Supreme Court dismisses cassation as obviously groundless due to lack of procedural violations.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously groundless, ruling that the lower court's decision was procedurally correct. The defendant argued that the appellate court failed to address all evidence and facts, including witness testimonies and surveillance footage, while also claiming errors in factual findings regarding DNA analysis and the presence of others at the scene. The court rejected these claims because the first-instance court had already established the facts with undisputed evidence, and the appellate court thoroughly reviewed and responded to every argument in its written reasoning.
Regesto Legislator
Generato dall'IAArt. 433 § 2 k.p.k.; Art. 457 § 3 k.p.k.; Art. 6 KPPW; The cassation appeal is obviously groundless if the appellate court has thoroughly examined the case and provided a reasoned decision addressing all arguments, without any procedural violations or errors in fact-finding.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt IV KK 312/16 POSTANOWIENIE Dnia 19 października 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Józef Dołhy na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 19 października 2016r., sprawy D. K.skazanego z art. 279 § 1 i in. kk z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,od wyroku Sądu Okręgowego w T.z dnia 18 maja 2016 r., sygn. akt II Ka …/16utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w M.z dnia 26 stycznia 2016 r., sygn. akt II K …/15; p o s t a n o w i ł:
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciąża skazanego. UZASADNIENIEWyrokiem z dnia 26 stycznia 2016 roku Sąd Rejonowy w M. skazał D. K. za popełnienie następujących czynów zabronionych:- z art. 279 § 1 k.k. i art. 281 k.k. i za to na podstawie art. 281 k.k. wymierzył oskarżonemu karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności;oraz- z art. 244, za co wymierzył mu karę 1 (jednego) roku pozbawienia wolności;Sąd połączył skazanemu wymierzone kary i na podstawie art. 85 § 1 k.k. i art. 86 § 1 k.k. orzekł wobec D. K. karę łączną 4 (czterech) lat pozbawienia wolności.Na podstawie art. 46 § 1 k.k. Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia w całości wyrządzonej szkody.Apelację od powyższego rozstrzygnięcia wnieśli oskarżony i obrońca oskarżonego.Sąd Okręgowy w T. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok.Kasację od orzeczenia Sądu odwoławczego wniósł obrońca oskarżonego.
W nadzwyczajnym środku zaskarżenia autor kasacji podniósł:1) art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 457 § 3 k.p.k. poprzez nierozważenie i nieustosunkowanie się przez Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia do wszystkich zarzutów i wniosków zawartych w apelacji oskarżonego i obrońcy oskarżonego, a to:a) zarzutu obrońcy oskarżonego naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez nieuwzględnienie przez Sąd I instancji całokształtu wszystkich przeprowadzonych dowodów, a to dowodu z zeznań […] oraz zapisu z monitoringu z kamery znajdującej się w sklepie w zakresie, w jakim z dowodów tych wynika, iż w czasie zdarzenia, w sklepie obecna była także L.
K. (zarzut nr 4 w apelacji obrońcy oskarżonego),b) zarzutu obrońcy oskarżonego naruszenia art. 7 k.p.k. polegającego na nieuwzględnieniu przez Sąd I instancji wszystkich przeprowadzonych dowodów, a to zeznań A. B. w zakresie w jakim wskazała, iż zaborowi podlegały tylko pieniądze papierowe, Z. S. w zakresie w jakim wskazała ona, iż nie da się wskazać, jaka część utargu była w bilonie, a także protokołu oględzin miejsca zdarzenia z 7 czerwca 2015 roku (zarzut nr 1 w apelacji obrońcy oskarżonego),c) zarzutu oskarżonego dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie w jakim wskazał on na błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z braku przeprowadzenia badań biologiczno - genetycznych DNA (zarzut nr 1 w apelacji oskarżonego),d) zarzutu obrońcy oskarżonego dotyczącego błędu w ustaleniach faktycznych w zakresie w jakim wskazał on na błąd w ustaleniach faktycznych wynikający z braku przeprowadzenia dowodu z eksperymentu procesowego (zarzut nr 2 obrońcy oskarżonego),2) art. 6 ust. 1 zd. 1 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 4 listopada 1950 roku poprzez zaniechanie realnej kontroli środka odwoławczego od wyroku Sądu Rejonowego w M. złożonego przez oskarżonego oraz jego obrońcę poprzez brak rozpoznania wyżej wskazanych zarzutów zawartych w apelacji oskarżonego oraz jego obrońcy,3) art. 7 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. poprzez zaaprobowanie przez Sąd II instancji nieprawidłowej oceny dowodów, niezgodnej z zasadami, wiedzy oraz doświadczenia życiowego, dokonanej przez Sąd 1 instancji, a to dowodu z nagrań monitoringu usytuowanego w sklepie oraz zeznań świadka […].4) art. 193 § 1 k.p.k. w zw. z art. 433 § 1 k.p.k. poprzez zaaprobowanie przez Sąd II instancji stwierdzenia przez Sąd I instancji okoliczności wymagających wiadomości specjalnych, a to wysokości szkody, bez zasięgnięcia opinii biegłego.Mając na uwadze powyższe zarzuty obrońca skazanego wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi II instancji do ponownego rozpoznania.Prokurator Prokuratury Okręgowej w T. w pisemnej odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie, jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja obrońcy skazanego jest oczywiście bezzasadna.Przeprowadzając kontrolę apelacyjną Sąd odwoławczy nie przeprowadzał w ramach postępowania apelacyjnego postępowania dowodowego, nie poczynił własnych ustaleń faktycznych, ani nie zmienił oceny dowodów dokonanej przez Sąd I instancji. W toku postępowania odwoławczego Sąd Okręgowy zaaprobował procedowanie Sądu I instancji, oceniając je, jako zgodne z zasadami procedury karnej, a w szczególności nie doszukał się procedowania wbrew zasadzie swobodnej oceny dowodów, której naruszenia konsekwentnie zarzucał Sądowi w zwykłym środku zaskarżenia obrońca skazanego wraz ze skazanym, zaś na obecnym etapie postępowania ten sam zarzut podniósł obrońca.Obrońca skazanego, w dalszym ciągu podważa procedowanie Sądu Rejonowego zarzucając Sądowi nie zachowanie zasady z art. 7 k.p.k. i podnosi te same argumenty, co w apelacji, pomijając całkowicie, że Sąd Okręgowy odniósł się do tożsamych zarzutów stosownie do art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k.Wobec powyższego uznać należy, że wniesiona kasacja skierowana jest przeciwko rozstrzygnięciu Sądu I instancji, co jest działaniem niekasacyjnym, wbrew art. 519 k.p.k., zaś wskazanie przez skarżącego rażącego naruszenia art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. przez Sąd Okręgowy to nic innego, jak działanie skierowane na upozorowanie nadzwyczajnego środka zaskarżenia.Zarzut „1a, b, c, d, 3 i 4” kasacji opierają się na przekonaniu skarżącego, że Sąd Rejonowy dokonał wybiórczej oceny dowodów, z pominięciem materiału korzystnego dla skazanego.Stwierdzić należy, że Sąd I instancji ustalając stan faktyczny, nie miał żadnych wątpliwości, co do faktu, że to D.
K. jest sprawcą przestępstwa z art. 279 § 1 k.k. i art. 281 k.k. Na bezsporną identyfikację sprawcy pozwoliły jednoznaczne dowody osobowe (zeznania […]) uzupełniające się z niepodważalnymi dowodami rzeczowymi (zapis monitoringu, samochód, którym poruszał się skazany). Nie powziął też Sąd wątpliwości, co do wysokości szkody, którą skazany wyrządził swoim czynem, gdyż zeznania świadków […] oraz raport kasowy wraz z dokumentami nie budzą żadnych kontrowersji. W tej sytuacji wątpliwości, co do przeprowadzonych i ocenionych dowodów zrodziły się jedynie u strony, a nie organu procesowego.
Zarzuty obrońcy skazanego są nie do zaakceptowania z tego także względu, że skarżący nie wskazuje na czym miałaby polegać dowolność w ocenie materiału dowodowego Sądu. Autor kasacji nie wykazał również, dlaczego obecność L. K. w sklepie miałaby mieć istotne znaczenie dla odpowiedzialności D. K. Obrońca skazanego pomija również fakt, że sam nie inicjował w odpowiednim czasie dalszego postępowania dowodowego. Sąd Okręgowy dopełnił wszelkich wymogów kontroli apelacyjnej, zaś wnioski, stosownie do art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. znalazły wyraz w uzasadnieniu Sądu.Wobec powyższego zarzuty z punktu 1, 3 i 4 kasacji, jako odnoszące się do tożsamych kwestii w zakresie ustaleń faktycznych należy ocenić, jako oczywiście bezzasadne.Całkowicie bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności.Lektura akt sprawy nie potwierdza, aby w jakikolwiek sposób zostało naruszone prawo D.
K. do sprawiedliwego procesu. Kontrola odwoławcza, wbrew wywodom skarżącego, została przeprowadzona wnikliwie. Na stronach 4-12 uzasadnienia Sąd Okręgowy odniósł się do każdego zarzutu zwykłego środka odwoławczego, zarówno obrońcy, jak i samego skazanego. Apelacja skierowana była głównie przeciwko ustaleniom faktycznym Sądu Rejonowego, zaś Sąd odwoławczy odparł każdy zarzut, ustosunkowując się, co do jednego z podważanych dowodów i rozpatrując zarzuty strony o nieprzeprowadzenie kolejnych dowodów. Z treści argumentacji skargi kasacyjnej można jedynie wnioskować, że autor kasacji wyraził niezadowolenie z aprobaty Sądu Okręgowego dla oceny dowodów przeprowadzonej przez Sąd Rejonowy, z której wyniknęły ustalenia niekorzystne dla strony.
Wbrew oczekiwaniom skarżącego nie można przyznać racji argumentom przedstawionym w punkcie 4 kasacji. Pisemne motywy rozstrzygnięcia Sądu Okręgowego czynią zadość wymogom z art. 457 § 3 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k. zaś procedowanie Sądu w żaden sposób nie naruszało art. 6 Konwencji.Mając powyższe na względzie oraz podzielając stanowisko wyrażone w pisemnej odpowiedzi na kasację, Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie. kc