Supreme Court dismisses appeal as obviously groundless for failing to prove procedural errors affecting the verdict.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless under Article 535 § 3 of the Criminal Procedure Code. The appellant argued procedural violations and questioned the court's factual findings regarding the defendant's fraudulent intent, but the Supreme Court noted that cassation only reviews legal errors, not factual disputes. The court determined the lower court correctly identified the defendant's fraudulent intent based on concrete evidence such as unpaid debts, abandoned business premises, and sudden departure, rendering the appeal inadmissible.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 535 § 3 k.p.k.; Art. 523 § 1 k.p.k.: Cassation is admissible only for specific procedural errors or significant legal violations affecting the verdict; appeals challenging factual findings or arguing disproportionality without legal error are inadmissible.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 322/13 POSTANOWIENIE Dnia 13 listopada 2013 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Eugeniusz Wildowicz na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 13 listopada 2013 r.sprawy K. G.skazanego z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k.z powodu kasacji wniesionej przez obrońcę skazanegood wyroku Sądu Okręgowego w K.z dnia 22 maja 2013 r., zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w K.z dnia 24 października 2012 r., p o s t a n o w i ł 1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną, 2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasacja obrońcy skazanego jest bezzasadna w stopniu oczywistym, co zdecydowało o jej oddaleniu w trybie przewidzianym w art. 535 § 3 k.p.k.Na wstępie przypomnieć trzeba, że kasacja przysługuje stronie od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego kończącego postępowanie. Tym samym to orzeczeniu tego sądu, a nie sądu pierwszej instancji należy postawić określone zarzuty kasacyjne. Ponadto, zgodnie z art. 523 § 1 k.p.k., kasacja może zostać wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia.
Z samej istoty kasacji wynika też, że pozwala ona na kontrolę zaskarżonego orzeczenia tylko z punktu widzenia naruszenia przepisów prawa, z wyłączeniem badania ustaleń faktycznych.Kasacja wniesiona w niniejszej sprawie powyższych wymagań nie realizuje. Pierwszy z podniesionych w niej zarzutów, wskazujący na naruszenie art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k., w istocie stanowi powtórzenie argumentacji apelacji zarzucającej wyrokowi błąd w ustaleniach faktycznych. Skarżący zamiast wykazania uchybień w procedowaniu sądu odwoławczego świadczących o naruszeniu tych przepisów procesowych, skoncentrował się na podważaniu toku rozumowania sądu pierwszej instancji, który uznał, że skazany wprowadził w błąd pokrzywdzonego poprzez to, iż nie informował tego kontrahenta o swojej sytuacji finansowej i w ten sposób doprowadził go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem.
Jakkolwiek takie stanowisko rzeczywiście może być dyskusyjne, choć sąd pierwszej instancji przyjął istnienie zamiaru oszukańczego, a zatem implicite uznał, że wprowadzenie w błąd dotyczyło zamiaru zapłaty za towar, to trzeba jednak zauważyć, że sąd odwoławczy wyeksponował to, na czym w świetle znamion art. 286 § 1 k.k. polegał zamiar oszukańczy. Skarżący, koncentrując się w swojej argumentacji na zagadnieniu doniosłości dla przypisanego skazanemu przestępstwa obowiązku informacyjnego pomiędzy podmiotami gospodarczymi, pominął szereg innych okoliczności faktycznych przemawiających za występowaniem u niego zamiaru oszukańczego, a które podkreślił Sąd Okręgowy w K., tj.
że skazany miał długi w kilku innych podmiotach gospodarczych; jego lokal był zaniedbany i już od lutego 2005 r. zamknięty; skazany nie podał danych swoich dłużników, którym sprzedał towar; odmówił podania danych księgowej, która według jego twierdzeń dysponowała danymi dłużników; brak było dokumentacji (umów, faktur) dotyczącej podmiotów zalegających skazanemu z płatnościami (miał natomiast dysponować fakturami, które zostały opłacone); faktyczne (i nagłe) zaprzestanie działalności gospodarczej (bez jej formalnego zawieszenia) i wyjazd za granicę, bez wypowiedzenia umowy najmu lokalu; nieskuteczność prób kontaktu ze skazanym przez pokrzywdzonego (s. 5 – 6 uzasadnienia).
Wymowa tych okoliczności jest jednoznaczna i nie pozostawia żadnych wątpliwości co do zasadności przypisania skazanemu przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 k.k. na szkodę pokrzywdzonej spółki.Jako zdecydowanie nieprzekonująca jawi się również próba podważenia wniosków wyprowadzonych z zeznań P. B. co do pytania skazanego o to, jaką część kwoty wynikającej z poprzedniej faktury musi wpłacić, by kupić kolejną partię towaru. Trzeba bowiem zauważyć, że choć tzw. kredyt kupiecki jest powszechną praktyką występującą w handlu między przedsiębiorcami, a kwestia ceny jest zasadniczą dla każdej umowy sprzedaży, to przy dokonaniu i planowaniu zakupu tego samego towaru – tak jak w niniejszej sprawie, najpierw należy sprzedać towar z pierwszego kredytowanego zakupu, a po jego sprzedaży i zapłaceniu całości ceny, kupuje się następną partię towaru.
Natomiast, jeżeli kontrahent jeszcze nie zapłacił za towar z pierwszej faktury i chce kupić go jeszcze więcej na kredyt i pyta się o warunki jego udzielenia, to rzeczywiście takie zachowanie może budzić uzasadnione wątpliwości co do uczciwości nabywcy. W tym kontekście równie chybiona, a wręcz naiwna jest argumentacja skarżącego wskazująca, że skazany uiścił połowę ceny z faktury, co w jego przekonaniu powinno działać na korzyść K. G., albowiem zapłata połowy kwoty, na którą opiewała pierwsza faktura 20050000456 stanowiło – jak trafnie stwierdził Sąd odwoławczy – przyjęty z góry plan działania, którego celem było wyłudzenie następnej partii towaru o wartości 14433,82 zł.Wszystko to prowadzi do wniosku, że Sąd odwoławczy ze swoich obowiązków kontrolnych określonych w art. 433 § 2 i 457 § 3 k.p.k. wywiązał się prawidłowo.
Rozpoznał bowiem należycie zarzuty i wnioski apelacji obrońcy oraz podał dlaczego uznał je za niezasadne.Podniesiony w kasacji samoistny zarzut rażącej niewspółmierności kary, tj. bez powiązania go z rażącym uchybieniem prawa jest niedopuszczalny (art. 523 § 1 in fine k.p.k.).W tym stanie rzeczy, Sąd Najwyższy oddalił kasację jako oczywiście bezzasadną.O kosztach sądowych postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 518 k.p.k.