 § 1 k.k.: The extinction of a conviction requires the fulfillment of statutory time limits without interruption by subsequent convictions; failure to apply the extinction rule does not automatically mandate a change in legal qualification or a lighter sentence.

Parole chiave

Generato dall'IA
extinction of conviction subsequent crimes legal qualification cassation appeal Criminal Code provisions corsa di controllo guida nonostante revoca della patente guida recidiva in stato di ebbrezza

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 106 k.k.
Jednak wyprowadzony na tej podstawie wniosek, iżby w tej sprawie doszło do utrzymania w mocy rażąco niesprawiedliwego orzeczenia w wyniku braku zastosowania przepisu art. 106 k.k. w zw.
Art. 107 § 4a k.k.
z art. 107 § 4a k.k. (znowelizowanych ustawą z dnia 20 lutego 2015 r., Dz.
Art. 108 k.k.
Przy ocenie spełnienia warunków do zatarcia skazania z mocy ustawy konieczne jest jednak uwzględnienie treści nie tylko przepisów powołanych przez skarżącego, ale także normy wynikającej z treści art. 108 k.k.
Art. 107 § 1 k.k.
W tym ostatnim wypadku okres wymagany do zatarcia skazania z mocy ustawy wynikający z treści art. 107 § 1 k.k. wynosił 10 lat, a więc nie upłynął jeszcze w chwili uprawomocnienia się wyroku, który zapadł w toku niniejszego procesu.
art. 535 § 3 k.p.k
akt IV KK 322/20 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
art. 178 § 4 k.k
za popełnienie przestępstwa z art. 178 § 4 k.k.
art. 42 § 3 k.k
karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, dodatkowo orzekając wobec skazanego, na podstawie art. 42 § 3 k.k.
art. 440 k.p.k
178a § 4 k.k.Orzeczenie sądu odwoławczego zaskarżył kasacją obrońca skazanego, który zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przez Sąd odwoławczy przepisów postępowania karnego, a to przepisów art. 440 k.p.k.
art. 433 § 1 k.p.k
z art. 433 § 1 k.p.k., art.
art. 437 § 1 k.p.k
433 § 1 k.p.k., art. 437 § 1 k.p.k.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 322/20 POSTANOWIENIE Dnia 21 sierpnia 2020 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Przemysław Kalinowski na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 21 sierpnia 2020 r., sprawy M. W. skazanego z art. 178a § 4 k.k. z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt IX Ka (…), utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w P.z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (…) p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II K (…) ,Sąd Rejonowy w P. skazał oskarżonego M. W. za popełnienie przestępstwa z art. 178 § 4 k.k. Za przypisane skazanemu przestępstwo Sąd I Instancji wymierzył mu na podstawie 178a § 4 k.k. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, dodatkowo orzekając wobec skazanego, na podstawie art. 42 § 3 k.k. i art. 43a § 2 i 1 k.k., dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych oraz świadczenie pieniężne w kwocie 10.000,00 zł na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej.Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł oskarżony, który nie precyzując formalnych zarzutów, zakwestionował przyjętą przez Sąd Rejonowy ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów, która to ocena doprowadziła do błędnych ustaleń faktycznych i skazania wyżej wymienionego za przestępstwo, którego nie popełnił.

Ostatecznie skarżący wnosił o uniewinnienie od zarzucanego mu czynu.Wyrokiem z dnia 13 listopada 2019 r. Sąd Okręgowy w K. , utrzymał w całości wyrok Sąd Rejonowego w P., którym Sąd I Instancji skazał M. W. za przestępstwo z art. 178a § 4 k.k.Orzeczenie sądu odwoławczego zaskarżył kasacją obrońca skazanego, który zarzucił rażące i mające istotny wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia naruszenie przez Sąd odwoławczy przepisów postępowania karnego, a to przepisów art. 440 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k., art. 437 § 1 k.p.k. i art. 458 k.p.k., polegające na tym, że Sąd II instancji, rozpoznając apelację skazanego, niezależnie od granic zaskarżenia, podniesionych zarzutów i wpływu uchybienia na treść orzeczenia, nie przekroczył z urzędu granic środka zaskarżenia i utrzymał w mocy rażąco niesprawiedliwe orzeczenie Sądu I instancji, a to przez nie zastosowanie przepisu art. 106 k.k. w zw. z art. 107 § 4a k.k. (znowelizowanych ustawą z dnia 20 lutego 2015 r., Dz.

U. z 2015 r. poz. 396), co w konsekwencji doprowadziło do nieuwzględnienia z urzędu faktu zatarcia wcześniejszego prawomocnego skazania M. W. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie II K (…) które to skazanie uległo zatarciu z mocy prawa z dniem 4 października 2011 r., co doprowadziło do braku zmiany kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu z art. 178a § 4 k.k. na art. 178a § 1 k.k. i orzeczenia rażąco niesprawiedliwej kary pozbawienia wolności, jak również rażąco niesprawiedliwych środków karnych w postaci dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych oraz świadczenia pieniężnego w kwocie 10.000,00 zł, w sytuacji gdy przyjęcie prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu pozwoliłoby na orzeczenie nieizolacyjnej kary przewidzianej przepisami oraz środków karnych w znacząco mniejszym wymiarze, w tym w szczególności w odniesieniu do odpadnięcia podstawy normatywnej z art. 42 § 3 k.k. obligującej Sąd meriti do orzeczenia wobec skazanego dożywotniego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych, mając na względzie fakt, iż w związku z zatarciem skazania, M.

W., zarówno na dzień orzekania przez Sąd I Instancji, jak również na dzień orzekania przez Sąd Okręgowy w K., był osobą niekaraną za przestępstwo z art. 178a §1 k.k.Na podstawie tak sformułowanego zarzutu autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył co następuje.Zarówno zarzut podniesiony przez obrońcę skazanego M. W., jak i argumentacja zaprezentowana dla jego poparcia, okazały się całkowicie chybione, co przemawiało za rozpoznaniem nadzwyczajnego środka zaskarżenia na posiedzeniu bez udziału stron i oddaleniem go w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.

Oczywiście trafne jest wstępne założenie skarżącego, który wywodził, że zwłaszcza w sytuacji, gdy zwykły środek odwoławczy został sporządzony osobiście przez ówcześnie oskarżonego, w szczególny sposób aktualizuje się obowiązek wyjścia poza granice zaskarżenia i przeprowadzenia pełnej kontroli zaskarżonego wyroku (także poza podniesionymi zarzutami), ciążący na sądzie II instancji. Jednak wyprowadzony na tej podstawie wniosek, iżby w tej sprawie doszło do utrzymania w mocy rażąco niesprawiedliwego orzeczenia w wyniku braku zastosowania przepisu art. 106 k.k. w zw. z art. 107 § 4a k.k. – okazał się całkowicie niezasadny.

Jego źródłem było przekonanie autora kasacji, że przed wydaniem wyroku w niniejszej sprawie, doszło do zatarcia skazania M. W. za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. w sprawie Sądu Rejonowego w P. , sygn. akt II K (…). W ocenie skarżącego, nieuwzględnienie faktu zatarcia skazania doprowadziło do „braku zmiany kwalifikacji prawnej czynu przypisanego skazanemu z art. 178a § 4 na art. 178a § 1 k.k. i orzeczenia rażąco niesprawiedliwej kary pozbawienia wolności jak również rażąco niesprawiedliwych środków karnych”. Jednak rzeczywistość wynikająca z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy w sposób oczywisty przeczy wywodom skarżącego.

Wyrokiem Sądu Rejonowego w P. z dnia 8 marca 2010 r., sygn. akt II K (…), M. W. został skazany za przestępstwo z art. 178a § 1 k.k. na karę grzywny - wykonaną w dniu 21 kwietnia 2010 r., ponadto orzeczono środek karny – wykonany 4 stycznia 2011 r. i obowiązek wykonania świadczenia pieniężnego, który wykonano 4 października 2011 r. Przy ocenie spełnienia warunków do zatarcia skazania z mocy ustawy konieczne jest jednak uwzględnienie treści nie tylko przepisów powołanych przez skarżącego, ale także normy wynikającej z treści art. 108 k.k. Ten ostatni przepis wyraża dyrektywę zezwalającą tylko na jednoczesne zatarcie wszystkich skazań.

Tymczasem, po wydaniu wyroku w sprawie II K (…), skazany M. W. popełnił kolejne przestępstwa, za które został skazany prawomocnymi wyrokami: Sądu Rejonowego w P. z dnia 14 grudnia 2010 r., sygn. akt II K (…) - na karę 10 miesięcy ograniczenia wolności oraz orzeczono zakaz prowadzenia rowerów na okres 2 lat, Sądu Rejonowego w P. z dnia 4 czerwca 2012 r., sygn. akt II K (…) - na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności wykonaną w okresie od 15 października 2013 r. do 14 grudnia 2013 r. oraz grzywnę, Sądu Rejonowego w P. z dnia 27 listopada 2012 r., sygn. akt II K (…) - na karę 3 miesięcy ograniczenia wolności odbytą od 15 lipca 2013 r. do 15 października 2013 r. i Sądu Rejonowego w B. z dnia 23 grudnia 2013 r., sygn. akt X K (…) - na karę 2 miesięcy pozbawienia wolności odbytą w okresie od 18 marca 2014 r. do 17 maja 2014 r.

W tym ostatnim wypadku okres wymagany do zatarcia skazania z mocy ustawy wynikający z treści art. 107 § 1 k.k. wynosił 10 lat, a więc nie upłynął jeszcze w chwili uprawomocnienia się wyroku, który zapadł w toku niniejszego procesu. W tych warunkach zarówno zarzut podniesiony w kasacji, jak i sformułowany w niej wniosek – nie zasługiwały na uwzględnienie. Mając to wszystko na uwadze Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.