Legislator Giurisprudenza & Legislazione
IV KK 31/19 Generato dall'IA

Supreme Court dismisses cassation appeals as obviously unfounded regarding evidence control and group structure. The court rejects claims of procedural violations and reformationis in peius. Costs are awarded to the defense counsel for unclaimed legal aid.

Numero d'incarto IV KK 31/19
Autorità giudiziaria
Giurisdizione Polonia (PL)
Esito del giudizio Respinto (Dismissed)

Sintesi Legislator

Generato dall'IA

The Supreme Court dismissed both cassation appeals filed by the defense attorneys as obviously unfounded under Article 535 § 3 of the Code of Criminal Procedure. The defense argued procedural errors regarding the definition of criminal acts and a violation of the prohibition of reformationis in peius concerning the organization of criminal groups. The court rejected these claims by affirming that the appellate court correctly evaluated the evidence and found no grounds to question the lower court's findings on the existence of multiple criminal groups.

Regesto Legislator

Generato dall'IA

Art. 535 § 3 k.p.k.; The Supreme Court may dismiss cassation appeals as obviously unfounded when the appellate court's evaluation of evidence and factual findings are logically sound and do not warrant a retrial.

Parole chiave

Generato dall'IA
cassation appeal dismissal obviously unfounded reformationis in peius criminal group structure evidence evaluation legal aid costs procedural violation reiterazione di reati penali

Disposizioni normative citate

Generato dall'IA
Art. 535 § 3 k.p.k.
w pisemnej odpowiedzi na te kasacje wniósł o ich oddalenie z uwagi na oczywistą bezzasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Obie kasacje są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Nie można podzielić zarzutów z kasacji obrońcy skazanego R.
art. 258 § 3 k.k
Z.skazanych z art. 258 § 3 k.k., art.
art. 310 § 2 k.k
258 § 3 k.k., art. 310 § 2 k.k.
art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k
zarzucił:rażące naruszenie prawa procesowego, a to:a)art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.
art. 437 § 2 k.p.k
Z.,b)art. 437 § 2 k.p.k., w związku z art.
art. 7 k.p.k
437 § 2 k.p.k., w związku z art. 7 k.p.k.
art. 442 § 3 k.p.k
oraz art. 442 § 3 k.p.k., polegające na nie przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w części odnoszącej się do oskarżonego R.
art. 433 § 2 k.p.k
zarzucił w kasacji:rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 433 § 2 k.p.k.
art. 443 k.p.k
z art. 443 k.p.k., poprzez nieprawidłowe rozpoznanie sformułowanego w zwykłym środku zaskarżenia zarzutu naruszenia zakazu reformationis in peius,naruszenie art.
Generato dall'IA

Ti chiedi come si applica questa sentenza alla tua fattispecie?

Analizza questa decisione insieme alla legislazione federale e cantonale, ai commentari e alla giurisprudenza successiva in Legislator AI.

Apri in Legislator →

Testo completo

Sygn. akt IV KK 31/19 POSTANOWIENIE Dnia 19 marca 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Wiesław Kozielewicz po rozpoznaniu na posiedzeniu w dniu 19 marca 2019 r. sprawy Z. S. i R. Z.skazanych z art. 258 § 3 k.k., art. 310 § 2 k.k. i innych‎z powodu kasacji wniesionych przez obrońców skazanych‎od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]‎z dnia 28 maja 2018 r., sygn. akt II AKa […],‎zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w K.‎z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt III K […] I. oddala obie kasacje jako oczywiście bezzasadne; II. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw.

W. B. - Kancelaria Adwokacka w K., kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych), w tym 23 % VAT, z tytułu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie i wniesienie kasacji; III. obciąża obu skazanych kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego w częściach na nich przypadających. UZASADNIENIEW kasacji obrońca skazanego R. Z. zarzucił:rażące naruszenie prawa procesowego, a to:a)art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k. polegające na niedokładnym określeniu w sentencji wyroku czynu przypisanego oskarżonemu R.

Z.,b)art. 437 § 2 k.p.k., w związku z art. 7 k.p.k. oraz art. 442 § 3 k.p.k., polegające na nie przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania w części odnoszącej się do oskarżonego R. Z. pomimo konieczności przeprowadzenia co do tej części przewodu w całości na nowo.Natomiast obrońca skazanego Z. S. zarzucił w kasacji:rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 443 k.p.k., poprzez nieprawidłowe rozpoznanie sformułowanego w zwykłym środku zaskarżenia zarzutu naruszenia zakazu reformationis in peius,naruszenie art. 439 § 1 pkt. 8 k.p.k., poprzez utrzymanie w mocy wyroku Sądu Okręgowego w K. w zakresie pkt.

I, w którym po raz drugi rozstrzygnięto o odpowiedzialności karnej Z. S. za założenie tej samej zorganizowanej grupy przestępczej, przy czym uchybienie to jest wynikiem rażącego i mającego istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia naruszenia art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 7 k.p.k. polegającego na nieprawidłowej kontroli odwoławczej oceny dowodów dokonanych przez sąd pierwszej instancji,rażące i mogące mieć istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenie art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z naruszeniem art. 7 k.p.k., poprzez błędną kontrolę instancyjną oceny dowodów dokonanej przez Sąd Okręgowy w K. w zakresie sprawstwa oskarżonego co do przestępstw zarzuconych w pkt.

II i III.Prokurator Prokuratury Okręgowej w K. w pisemnej odpowiedzi na te kasacje wniósł o ich oddalenie z uwagi na oczywistą bezzasadność.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Obie kasacje są oczywiście bezzasadne w rozumieniu art. 535 § 3 k.p.k.Nie można podzielić zarzutów z kasacji obrońcy skazanego R. Z., iż w sprawie zachodzi konieczność dokonania oceny, czy konstrukcja części dyspozytywnej zaskarżonego wyroku jest prawidłowa, gdyż Sąd II instancji dokonał eliminacji z pkt. 14 wyroku Sądu I instancji fragmentów tam nie występujących, a w szczególności „nie mniej niż”, „co najmniej”, „120.000 złotych”, „czterokrotnie”, „30.000 złotych”, „300.000 euro”, albowiem występują one w treści zarzutu (pkt XXXII aktu oskarżenia), lecz nie ma ich w zmienianej sentencji, a co za tym idzie nie mogą być poddane eliminacji.

W odniesieniu do tak postanowionego zarzutu, należy przypomnieć, iż Sąd Okręgowy w K. wyrokiem z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt III K […], w pkt 13 uznał R. Z. za winnego popełnienia przestępstwa zarzuconego mu w pkt XXXII aktu oskarżenia, stanowiącego przestępstwo z art. 310 § 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k., przy czym przyjął, że łączna wartość nominalna podrobionych banknotów euro wynosiła 425.000 euro i za to na mocy art. 310 § 2 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. wymierzył mu karę 2 lat pozbawienia wolności oraz karę grzywny w wysokości 150 stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 100 złotych.Z kolei Sąd Apelacyjny w […] w wyroku z dnia 28 maja 2018 r., sygn.

II Aka […] w pkt I ppkt 4 lit. a zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że m.in. w pkt 13 wyeliminował określenie „nie mniejszej niż" i „co najmniej" oraz wpisał w miejsce:-kwoty 120.000 złotych - kwotę 45.000 złotych,-kwoty 425.000 euro - kwotę 347.000 euro,-słowa „czterokrotnie” - słowo „trzykrotnie”,-kwoty 120.000 złotych - kwotę 45.000 złotych,-kwoty 30.000 złotych - kwotę 15.000 złotych (tiret 1.),-kwoty 425.000 euro - kwotę 347.000 euro,-kwoty 300.000 euro - kwotę 200.000 euro (tiret 2.).W realiach sprawy powyższy sposób redakcji zarówno sentencji wyroku Sądu I Instancji, jak i sentencji wyroku Sądu II instancji, jest poprawny.

Nie powoduje też żadnych trudności interpretacyjnych w zakresie opisu czynu przypisanego skazanemu. Redakcja sentencji wyroku Sądu Apelacyjnego w […], poprzez eliminację określeń zawartych w pkt 13 wyroku Sądu Okręgowego w K. (który z kolei w odniesieniu do opisu czynu przypisanego odsyła do opisu czynu przyjętego w akcie oskarżenia w pkt XXXII), nie może zatem stanowić rażącego naruszenia art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.Równie bezzasadny jest zarzut drugi kasacji obrońcy skazanego R. Z.. Sąd Apelacyjny w […] rozpoznał apelację obrońcy R.

Z. w której zarzucono obrazę przepisów postępowania – a to art. 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k., art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k., art. 442 § 3 k.p.k., jak też podniesiono zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku oraz rażącej niewspółmierności orzeczonej kary. Z lektury pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 28 maja 2018 r., sygn. akt II AKa […], bezspornie wynika, iż Sąd ten, w wystarczającym stopniu, odniósł się do tych zarzutów apelacyjnych (por. strony 89 – 95 tego dokumentu).

Ten zarzut kasacyjny, będący w istocie powtórzeniem zarzutów apelacyjnych, zmierza do dokonania ponownej kontroli wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt III K […], a więc kontroli rozstrzygnięcia sądu pierwszej instancji, tymczasem w trybie kasacji dokonuje się kontroli prawomocnego wyroku sądu odwoławczego.Odnośnie kasacji obrońcy skazanego Z. S.. Po pierwsze nie można podzielić zarzutu rażącego naruszenia przez Sąd Apelacyjny w […] przepisów art. 433 § 2 k.p.k. w zw. z art. 443 k.p.k. Sąd Najwyższy podziela pogląd Sądu Apelacyjnego w […], wyrażony w pisemnym uzasadnieniu wyroku zaskarżonego kasacją, gdzie ten Sąd w szerokim wywodzie, rozważył tożsamy z podanym zarzutem kasacyjnym, zarzut apelacyjny i przekonująco wywiódł, że w realiach sprawy nie doszło do naruszenia tzw. pośredniego zakazu reformationis in peius, ujętego w art. 443 k.p.k. (por. strony 69 – 72 pisemnego uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w […]).

Co do drugiego zarzutu kasacyjnego to warto przypomnieć, że w wyroku określono czas powstania założonej i kierowanej przez Z. S. grupy przestępczej, przedmiot jej działalności oraz skład osobowy, a przy tym jednoznacznie stwierdzono, że była to druga grupa przestępcza założona przez niego, funkcjonująca częściowo czasowo równolegle do grupy, za której założenie i kierowanie został już skazany. Konstatacja Sądu I instancji była zatem uprawniona, gdy zważy się na ustalenia tego wyroku (por. też zeznania świadka M. P.).

Wypowiedź świadka, M. P. że w latach 1999 - 2004 brał udział w jednej grupie przestępczej o tyle nie może mieć znaczenia dla ustaleń, że jest wyrwana z kontekstu, gdyż następnie świadek sprecyzował, że „nie ma pojęcia” jeśli chodzi o okres 1999 - 2001, bo w 1999 r. był jeszcze „w kryminale”, a zaczął ze Z. S. współpracować w roku 2001. Oczywiste jest przy tym że świadek był członkiem grupy działającej w okresie od września 1999 roku do lutego 2004 roku, której istnienie i działalność były przedmiotem postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w K., a odpowiadając na zadane przez obrońcę pytanie, iż „S. w tym czasie nie miał innej grupy przestępczej” - wyraźnie odróżniał tamtą grupę od będącej przedmiotem postępowania przed Sądem Okręgowym w K., wskazując na jej odmienny skład osobowy i odmienny rodzaj działalności przestępczej.

Poparciem dla powyższej tezy jest odpowiedź świadka na pytanie obrońcy Z. S., że w latach 1999 - 2004 on sam brał udział tylko w jednej grupie przestępczej, podczas, gdy, na pytanie prokuratora przyznał, że działał nie tylko w jednej grupie przestępczej. Trafnie Sąd Apelacyjny w […] podkreślił, cyt. „Nie ma racji apelujący stwierdzając, że porównanie zarzutów z obu spraw prowadzi do uznania, że była to jedna grupa. Sam apelujący przyznał, że „aspekty działalności” oskarżonego były częściowo różne, a przypomnienia wymaga, że Sąd I instancji jednoznacznie ustalił całkowicie różny przedmiot działalności obu grup oraz częściowo różny czas ich funkcjonowania i skład osobowy.

Wbrew twierdzeniu obrońcy dowody z zeznań M. P. oraz z akt sprawy Sądu Rejonowego w K. sygn. II K […], uprawniały Sąd I instancji do przyjęcia istnienia owej drugiej grupy przestępczej i skazania oskarżonego Z. S. za jej założenie i kierowanie nią. Odwołując się do wcześniejszych zeznań M. P., w których nie pojawia się - według apelującego - kwestia dwóch grup założonych i kierowanych przez oskarżonego Z. S., przypomnieć także należy zeznania świadka z postępowania przed Sądem po raz pierwszy rozpoznającym sprawę, cytowane w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku, kiedy to świadek spontanicznie wskazał, że niniejsza grupa tworzyła się z biegiem czasu w zależności od okoliczności, bo gdy zaczęli handlować amfetaminą, to potrzebni byli ludzie, którzy ją rozprowadzali.

Nie byłoby zatem potrzebne tworzenie grupy, gdy ona już istniała (skoro ta będąca przedmiotem osądu w sprawie II K […] Sądu Rejonowego w K. działała od 1999 roku). Mając na uwadze te zeznania M. P., niesłusznie zatem zarzucił apelujący, że Sąd Okręgowy w K. dowolnie „wiąże powstanie drugiej grupy przestępczej z realizowaniem transakcji narkotykowych”, gdyż „świadek koronny nigdy nie relacjonował w sposób pozwalający na tego rodzaju ustalenia”. Podkreślał również świadek M. P., że przedmiotem działalności grupy w niniejszej sprawie były narkotyki i falsyfikaty (k. 2664 v).

Podkreślał również jej odmienny skład osobowy dodając, że w jego ocenie powiązanie tamtego postępowania z obecnym jest tylko personalne, a do ściągania haraczy nie były wykorzystywane osoby działające „w obecnie rozpoznawanej grupie” (k. 2662 i n. tom 54). Twierdząc, że w swoich zeznaniach M. P. wskazuje na lidera jednej tylko formacji, zapomina apelujący, że M. P. swoiście kwestionował istnienie grupy przestępczej, której działalność była przedmiotem postępowania przed Sądem Rejonowym w K. stwierdzając, że tylko S. czerpał zyski z jej działalności (k. 2665 tom 54).”Sąd Apelacyjny w […] podkreślił też, iż nietrafny jest również zarzut apelacji o sprzeczności przedmiotowego ustalenia z zasadami logiki i doświadczenia życiowego.

Słusznie uznał, że zasady te nie sprzeciwiają się przyjęciu założenia przez jedną osobę dwóch lub więcej grup przestępczych w różnych (choćby częściowo) składach osobowych, mających na celu popełnianie różnych (choćby częściowo) przestępstw, działających na różnym lub tym samym terenie, w różnym czasie itp. Nie można zatem podzielić tego zarzutu kasacyjnego. Z kolei jeśli chodzi o zarzut trzeci kasacji obrońcy skazanego Z. S., to w świetle treści uzasadnienia zaskarżonego kasacją wyroku Sądu Apelacyjnego w […] (por. strony 67 – 69), nie można zasadnie wywodzić aby Sąd Apelacyjny w […], przeprowadzając odwoławczą kontrolę wyroku Sądu Okręgowego w K. z dnia 21kwietnia 2017 r., sygn. akt III K […], rażąco naruszył przepis art. 7 k.p.k.Kierując się przedstawionymi powodami Sąd Najwyższy z mocy art. 535 § 3 k.p.k. rozstrzygnął jak w postanowieniu.